Εκπαιδευτική τηλεόραση

Θυμάμαι σαν να’ ταν χτες, την εκπαιδευτική τηλεόραση με χαρά και νοσταλγία.

Και είμαι χαρούμενος που η εκπαιδευτική τηλεόραση έχει επανέλθει στις μέρες μας πιο επίκαιρη από ποτέ. Τα προγράμματα; Ποικίλα. O Θέμος, ο λαζόπουλος, η ελληνοφρένεια και ακολουθούν φανατικά διάφοροι περισσότερο-λιγότερο αντιγραφείς.

Απολαμβάνω όπως και οι περισσότεροι τα κλιπ-περιλήψεις από άλλες εκπομπές. Αποτελούν το συντομότερο τρόπο ενημέρωσης για την καθημερινότητα.

Από εκεί συνειδητοποιώ (για άλλη μία φορά) πράγματα, ενίοτε αστεία, ενίοτε θλιβερά και άλλοτε ψιλοτρομακτικά.

Όπως το ότι στη βουλή δεν ξέρουν να αγορεύουν, ότι κεκεδίζουν και στερούνται στοιχειωδών τεχνικών επικοινωνίας. Ξέρω πωλητές στις χαμηλότερες θέσεις πολυεθνικών εταιριών που τα καταφέρνουν απείρως καλύτερα.

Επίσης εκεί συνειδητοποιώ ότι οι πολιτικοί, για να κάνουν μία απλή δήλωση χρησιμοποιούν σκονάκια και ταλαιπωρούν τους ρεπόρτερ μέχρι να πετύχουν το σωστό το πλάνο! Δηλαδή επιστροφή στο γυμνάσιο!

Ότι τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξημέρωσης) ανακυκλώνουν τα ίδια νέα και τα ίδια πρόσωπα τα οποία τα έχω σκυλοβαρεθεί. Μου θυμίζουν το βαρετό συνεργάτη στη δουλειά που βλέπω το αδιάφορο πρόσωπο του και ακούω τις χαζοπαρόλες του σε καθημερινή βάση!

Δεν παύω να εκπλήσσομαι από το ποσό των σκουπιδοεκπομπών που υπάρχουν εκεί έξω. Επίσης από το ποσοστό των εισαγομένων εκπομπών-σειρών-παιχνιδιών- γενικότερα consept που αντιγράφουμε από το εξωτερικό (καμία πρωτότυπη ιδέα ρε παιδιά;)

Και διασκεδάζω με την αγωνιώδη προσπάθεια να προβληθούν αδιάφορα happenings ως εθνικές επιτυχίες. Βλέπε Eurovision κτλ. Προτείνω σε όλους τη χρήση της τηλεόρασης ως εργαλείου. Υποχρεωτικό ζάπινγκ με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, και μετέπειτα ανασκόπηση σε μορφή εσωτερικού μονολόγου με βασικά ερωτήματα (ρητορικά):

1^ον Τι; (όπως τι είδα τώρα-και συμπληρωματικά τι δεν είδα- δηλ. τι μπορεί να μου κρύβουν)

2^ον Γιατί; (όπως γιατί συμβαίνει αυτό, ή εναλλακτικά γιατί μπήκαν στον κόπο γι’ αυτή την αηδία)

3^ον Ποιος και πόσο; (όπως ποιος θα ωφεληθεί από αυτό και τι θα μασουλήσει)

4^ον Πως; (Πως θα μπορούσα να το κάνω εγώ καλύτερα;)(λέμε τώρα)

Περί ΚΟΚ ( ή αλλιώς κυκλοφορίας στο κλεινόν άστυ)

Σήμερα, ξημέρωσε μία όμορφη Κυριακή. Με ολίγον από εύκρατο κλίμα, καλή λιακάδα, και καλή διάθεση. Ξυπνάω λοιπόν, και αρχίζω με νωχελικούς ρυθμούς να κάνω τις μικροδουλίτσες μου στο σπίτι. Κάποια στιγμούλα, αποφασίζω να βγώ στο μπαλκόνι να δω τα φυτάκια μου. Όλα καλά έως εδώ. Έτσι όπως λοιπόν είναι χαλαρός, ρίχνω και μία ματιά στο δρόμο. Και όπως συμβαίνει συνήθως ο δρόμος είναι γεμάτος από αμάξια… Κάτι όμως δεν πάει καλά… Του τέστιν, παραείναι γεμάτος. Του τέστιν, εκεί που θυμόμουνα ότι είχα παρκάρει το μηχανάκι μου τώρα ήταν παρκαρισμένο ένα ωραιότατο καροτσοφόρο όχημα (αυτά που μου αρέσει να τα λέω ΟΓΑ). Στην αρχή αμφιβάλλω. Λέω μπα δε θα θυμάσαι καλά που πάρκαρες. Κοιτάω δεξιά στην πάνω πλευρά του δρόμου, τίποτα. Κοιτάω αριστερά, τα ίδια. Λέω, μα τί γίνεται; Μήπως δεν βρήκα; Και μετά σκέφτομαι: Μα είναι μηχανάκι, αποκλείεται να μη βρήκα να παρκάρω κοντά τουλάχιστον μέσα στο οπτικό πεδίο από το μπαλκόνι… Και λογικότατα συμπεραίνω: Κάποιος το μούφαρε! Παίρνω μία χαρούμενη τραγουδιστή φωνή (μάλλον επειδή δεν είχα καλοξυπνήσει κι όλας και λέω στη σύζυγο: Καλή μου, δεν θα το πιστέψεις, κάποιος μου έκπλεψε το μηχανάκι!! (κάτι που ξέρω ότι θα την χαροποιήσει ιδιαίτερα, αφού ξέρω πως δεν τα πολυσυμπαθεί)

Μετά δεν ξέρω γιατί, ίσως από ένστικτο, ίσως για κάποιο άλλο λόγο, ίσως και γιατί είδα ότι όλοι οι πεζοί ακριβώς κάτω από την πολυκατοικία μου δεν περνούσαν από το πεζοδρόμιο αλλά έβγαιναν στο δρόμο (που όμως είναι συνήθης τακτική επειδή τα πεζοδρόμια είναι καταχεσμένα από τα συμπαθή κατά τα άλλα τετράποδα) κρεμιέμαι από το μπαλκόνι (όχι για να αυτοκτονήσω- για ένα μηχανάκι θα ήταν υπερβολικό) και βλέπω το καλό μου μηχανάκι αφημένο ωραία και καλά στην είσοδο της πολυκατοικίας μου, να κλείνει και την είσοδο της πολυκατοικίας και όλο το πεζοδρόμιο.

Και εδώ οφείλω να κάνω κάποια σχόλια:

1ον Το τιμόνι ήταν κλειδωμένο, είχε συναγερμό και το μηχανάκι μου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ παπάκι. Ζυγίζει 165 κιλά και το βρήκα και με αντίθετη φορά από αυτή που το είχα παρκάρει, ζορίστηκα μάλιστα λόγω της ιδιαίτερης κατανομής του χώρου να το ξαναβγάλω στο δρόμο, αφού όλοι είχαν παρκάρει πολύ κοντά ο ένας στον άλλο.(μά πως το μετέφεραν εκεί;)

2ον Δεν είμαι από αυτούς που παρκάρουν όπου βρουν, πιάνοντας 1-2 θέσεις αυτοκινήτων για οποιοδήποτε λόγο. Σέβομαι το πρόβλημα παρκαρίσματος της Αθήνας. Άρα συμπεραίνω πως έφυγαν πολλά αμάξια, και ο ΟΓΑς μεταφέροντας το μπορούσε να παρκάρει.

3ον Για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πόσο ζώα είμαστε, αφού σε κανένα επίπεδο δεν σεβόμαστε την περιουσία του άλλου.

Περιστατικό νούμερο δύο:

Είμαι με το αυτοκίνητο, στην ΚΥΨΕΛΗ, περιοχή πηγμένη όσο δεν πάει. Πρέπει να περιμένω την σύζυγο να κάνει κάποια δουλειά της και αυτό πράττω, σε ένα πάρα πάρα πολύ απόμερο και μικρό στενό. Έτσι όπως περιμένω με τα αλάρμ μου, βλέπω κάποιον από τον καθρέφτη να βγάζει κάτι από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου του και να το κοιτά αποσβολωμένος. Έπειτα κοιτώ και το από πίσω σε εμένα αμάξι. Βλέπω χαρτάκι στο παρμπρίζ. Δεν αντιστέκομαι. Βγαίνω έξω και κοιτάω… Κλήση από τη δημοτική αστυνομία… Σε αυτόν, και σε ολόκληρη τη σειρά των αυτοκινήτων πίσω του. Γιατί; Γιατί λέει είχαν παρκάρει σε μέρος όπου επιτρεπόταν η στάθμευση τους ζυγούς μήνες, και ο μήνας ήταν μονός!!! Υπενθυμήσεις!

1ή Μιλάμε για την Κυψέλη όχι για την Εκάλη!

2ον Το στενό αποτελεί χώρο διέλευσης με ελάχιστη κίνηση, και δεν περνά από εκεί κανένα όχημα του δήμου (απορριμματοφόρο, όχημα καθαρισμού ή μέσο μαζικής μεταφοράς που να εμποδίζεται από το παρκάρισμα)

3ον Αφού γράψανε αυτούς τους κακόμοιρους βιοπαλαιστές, γιατί δεν γράφουνε και τα υπόλοιπα 200-500.000 αμάξια που είναι παρκαρισμένα σε αντίστοιχες θέσεις;

4ον Ποιός είναι επιτέλους υπεύθυνος για όλες αυτές τις ηλίθιες σημάνσεις που ξεμένουν και εγώ από πότε και πολύ συχνά αυτοακυρώνονται;

5ον Ζήτω η άγρια δύση γιατί εκεί ζούμε!

6ον Γιατί ο δήμος αντί να προσλαμβάνει δημοτικούς αστυνόμους δεν φροντίζει να αγοράσει κάνα ακινητάκι σε κάθε γειτονιά και να φτιάξει ένα αξιοπρεπές παρκινγκ με λογικές τιμές, αντιμετωπίζοντας έτσι το νούμερο ένα πρόβλημα της πόλης;

7ον Στου κουφού την πόρτα, πάρε την πόρτα και φύγε (εγώ αυτό το άκουσα από το Ζουγανέλη για πρώτη φορά)

Η αγαπημένη μας έκφραση

Μία αγαπημένη μου νοητική ασχολία είναι το παιχνίδι των συνειρμών.

Σκεφτόμουνα λοιπόν την άλλη φορά: Ποιος είναι ο κοινός παρανομαστής μου μας ενώνει σα λαό; Ποιο είναι αυτό το οποίο βλέπω συνεχώς γύρω μου; Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι Έλληνας;

Για παράδειγμα όταν σκέφτομαι τους Άγγλους μου έρχεται στο μυαλό η λέξη λοξός… Γερμανός; Η λέξη πειθαρχία. Γάλλος; Αυτούς τους έχω συνδέσει με τον φαμφαρονισμό. Ιταλός; Λογοδιάρροια. Τον Έλληνα τον έχω συνδέσει βαθιά με την έκφραση… άρπα κόλλα. (που δεν ξέρω και από πού προέρχεται). Ο έλληνας είναι πνεύμα τυχοδιωκτικό. Αρνείται πεισματικά τους κανόνες και τις διατάξεις. Πώς να το κάνουμε νιώθει ότι εγκλωβίζεται, νοιώθει πως τον ρουτινιάζουν. Του αρέσει το φλου. Να εκνευρίζεται, να περιμένει σε ουρές, να πετάει τα μπινελίκια του, τις απειλές του. Είναι ελάχιστες οι φορές τον τελευταίο καιρό που έχω περιμένει σε ουρά πάνω από λίγα λεπτά και που δεν έχω ακούσει κάποιον να απειλεί πως θα φωνάξει τα κανάλια για τον τάδε ή τον δείνα λόγο.

Νομίζω ότι η Ελληνική κοινωνία είναι πολύ μπροστά. Θα την χαρακτήριζα μετααναρχική. Υπάρχουν άπειροι νόμοι και διατάξεις, που καλύπτουν μεν και την παραμικρή περίπτωση, εφαρμόζονται όμως όλοι και κανένας αυστηρά κατά περίπτωση. Δεν τους ξέρει κανείς στο σύνολό τους, δεν μπορεί να τους παρακολουθήσει κανείς (τροποποιήσεις, βουλεύματα διατάγματα, ειδικές διατάξεις και ένα κάρο άλλα σκατολοϊδια), αλλά και δεν μπορεί να τους μάθει κανείς, αφού για να το κάνει αυτό πρέπει να έχει στη δούλεψη του τουλάχιστον δικηγορική ομάδα. Εν τέλει λοιπόν κάνει ο καθείς ότι του υποδείξει το ξερό του, ή ο γείτονας- φίλος- συμπαθής συνεργάτης που έτυχε να βρεθεί στην ίδια θέση και πιθανώς να ξέρει κάτι παραπάνω απλά γιατί τα έχει ξανα-περάσει.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη συζήτηση με φίλο γιατρό που μου έλεγε πως ασχολείται με τα συνδικαλιστικά του κλάδου (και δεν είναι πολλοί αυτοί) γιατί λέει από ειδικευόμενος είχε το χόμπι να παρακολουθεί την ιατρική νομοθεσία- Αυτό και μόνο είναι ικανή συνθήκη!). Επίσης, κανένας μα κανένας ειδικευόμενος δεν ξέρει τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις του γιατί με τον διορισμό του δεν υπάρχει κανείς να του δώσει ένα φυλλαδιάκι που να λέει: κύριε, αυτή είναι η νομοθεσία. Από εκεί και πέρα κάνε ότι σε φωτίσει ο μεγαλοδύναμος. Απλά σου λένε το δεύτερο μισό της πρότασης, (αυτό περί μεγαλοδύναμου) χωρίς να σου λένε τι θα γίνει αν δεν λάβεις τη φώτιση. Αυτά περί του φίλου ιατρού.

Και ο κατάλογος συνεχίζεται. Και περιλαμβάνει την κοινωνία γύρω μας σε βαθύτατο βαθμό και σε όλες της τις εκφάνσεις. Τι να πεις για τον συμπαθέστατο κύριο που ενώ εργάζεται ως οτιδήποτε, πχ ιδιωτικός υπάλληλος, αποφασίζει σε στιγμές μεγάλου κεφιού και σε μία νύχτα να τραβήξει το επόμενο πρωί ένα δάνειο και να πάει τη μεθεπόμενη να στήσει μαγαζί με ρουχαλάκια στην οδό Θρασυβούλου αδιέξοδο, όπου έχουν βαρέσει κανόνι άλλοι τρεις πριν από αυτόν με μαγαζιά επίσης ένδυσης;

Τι να πει κανείς για τον δρόμο στον οποίο μένω που τα τελευταία χρόνια έχει τραβήξει τόσο ράβε ξήλωνε, που αν τον είχε υπόψη του ο εργοδηγός στο γιοφύρι της άρτας θα ένοιωθε πλήρως μα πλήρως απενοχοποιημένος;

Τι να πει κανείς για την ατελείωτη λίστα στην καθημερινότητα τέτοιων παραδειγμάτων που μας δείχνει ότι είμαστε κουκουρούκουκου; Εδώ θα έρθει ο πονηρός και θα πει ναι, όμως υπάρχει και η διαφθορά… Ναι αλλά κανείς μας δεν έχει τη στοιχειώδη λογική να συμπεράνει ότι χρειάζονται και κανόνες; Ότι μπορεί εγώ να τα παίρνω στον τάδε τομέα, όμως θα την φάω σε κάποιον άλλο τομέα της ζωής μου όπου θα μου τη φιλάει κάποιος άλλος κ.ο.κ; Χωρίς κανόνες, είναι σαν να μας έχουν πετάξει όλους σε μία αρένα. Τον απέναντι θα τον υπερφαλαγγίσω, όμως τα νώτα μου δεν τα φυλάει κανείς, αφού δεν υπάρχει τοίχος. Και τα πισώπλατα χτυπήματα όχι μόνο επιτρέπονται, επιβάλλονται…

Δεν θέλω να συνεχίσω με τα παραδείγματα γιατί τα ξέρουμε και το κυριότερο να υφιστάμεθα όλοι στην καθημερινότητα. Συμπεραίνω όμως ότι ο Έλληνας μάλλον είναι μαζοχιστής. Ψηφίζει ανθρώπους ανίκανους να τον εκπροσωπούν ή για να κάνει την πλάκα του, ζει μια ζωή όπου είναι αναγκασμένος να τρέχει αντί να περπατάει, και βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, (ο ίδιος έχει πεθάνει πριν από αυτή) και άρα τα ρήματα κουκιά μαγειρεμένα.

Η μοναδική σου αλήθεια

Αλήθεια, ποια αλήθεια; Η δικιά σου, η δικιά μου η αλήθεια, της κοινωνίας μου, της κοινωνίας σου, η αλήθεια του θύτη, του θύματος, του θεού ή του ανθρώπου;

Του ζωντανού ή του πεθαμένου;

Των αισθήσεων ή της νόησης; Της παρατήρησης ή της θεωρίας; Της επιστήμης της, εμπειρίας ή του ενστίκτου;

Η αλήθεια της ειλικρίνειας ή του ψεύδους;

Η αλήθεια του εγκρατούς ή του ασύδοτου στη ζωή, στην υποχρέωση, στις συνήθειες και τις επιδιώξεις;

Η αλήθεια του ανθρώπου του ζώου ή της φύσης;

Γιατί η αλήθεια να είναι τόσο σημαντική για ορισμένους, τόσο μα τόσο απόλυτη στο μυαλό τους και τόσο μα τόσο σχετική για άλλους;

Η αλήθεια του παρατηρητή ή του παρατηρούμενου;

Η αλήθεια του σημείου ή του σημαινόμενου;

Είναι υπέροχη η αλήθεια, είναι απαραίτητη η αλήθεια, είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Και είναι πραγματικά μοναδική. Και ξέρεις γιατί;

Γιατί υπάρχει μόνο για μία χρονική στιγμή. Εκείνη τη στιγμή που γεννιέται, εκείνη τη στιγμή τελειώνει. Και δεν θα ξαναυπάρξει ποτέ. Την ακριβώς επόμενη στιγμή θα γεννηθεί μία καινούργια. Αυτή είναι η αλήθεια, αυτή είναι η ζωή.

Η φονική αγκαλιά

Περπατάς σε ένα όμορφο δάσος… όλα είναι ειδυλλιακά, πανέμορφα. Είναι τροπικό δάσος. Με πλούσια βλάστηση, καταπράσινο. Φοινικιές, βρύα, πόες. Υπάρχει παντού μία γλυκιά ζεστασιά. Ο ήλιος είναι ψηλά, στην κορυφή του ουρανού. Το γρασίδι κάτω μοσχοβολάει φρεσκοποτισμένο χώμα. Τριγύρω λουλούδια σε έντονα και υπέροχα χρώματα. Λιλά, πράσινα, παθιασμένα κόκκινα, λευκά. Δεν ξέρεις που να πρωτοστρίψεις το κεφάλι, τι να πρωτοαπολαύσεις. Το δάσος είναι φιλόξενο, το δάσος είναι ήρεμο. Συνεχίζεις τη βόλτα σου και περπατάς όλο και πιο ανάλαφρα, όλο και πιο χαρούμενος, με ένα αίσθημα εσωτερικής ηρεμίας και χαλάρωσης. Μπροστά απλώνεται ένα ξέφωτο. Στο κέντρο, ένα εντυπωσιακό δέντρο. Με καρπούς, και καλή, βαθιά σκιά… Είναι μία καλή ευκαιρία για ξεκούραση. Παίρνεις ένα από τους καρπούς. Σχεδόν σου παραδίδεται, είναι τόσο ευωδιαστός, και μετά το πρώτο δάγκωμα αποδεικνύεται και πολύ δροσιστικός. Σκέφτεσαι ότι αυτή είναι μία καλή ευκαιρία για ξεκούραση, για να ξαναπάρεις δυνάμεις για να συνεχίσεις τον περίπατό σου. Ξαπλώνεις στις ρίζες του δέντρου. Και σε λίγο ο γλυκός ύπνος έχει έρθει να σε πάρει στην αγκαλιά του…

Βλέπεις, όνειρα, πλούσια όνειρα, ευχάριστα, χαρούμενα.

Βλέπεις τον εαυτό σου, τους φίλους και τους γνωστούς, τα μέρη που αγαπάς.

Νοιώθεις μια όλο τον κόσμο να σε πλησιάζει για να σου δοθεί με μία και μόνη αγκαλιά. Μία καλή, γερή, στοργική αγκαλιά. Σαν τότε που ήσουνα μωρό. Τότε που ήσουνα μωρό…

Και έτσι γίνεται. Ο κόσμος σε αγκαλιάζει και ένα μικρό χαμόγελο διαγράφεται στο στόμα σου. Όπως τότε που ήσουνα μωρό…

Και η αγκαλιά σφίγγει, για να σε προστατέψει, για να σε προφυλάξει. Δεν ξέρεις αν το χρειάζεσαι αυτό, μπορείς όμως να δοκιμάσεις. Τι έχεις να χάσεις;

Απλώνεις και εσύ τα χέρια. Θέλεις να συμμετέχεις και εσύ, να αγκαλιάσεις και εσύ.

Όμως κάτι δεν πάει καλά.

Η αγκαλιά δεν είναι ζεστή. Είναι όμως σφιχτή. Αλλά δεν είναι η αγκαλιά που απολάμβανες παλιά. Κάτι είναι διαφορετικό. Παρόλα αυτά είναι σφιχτή. Άρα τι μπορεί να μην πάει καλά;.

Σε λίγο η αγκαλιά σε έχει τυλίξει ολόκληρο. Παραμένει κρύα όμως και άκαμπτη και τώρα πια αισθάνεσαι πως δεν σου φτάνει ο αέρας. Αρχίζεις να μην αισθάνεσαι άνετα. Μάλλον ήρθε η ώρα να ξυπνήσεις. Γιατί ο αέρας τώρα είναι ακόμα πιο λίγος και αρχίζεις να δυσφορείς. Μάλλον ήρθε η ώρα να ανοίξεις τα μάτια και να βγεις από το όνειρο. Ανοίγεις νωχελικά το ένα μάτι, μετά το άλλο. Θέλεις να το τρίψεις με το χέρι σου, να τεντωθείς από το βαθύ ύπνο, το ζωντανό όνειρο.

Το σώμα σου όμως δεν ανταποκρίνεται. Προσπαθείς τώρα πιο έντονα. Δεν μπορείς όμως να κινηθείς. Προσπαθείς ξανά και ξανά. Τίποτε. Ξαφνικά αρχίζεις να ιδρώνεις, όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερο… Δεν είναι η ζέστη, που το προκαλεί αυτό, είναι η ανησυχία. Σε λίγο είσαι σε κατάσταση πανικού. Κάνεις απελπισμένες προσπάθειες και ανοίγεις διάπλατα τα μάτια για να καταλάβεις τι γίνεται γύρω. Έχεις ξυπνήσει. Όλα μοιάζουν ίδια με πριν.

Το δάσος η ηρεμία, το ξέφωτο. Κοιτάς τα πόδια σου. Και τότε συνειδητοποιείς με απόλυτο τρόμο τι συμβαίνει. Τότε καταλαβαίνεις για πρώτη φορά ότι όλα αυτά δεν ήταν απλά ένα όνειρο. Αυτό ήταν η ιστορία του τέλους σου.

Γιατί τα πόδια σου είναι τυλιγμένα με ένα παχύ, φολιδωτό, γκρι και κρύο σωλήνα.

Η αγκαλιά δυναμώνει, και κάτω από την αφόρητη πίεση βλέπεις το κεφάλι του τέλους κοντά στο κεφάλι σου με τη διχαλωτή του γλώσσα να σε χαϊδεύει περιπαικτικά. Η συνέχεια; Τη φαντάζεσαι και την βιώνεις. Τα κόκκαλα του κορμιού σου σπάνε ένα ένα και σε λίγο μετά από πολύ κόπο καταφέρνεις να πάρεις αυτό θα είναι η τελευταία σου, αδύναμη πνοή… Δεν τρέχει και τίποτε. Ένα λάθος έκανες και συ βρε αδερφέ…

Απλά κοιμήθηκες κάτω από το λάθος δέντρο, στο λάθος δάσος…

(Αφιερώνεται στους φίλους εκτός Ελλάδας, που δεν κοιμούνται εκεί που δεν πρέπει…Μπράβο τους!)

Ο υπηρέτης των δυο αφεντάδων.

Κάποτε, κάπου πολύ πολύ μακριά υπήρχε ένα χωριό. Ήταν μικρό, αλλά και αυτοσυντήρητο. Ήταν σχετικά φτωχό, αλλά οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτό αξιοπρεπείς. Ήταν απομονωμένο, μα συνάμα και πολύ πολύ όμορφο. Στις δύο απέναντι άκρες αυτού του χωριού, απ’ όπου περνούσε ο κεντρικός δρόμος, ζούσαν οι δύο σημαντικότεροι άνθρωποι του χωριού, ο ένας ήταν ο πλούσιος και ο άλλος ήταν ο σοφός. Όλοι τους σέβονταν και τους συζητούσαν. Και όπως συμβαίνει με κάθε συζήτηση, πολλές φορές η κουβέντα ερχόταν στο προκείμενο, το οποίο εδώ ήταν πάντα το ίδιο. Αν γινόταν να έχουν την τύχη ενός εκ των δύο, ποιανού την τύχη θα διάλεγαν; Έτσι μία φορά που συζητούσαν η συζήτηση έφτασε πάλι στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Τι είναι καλύτερο να είσαι πλούσιος ή σοφός; Είναι το ερώτημα.

Τι απαιτείται για να γίνει κάποιος πλούσιος; Θα έλεγα εγώ.

Απαιτείται υπομονή και επιμονή. Ο πλούσιος μένει στην αρχή του χωριού. Όλοι αυτοί που θέλουν να έρθουν στο χωριό πρέπει να περάσουν από αυτόν. Και αυτός θα βρει τον τρόπο να τους εξυπηρετήσει και μετά να τους υποχρεώσει να πληρώσουν για τις υπηρεσίες του. Μια ζωή αυτό κάνει. Εξυπηρετεί με τρόπους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Δεν κοιμάται ποτέ. Ποτέ δεν θα σου αρνηθεί κάτι. Μπορείς να τον ξυπνήσεις και να του ζητήσεις οτιδήποτε. Ποτέ δεν θα βαρυγκωμήσει. Όμως πάντα θα απαιτήσει κάποιο αντάλλαγμα από εσένα. Γι’ αυτό εξάλλου είναι πλούσιος.

Και ο άλλος; Ο σοφός; Αυτός μένει στην άλλη πλευρά του χωριού. Εκεί είναι που τελειώνει ο δρόμος και αρχίζει το πυκνό δάσος. Είναι ανηφορικός ο δρόμος και κουραστικός. Δεν πάει σχεδόν κανένας πια εκεί. Ένας τρελόγερος είναι που μένει μόνος του. Δύσκολα θα δεχτεί επισκέψεις. Ούτε καν ένα ποτήρι νερό δεν θα σου προσφέρει, ποτήρι τόσο αναγκαίο, μετά από αυτή τη δύσκολη ανάβαση. Ειδικά αφού ο πλούσιος έφτιαξε μία βρύση κοντά στο σπίτι του, ακόμα και οι λιγοστοί που πήγαιναν παλιά έως εκεί έχουν πια σταματήσει, αφού δεν χρειάζεται πια να πηγαίνουν στην πηγή κοντά στην αρχή του δάσους.

Κάποια μέρα, έφτασε ένας νέος στο χωριό. Είχε τόσο καιρό να περάσει ο οποιοσδήποτε ταξιδιώτης από εκεί. Βλέπετε το χωριό δεν είχε ιδιαίτερα θέλγητρα για τους ταξιδιώτες. Ο νέος αυτός ήταν ζωηρός, με βλέμμα βαθύ και ζωηρό, όμορφος και έξυπνος. Ο πλούσιος τον κοίταξε προσεκτικά και φάνηκε να τον αντιμετωπίζει με υπεροψία αλλά και επιφυλακτικότητα…. Ο σοφός τον αντιμετώπισε εξεταστικά και προσπάθησε να ζυγίσει τις προθέσεις του. Όλοι οι υπόλοιποι απλά χάρηκαν γιατί το νέο πρόσωπο έσπασε την καθημερινή τους ρουτίνα. Ο πλούσιος μέσα του ανησύχησε. Ένας τέτοιος ταξιδιώτης θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για την ισορροπία που είχε διαμορφωθεί στη μικρή κοινωνία, αλλά και στο μονοπώλιό του. Ο σοφός τον αντιμετώπισε με σπουδή. Δεν έδειξε να ανησυχεί, αλλά δεν του φέρθηκε και ιδιαίτερα φιλικά.

Ποιος είναι ο σκοπός της επίσκεψής σου, ξένε; Ρώτησε ο πλούσιος προσπαθώντας να ζυγίσει τις προθέσεις του καινούργιου προσώπου.

Απλά περιπλανιέμαι, απάντησε ο νέος. Θέλω να μείνω λίγες μέρες στο όμορφο χωριό σας και να συνεχίσω την περιπλάνησή μου.

Γιατί περιπλανιέσαι; Τον ρώτησε έπειτα ο σοφός.

Θέλω να γνωρίσω τους τρόπους των ανθρώπων, του απάντησε ο νέος, απάντηση που φάνηκε να τον ικανοποιεί αρκετά.

Είσαι πλούσιος; Έκανε με δήθεν φιλικό τόνο ο έμπορος. Όχι, αλλά δεν σκοπεύω να γίνω βάρος σε κανένα. Θα δουλεύω για το φαγητό που τρώω, και όσο για ξεκούραση, χρειάζομαι λίγη, εξάλλου τα αστέρια είναι η αγαπημένη μου παρέα για τον ύπνο, ανταπάντησε ο νέος. Τις επόμενες μέρες, ο νέος με τις πράξεις του επιβεβαίωσε τους λόγους του. Προσέφερε τις υπηρεσίες του σε όλο το χωριό, χωρίς αντίτιμο. Βοηθούσε, όπου του ζητούσαν να βοηθήσει, δούλευε, όπου του ζητούσαν να δουλέψει. Δεν ζητούσε πληρωμή, και ζούσε με ότι ήταν διατεθειμένος ο καθένας να του δώσει από μόνος του. Τα βράδια μετά από άδεια των κατοίκων κοιμόταν στην μεγάλη πλατεία στο κέντρο του χωριού εκεί όπου μπορούσε ο καθένας να τον βρει και να του ζητήσει τη βοήθειά του. Στον ελεύθερο χρόνο του, του άρεσε να κάνει περιπάτους, που συνήθως ήταν στην άκρη του χωριού κοντά στο σπίτι του σοφού... Περπατούσε έως τις παρυφές του δάσους και μελετούσε τη φύση, τα πουλιά, τα δέντρα. Δεν έπινε νερό από τη βρύση, αλλά του άρεσε να πίνει το φρέσκο, το κελαρυστό νερό από την πηγή. Εκεί συναντούσε και το σοφό πολλές φορές που πήγαινε για να πιεί και αυτός νερό. Του άρεσε να παρατηρεί τους τρόπους του σοφού χωρίς να τον ενοχλεί ποτέ, χωρίς να του μιλά. Σιγά σιγά ο σοφός άρχισε να τον αποδέχεται και να βρίσκει την παρέα του ευχάριστη. Εξάλλου ήταν ο μόνος που περνούσε πια από εκεί και η παρέα του νεαρού αποτελούσε ενδιαφέρον διάλειμμα στη μοναξιά του.

Έτσι πέρασαν αρκετές ημέρες, και μετά εβδομάδες. Ο πλούσιος έβλεπε τη δουλειά του να μειώνεται, αφού πλέον οι περισσότεροι δεν ζητούσαν τις υπηρεσίες του, υπηρεσίες για τις οποίες θα έπρεπε να πληρώσουν, αφού την ίδια δουλειά τους την έκανε ο νέος χωρίς αντίτιμο. Δεν ήταν όμως κακοί άνθρωποι, δεν τους άρεσε η στυγνή εκμετάλλευση. Έτσι όλο και κάτι έδιναν στο νέο. Στην αρχή τροφή, μετά ρούχα, μετά οτιδήποτε έκριναν αυτοί πως μπορεί να είχαν και αυτός το χρειαζόταν. Από την άλλη πλευρά, ο σοφός είχε βρει στο πρόσωπο του νέου το πρόσωπο που έψαχνε τόσο καιρό. Ήταν πια αρκετά ηλικιωμένος και ένοιωθε πως σιγά σιγά οι δυνάμεις του θα τον εγκατέλειπαν. Έτσι, ένοιωθε την ανάγκη να μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του σε αυτόν, να τον κάνει μαθητή του, αλλά και φίλο καλό. Και οι εβδομάδες της παραμονής του νέου έγιναν μήνες, και οι μήνες χρόνια.

Με την βοήθεια των κατοίκων του χωριού ο νέος έχτισε το δικό του σπίτι, στην πλατεία του χωριού. Έφτιαξε κι αυτός μία βρύση, απ’ όπου ο καθένας μπορούσε να παίρνει το νερό του χωρίς αντίτιμο. Έκανε τη δική του οικογένεια, αφού παντρεύτηκε την κόρη του εμπόρου, πράξη που εκνεύρισε τον πατέρα της ακόμα περισσότερο, αφού ένοιωθε πως αυτός ο νέος του έπαιρνε πλέον τα πάντα. Συνέχισε να πηγαίνει συχνά στο σπίτι του σοφού, ως φιλοξενούμενος πλέον και έπειτα ως τιμώμενο πρόσωπο, αφού ο σοφός ένοιωθε πως η συναναστροφή του με το νέο βοηθούσε και τον ίδιο να εξελίσσεται και να του δίνει νέα οπτική στα θέματα που τον απασχολούσαν.

Και τα χρόνια περνούσαν, και ο νέος έπαψε να είναι τόσο νέος, πάντα όμως διατηρούσε αυτή τη σπίθα που είχε μέσα του εκείνη την πρώτη νύχτα στο χωριό που αποτελούσε τον οδηγό των πράξεών του για το υπόλοιπο της ζωής του. Και ήταν μία βασική αρχή: Ποτέ μα ποτέ να μην ξεχάσει εκείνη την πρώτη νύχτα.

(σημείωση: η ιστορία αυτή έχει δύο ακόμα εναλλακτικά τελειώματα. Συνεχίζεται…)

Ο ενδιάμεσος Κύριος Χ

Κάποτε υπήρχε ο κύριος Α. Ο κύριος Α ήταν πολύ εργατικός, αυτό που θα λέγαμε μυρμηγκάκι. Αυτό που έκανε πολύ καλά ο κύριος Α λεγόταν παραγωγή. Ούτος ειπείν, τράβαγε όλο το λούκι. Ο κύριος Α έμενε σε ένα τόπο λίγο απομονωμένο δηλαδή σα να λέμε ψιλομοναχούλης του. Κάποια στιγμή λοιπόν εκεί που δούλευε το χωράφι του, περνούσε από εκεί ο κύριος Β, σοβαρός και μετρημένος. «Μέρα», του είπε με τόνο μισομάγκικο μισοεπισήμο, γενικώς μεσοβέζικο. «Καλημέρα και σε σένα», απάντησε ο αγαθός κύριος Α. «Περνώ από το χτήμα σου συχνά και σε βλέπω πάντα να δουλεύεις» είπε με στόμφο ο κύριος Β». «Ναι, αυτό είναι αλήθεια» ανταπάντησε ο κύριος Α, για να συμπληρώσει αμέσως μετά «Και εγώ σε βλέπω που συνεχώς πηγαινόρχεσαι, πάνω κάτω πολλές φορές την ημέρα. Εσύ δεν δουλεύεις;»

« Μα φυσικά και δουλεύω τόσο όσο εσύ, ίσως και παραπάνω» έκανε σχεδόν προσβεβλημένος ο κύριος Β. «Και θα σου εξηγήσω αμέσως το γιατί. Εσύ έχεις τώρα πια πολύ μεγάλη παραγωγή στο χτήμα σου, και καλύπτεις όλες τις ανάγκες της οικογένειας σου. Τι θα έλεγες ότι σου περισσεύει να το αγοράζω εγώ και να το δίνω σε άλλους που το έχουν ανάγκη;» του ψιθύρισε με την σχεδόν σφυριχτή φωνή του ψιλοκλείνοντας και το δεξί του μάτι, νομίζοντας ότι είπε την ατάκα που κέρδισε το όσκαρ, όπως θα λέγαμε σήμερα. Καθόσον ο κύριος Α ήταν καλός κ’ αγαθός, και σκέφτηκε ότι κάτι θα κέρδιζε, σκέφτηκε ότι θα έκανε και καλό είπε να δοκιμάσει.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα του ενδιάμεσου. Από τότε έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι. Υπήρξαν και μερικοί πονηροί με κάτι πλούσιες και παράξενες γενειάδες, με μονόκλ, με αυστηρές μούρες και πολλές πολλές σπουδές, και τα μπέρδεψαν τα πράγματα ακόμα παραπάνω. Μίλησαν για αγορά, για προσφορά και ζήτηση, για κεφάλαιο και δανεισμό. Πάντα το κλειδί σε όλες αυτές τις δοσοληψίες και τις τζιριτζάντζουλες ήταν κάποιος κύριος που είχε πάντα το ίδιο όνομα. Λεγόταν ο ενδιάμεσος. Και αυτός ο άνθρωπος έκανε κάτι πολύ μα πολύ αστείο. Ξεφύτρωνε σαν το σκατό ανάμεσα στη δοσοληψία δύο άλλων ανθρώπων. Και αυτό που έκανε πολύ καλά ήταν μόνο ένα πράγμα. Τους έπειθε ότι τους ήταν απαραίτητος. Και αυτός ήταν υπεύθυνος για την καταστροφή της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς! Και εξηγώ αμέσως το γιατί! Γιατί αγαπητοί μου, απλούστατα ήταν κομπλεξικός. Ο ρόλος του ήταν ο ρόλος του κομπάρσου που νομίζει πως είναι πρωταγωνιστής, και συμπεριφέρεται ως τέτοιος, έχει δε την ικανότητα να μένει στην επιφάνεια ως φελλός.

Παράδειγμα. Εγώ και η οικογένειά μου παράγουμε ντομάτες στο χωριό μου. Και θέλουμε να τις πουλήσουμε στην κοντινή πόλη. Έρχεται λοιπόν ο ενδιάμεσος, και μας πείθει ότι αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε εμείς μόνοι μας, για χίλιους δύο εξωφρενικούς λόγους, όπως το ότι μπορεί να συναχωθούμε στο ταξίδι, ότι μπορεί να μας συμβεί τίποτε στο δρόμο, ότι θα κουραστούμε πάρα πολύ και ξέρω γω τι άλλο. Αντ’ αυτού, θα αναλάβει την πώληση αυτός εξ’ ονόματός μας. Μας δίνει λοιπόν κάτι ψίχουλα για την παραγωγή μας, ενίοτε πετάει και τη μισή στα σκουπίδια και μιλάει για συμφορές και φρικαλέες δυσκολίες στη μεταφορά και μετά την πουλάει την επόμενη μέρα σε εξωφρενικές τιμές κάπου αλλού, κατά προτίμηση κοντά, για να μην κουράζεται πάρα πολύ και ο ίδιος που είναι και ευαίσθητος και τον πειράζουν τα μακρινά ταξίδια.

Άλλο παράδειγμα: Μου την σπάς και είσαι εχθρός μου. Θέλω να σε σπάσω στο ξύλο. Αρχίζω να σου τσαμπουκαλεύομαι για να στις βρέξω. Το παίρνει πρέφα ο ενδιάμεσος και αρχίζει το μπίρι μπίρι. Με πείθει ότι δεν είναι αρκετό να στις βρέξω, καλό θα είναι να σε καθαρίσω μια και καλή και γι’ αυτό μου πουλάει τον αντίστοιχο εξοπλισμό, αλλά το ίδιο κάνει και σε εσένα τον εχθρό μου, για να έχει διπλό το κέρδος, και κατ’ επέκταση να ικανοποιηθεί και ο εγωισμός του, ότι αφού θα εξολοθρευτούμε εμείς μεταξύ μας αυτός θα μείνει μετά να κάνει τα κουμάντα του.

Κάπως έτσι πήγαινε το πράμα και οι πατέντες που σκεφτόταν ο ενδιάμεσος πάντα γινόντουσαν πιο πολύπλοκες για να μπερδεύει τους γύρω και να δημιουργεί ανακατωσούρα, που ήταν πολύ του γούστου του γιατί έτσι ακουγόταν και το όνομά του και όπως και να το κάνεις καμάρωνε σαν το γύφτικο σκεπάρνι καθόσον εκτός από μέγας πλακατζής είναι και πολύ περήφανο ατομάκι.

Και επειδή όλο και σκεφτόταν καινούργιες πατέντες και κούραζε το ξερό του, κάποια στιγμή ξέμεινε από καινούργιες ιδέες!!! Και επειδή του τα μασάγανε και οι γκομενίτσες (γιατί μην τρελαθούμε και αυτός άνθρωπος με αδυναμίες είναι, και του τα μασουλάνε και αυτουνού) σκέφτηκε την κορυφαία πατέντα! Και την είπε παγκοσμιοποίηση! (εναλλακτικός τίτλος όλος ο κόσμος είναι μία γειτονιά) Και είχε τρελό σουξέ, γιατί ήταν πολύ εύηχη λέξη και δημιουργούσε δυνατές συγκινήσεις!!! Δηλαδή για να καταλάβεις, όταν εμένα μου τελείωνε το μαρούλι στο σπίτι μου, εσύ βάζεις πλερέζα και στεναχωριέσαι, γιατί εγώ δεν έχω μαρούλι να φάω σαλάτα! Κάπως έτσι το έχω καταλάβει το πράμα! Και έχει πολύ πλάκα, γιατί όταν ένας είναι λυπημένος, τότε όλοι πρέπει να είναι λυπημένοι, όταν ένας είναι χαρούμενος όμως, οι άλλοι είναι πάλι λυπημένοι γιατί αυτός τους ξεπερνάει σε χαρά και αυτοί μένουν παραπίσω. Μιλάμε για τρομερό νοητικό κατασκεύασμα!

Και κάπου εδώ αφήνω το μορφέα να πάρει τη σκέψη μου και να φτιάξει και άλλες θετικές σκέψεις για αυτό το μαγικό άτομο που το λένε ο ενδιάμεσος, η ο μεσάζοντας ή ο ρυθμιστής κτλ., κτλ., κτλ.

Ένα Χαρούμενο βράδυ...

Ξαφνικά ακούω ένα σάλπισμα! Τι μπορεί να είναι; Μάλλον μία αποκριάτικη καραμούζα. Μετά ακολουθούν έντονες φωνές. Τι γίνεται άραγε; Πολύς κόσμος κάνει φασαρία. Η ώρα, μία και τριάντα το βράδυ. Χαρούμενα ποδοβολητά, έντονη μουσική. Κάποιος τραγουδάει χαρούμενα. Κόσμος τραγουδάει, πίνει και χορεύει. Η μουσική είναι πολύ έντονη και δυνατή. Κάτι δεν μου κολλάει. Μα καλά, τι γίνεται; Κάποιοι φαίνεται πως περνούν εξαιρετικά καλά… Βγαίνω στο παράθυρο. Είναι ένα εξαιρετικό πάρτι μάλλον γενεθλίων, που γίνεται απέναντι. Μα καλά, που είναι το παράξενο; Δεν υπάρχει παράξενο. Όλα πάνε καλά. Ο κόσμος είναι χαρούμενος και δεν συμβαίνουν έκτροπα. Το μόνο που με προβληματίζει είναι το δικό μου μυαλό. Απλώς δεν είμαι συνηθισμένος σε όλα αυτά.

Γιατί απλά, έχω ξεχάσει δύο βασικές λεπτομέρειες. Είμαι στο κλεινόν άστυ, και είναι μεγάλη Παρασκευή, μέρα μεγάλου πένθους για κάποιους, και μεγάλης χαράς (προφανώς για κάποιους άλλους… Ζήτω η πολυσυλλεκτικότητα!!!!

Η μηχανική της Ζωής

Συστατικά...

Τόσα μα τόσα πολλά για κάποιους, τόσα λίγα για κάποιους άλλους...

9 μήνες προετοιμασία...
1 ημέρα τρέλα.
Μία ολόκληρη ζωή το αποτέλεσμα...

Άλλος ένας κύκλος ξεκινά...

Περιπέτειες του ποκοπίκο ΙΙ

Ο Ποκοπίκο σήμερα είχε ομολογουμένως άριστη διάθεση. Είχε την αίσθηση ότι ήταν ευλογημένος από τον καλό θεό τον τελευταίο καιρό και ένοιωθε ότι όλα του πήγαιναν καλά. Βγήκε λοιπόν από το σπίτι του και στάθηκε για μία στιγμή στο κατώφλι για να απολαύσει το υπέροχο πρωινό… Η αλήθεια ήταν ότι δεν ήταν καθόλου μα καθόλου πρωινός τύπος, αλλά από την άλλη του άρεσε κάθε τόσο να κάνει μικρές ανατροπές στη ζωούλα του που του έδιναν ζωντάνια και τον βοηθούσαν να ανανεώνεται. Σήμερα λοιπόν ήταν μία υπέροχη ημέρα. Πήρε μία βαθιά ανάσα και ένα μικρό γαργάλημα κατέβηκε στην σπονδυλική του στήλη… Ο αέρας ήταν τόσο δροσερός που αμέσως η μυτούλα του άρχισε να τρέχει, αυτός όμως δέχθηκε το γεγονός ευχάριστα, αφού στην τενεκεδούπολη δεν είναι συχνό το φαινόμενο να μπορείς να αναπνεύσεις καθαρό αέρα. Με μία αυθόρμητη κίνηση κοίταξε ψηλά, και τότε μία μεγάλη σταγόνα νερό έσκασε με δύναμη στο μάτι του. Αχ, τι καλά! Σκέφτηκε… Βλέπεις ήταν ο αποπάνω που πότιζε τα λουλούδια του, και ως συνήθως το είχε παρακάνει… Ο ποκοπίκο δεν πτοήθηκε διόλου, σκούπισε τη βρωμερή σταγόνα και…

Με μία σβέλτη κίνηση καβάλησε το καινούργιο και γυαλιστερό μηχανάκι του, και ξεκίνησε για το κέντρο της τενεκεδούπολης για την πρωινή του εργασία… Κοιτώντας γύρω του έβλεπε τόσους πολλούς ανθρώπους και ήταν τους τόσο μα τόσο βλοσυροί και ζοχαδιασμένοι που θα έβαζες στοίχημα πως όοοολοι τους είχαν πρόβλημα δυσκοιλιότητας στην τουαλέτα… Που και που έβλεπε και κάποιον που μιλούσε μόνος του, κάποιον άλλο που φώναζε και κάποιον τρίτο που βιαζόταν πάρα μα πάρα πολύ (αυτός πρέπει να αγαπούσε πάρα πολύ την δουλειά του για να τρέχει έτσι να πάει εκεί). Του άρεσε πάρα πολύ του ποκοπίκο να πηγαίνει βόλτα με το μηχανάκι. Ήταν… ήταν, πώς να το πω…σα να είσαι τόοοοσο δα μικρούλης και να σε έχουν πάει βόλτα στο λούνα παρκ. Δεν μπορείς καν να φανταστείς τι πρόκειται να γίνει μετά…

Αυτό που συνέβη μετά είναι ότι ο ποκοπίκο έπεσε σε μία τρύπα που είχαν αφήσει ανοιχτή μετά από κάποια δημοτικά έργα. Βλαστήμησε από μέσα του τον εργολάβο (του ευχήθηκε να χεστεί πάνω του- ήταν από τις αγαπημένες κατάρες του ποκοπίκο, γιατί πίστευε ότι το να χεστείς πάνω σου είναι από τα πολύ πολύ δυσάρεστα πράγματα που μπορεί να σου συμβούν…

Αμέσως μετά προχωρώντας με το τραυματισμένο του μηχανάκι, είδε κάποιον στο δρόμο να του κάνει σήμα. Θυμήθηκε αμέσως τη συμβουλή του πατέρα του. «Παιδί μου, ποτέ μα ποτέ μην μιλάς με αγνώστους στο δρόμο,» του είχε πει.

Όμως αυτός ο κύριος συνέχιζε να του γνέφει. Σκέφτηκε για άλλη μία φορά να σταματήσει. Μήπως του έκανε απλά ωτοστόπ; Πάλι του ήρθε η εικόνα του πατέρα του. « Παιδί μου, ποτέ μα ποτέ μην παίρνεις αγνώστους μαζί σου. Μπορεί να σε κλέψουν, να σε σκοτώσουν, να σε βιάσουν…» Βέβαια δεν ήταν σίγουρος για τη σειρά την οποία είχε δοθεί η συμβουλή, πρέπει όμως να ήταν κάπως έτσι… Εδώ που τα λέμε μάλλον του είχε πει ότι πρώτα θα τον έκλεβαν μετά θα τον βίαζαν και τέλος θα τον σκότωναν. Πάντως δεν είχε και πολύ σημασία, αφού και οι δύο πιθανότητες φάνταζαν εξίσου μακάβριες. Και να σας πω και κάτι; Τελικά ο πατέρας του ποκοπίκο ήταν και μεγαλύτερος. Δεν μπορεί… Κάτι θα ήξερε… Δεν μπορεί να έδινε συμβουλές στα κουτουρού. Εξάλλου τόσα και τόσα θρίλερ δεν έχουν γυριστεί όπου κάποιος άγνωστος που τον παίρνεις μαζί σου είναι εγκληματίας και σου κάνει τη ζωή μαντάρα; Ο ποκοπίκο λοιπόν αποφάσισε για μία φορά να ακούσει τον μπαμπά του και όχι το προαίσθημά του. Δεν θα σταματούσε! Κοίταξε λοιπόν ψηλά, χαμογέλασε στον ήλιο, γκάζωσε και συνέχισε!

Και μετά από ένα λεπτό, άκουσε πίσω του τη σειρήνα του περιπολικού… Πω πω τι είχε πάθει! Συνειδητοποίησε τότε σαν σε ταινία, πως ο άγνωστος που του έκανε νόημα ήταν τροχαίος και μάλλον θα ήθελε να τον ρωτήσει κάτι, γι’ αυτό και ήθελε να τον σταματήσει. Έβγαλε λοιπόν δεξί φλάς και σταμάτησε στην άκρη του δρόμου.

Σε δευτερόλεπτα και μετά από αγωνιώδη αναμονή, λόγω της προηγούμενης άτακτης συμπεριφοράς του και με αρκετούτσικες ενοχές, βρέθηκε να μιλά με το αξιότιμο όργανο της τάξης.

«Λέγε όνομα!» είπε με προσβλητικό τόνο το όργανο.

« Ποκοπίκο!» είπε συνοφρυωμένος ο ταλαίπωρος μοτοσικλετιστής.

« Δίπλωμα, ασφάλεια και πες μου γιατί δεν σταμάτησες.»

« Αγαπητέ κύριε,» ξεκίνησε με τον πιο ευγενικό τόνο ο ποκοπίκο, λέω να ξεκινήσω από την τελευταία σας ερώτηση και να πάω σιγά σιγά προς την πρώτη.

« Θα απαντάς με τη σειρά που σε ρωτάνε…» Απάντησε ακόμα πιο θυμωμένα το όργανο. «Μου φαίνεται ότι σου αρέσει να κάνεις του κεφαλιού σου…»Τον ποκοπίκο τον είχε κόψει κρύος ιδρώτας…

Το όργανο μύρισε το φόβο στο θύμα του, και η όρεξή του πολλαπλασιάστηκε. Εδώ θα κατασπάρασσε το ανυπεράσπιστο θύμα του.

« Να σου πω την αλήθεια, μάλλον ΚΑΝΕΙΣ πως δεν καταλαβαίνεις… Ρε, μήπως είσαι αναρχικός;»

«ΕΕΕγώ;» Είπε ξαφνιασμένος ο ποκοπίκο.

« Εμ, ποιος ο φούφουτος; Το παίζεις και εξυπνάκιας; Εγώ ξέρεις τι τους κάνω τους εξυπνάκηδες παιδί μου;»

«Ο ο ο όχι, κύριε…»

« Τους πάω αυτόφωρο ρε χαϊβάνι…» Αυτό ήταν.

Ο ποκοπίκο μπορούσε να αντέξει πολλά. Όχι όμως και τις προσβολές. Και έκανε το για άλλη μία φορά και το επόμενο λάθος.

« Ε, ε, όχι και χαϊβάνι…»

«Α, μάλιστα άρα λοιπόν διαφωνείς με το όργανο της τήρησης της τάξης, άρα διατυπώνεις, αντιρρήσεις, άρα δεν σου αρέσει η τάξη, το σύστημα όπως είναι, μάλλον θα θέλεις να το καταργήσεις, και μόλις τώρα σου απέδειξα ότι πραγματικά είσαι ένας α ν α ρ χ ι κ ό ς!»

«Μωρέ τι μας λές!!!» είπε κατακόκκινος μες το δίκιο του ο ποκοπίκο! Δυστυχώς όμως ήταν πια αργά. Ο ιστός της πανέξυπης αράχνης-αστυνόμου τον είχε πια τυλίξει… και τώρα ο τροχαίος απλά το απολάμβανε… Με μελιστάλαχτη φωνή του απήντησε, σχεδόν χαμογελώντας: « Αχ, πόσο πολύ μου αρέσει, θα σε χώσω μέσα και για αντίσταση κατά της αρχής! Θεέ μου σε ευχαριστώ. Σήμερα θα πάρω σπέσιαλ μπόνους από την υπερεσία!!!»

Και ο ποκοπίκο άστραψε και βρόντηξε… Και μετά βρέθηκε με ένα ζευγάρι χειροπέδες στα χέρια να πηγαίνει προς το αστυνομικό τμήμα….

(συνεχίζεται…)

Συναντώντας ένα στοιχειό "τύπου νάνου"

Για όποιον έχει την ευγενή διάθεση, χωρίς εγωισμό και καιροσκοπία και θέλει να επικοινωνήσει με τα πνεύματα της Φύσης, δίνουμε τις βασικές οδηγίες που κάνουν πιθανή την συνάντηση με ένα στοιχειό τύπου Νάνου.

Πρώτη φάση: Να βρείτε ένα απομακρυσμένο και ήσυχο τόπο, μέσα σε ένα δάσος, τον οποίο θα μπορέσετε να τον προσεγγίσετε με ευκολία. Η διαδρομή προς αυτόν τον τόπο πρέπει να γίνει χωρίς συναισθηματικές φορτίσεις, απλά και εύκολα για να μην τρομάξουν και φύγουν τα στοιχειά που κατοικούν εκεί.

Δεύτερη φάση: Να κάνετε μία ανάλυση της όλης διαδικασίας την οποία θα επιχειρήσετε για να είστε σίγουροι ότι δεν το κάνετε για επίδειξη ή για να αποκτήσετε κάτι εγωιστικά. Σαν προετοιμασία πρέπει για δύο μήνες τουλάχιστον να έχετε μία αγνή ζωή χωρίς κανένα είδος ναρκωτικό, οινοπνεύματος ή καπνού.

Τρίτη φάση: Να πάτε στον τόπο που επιλέξατε, μόνος ή με μία συντροφιά που να αναζητεί τα ίδια με εσάς και να κατασκηνώσετε σε σκηνή ή καλύβα, όσο πιο ήσυχα μπορείτε. Να έχετε μαζί σας , αν θέλετε να έχετε κάτι, μόνο αντικείμενα από ασήμι ή χρυσό και να φοράτε ρούχα από φυσικό υλικό. Να έχετε καθαρό σώμα και νου χωρίς φόβο και άγχος. Σαν προσφορά, στους αόρατους κατοίκους που θέλετε να συναντήσετε, μπορείτε να πάρετε κάποιο αρωματικό γλυκό, φρούτα ή αρώματα και να τα αφήσετε 50μ. περίπου μακριά σας.

Τέταρτη φάση: Στον τόπο συνάντησης να πάτε όσες φορές θα χρειαστεί και να καθίσετε στα χόρτα ή πάνω σε ένα κλαδί και να περιμένετε από τη Δύση του Ήλιου μέχρι δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Να χρησιμοποιήσεις για φαγητό μόνο νερό και ξηρούς καρπούς, να είσαι πάντα ξύπνιος και να μην εκδηλώσεις καμία φυσική σου ανάγκη. Αν τελικά δεις κάτι να μείνεις ήρεμος και να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις νοητικά μαζί του. Αν σε κυριαρχήσει ο φόβος , φύγε και μην το ξαναεπιχειρήσεις ποτέ. Η περίοδος που επιτρέπεται να γίνει η συνάντηση είναι μεταξύ της νέας σελήνης και της πανσελήνου και ποτέ το ανάποδο.

Πέμπτη φάση: Για να μην υπάρξει κάποιο πρόβλημα, μετά την συνάντηση, να αποφύγεις την διήγηση της εμπειρίας σου σε άλλους ανθρώπους, παρά μόνο μετά από πολύ καιρό για να μειωθούν οι εντάσεις από τον ενθουσιασμό ή την απογοήτευση που θα έχεις. Και κυρίως να ξέρεις, αν πετύχεις την συνάντηση, ότι δεν έκανες κάτι σημαντικό που δηλώνει την ανωτερότητά σου, άλλα ακολούθησες πολύ φυσικά έναν δρόμο γνώσης και επαφής με τα όντα της Φύσης.

Σχόλια:...

Μια απλή καθημερινή απορία

Η απορία μου είναι εν μέρει θεωρητική και εν μέρει πρακτική. Εν μέρει απευθύνεται σε άλλους και εν μέρει είναι ρητορική. Και παρακαλώ οποιονδήποτε μπορεί να με βοηθήσει να το κάνει. Η χώρα μας είναι τόσο μπουρδέλο όσο φαίνεται, ή μήπως έτσι θέλουν να μας κάνουν να δεχτούμε τα "μεγάλα" συμφέροντα, για να μας απογοητεύσουν και να μας κάνουν να πιστέψουμε πως δεν έχουμε καμία τύχη και έτσι να αυτοφιμωνόμαστε και να αυτολογοκρινόμαστε για να κάνουν ευκολότερα τις παλιοδουλίτσες τους; Τι απ' όλα όσα συμβαίνουν γύρω είναι πραγματικό; Μήπως τελικά η χώρα μας είναι ευλογημένη και ιδιαίτερη γιατί τελικά ανεξάρτητα από το ποιος παριστάνει πως κυβερνά αυτός που τελικά κάνει κουμάντο είναι ο λαός; Αφού παντού υπάρχει αναρχία και ασυδοσία, το κράτος (που μας αρέσει να ξεχνάμε πως είμαστε εμείς) είναι άναρχο, του τέστιν αριστερό. Και η Ελλάδα είναι το επίγειο παράδειγμα της κατάλυσης των πάντων, με εμφανώς χαμηλότερα ποσοστά θανάτων από τις περισσότερες Αφρικανικές χώρες οι οποίες μάλιστα τελούν και υπό καθεστώτα ολοκληρωτικά. Αυτή τη μικρή λεπτομέρεια αν συνειδητοποιήσουμε και ξεαγχωθούμε λιγάκι, το αύριο θα ξημερώσει και πιο εύκολα αλλά και καλύτερο. Π.χ. λές: Χρωστάω τα μαλλιοκέφαλα μου σε τράπεζες. Δεν υπάρχει πιθανότητα με το μισθό μου να τις αποπληρώσω. Ο αγχωμένος εαυτός σου σου λέει: Άσε μεγάλε, την πάτησες. Δεν τη βγάζεις καθαρή. Με το μισθό που παίρνεις, δεν ξεπληρώνεις. Πάρε ένα κουτί χαπάκια να τελειώνεις (ρίμα) γρήγορα και αβασάνιστα. Εδώ όμως, οφείλει να έρθει και ο άλλος εαυτός, ο χαλαρός, που πρέπει επιτέλους να ενεργοποιηθεί και να σου πει: Τι λες καλέ μου, θα στεναχωρηθείς; Πάρε άλλο ένα δάνειο, να αποπληρώσεις τα υπόλοιπα και βλέπουμε... Αυτή είναι μία εκδοχή. Υπάρχουν όμως και άλλες:π.χ. σκέψου μία κομπίνα και κονόματα. Έτσι κι αλλιώς όλα είναι τόσο χύμα, που κανείς δεν θα το πάρει πρέφα αν κάποιος μασήσει λίγα ψιλά ακόμα.
Εδώ τελειώνω με τις διαπιστώσεις προς το παρόν. Πρέπει όμως να προχωρήσω και ένα βήμα πιο κάτω... Πού πάσχει το πολιτικό σύστημα και οι πολιτικοί; Θα σας πω αμέσως. Μένουν όλοι στις διαπιστώσεις. Δηλαδή λένε: Χρειαζόμαστε υποδομές. Αυτό το ξέρουμε και εμείς. Το θέμα είναι τι προτείνεις, πως θα δημιουργηθούν οι υποδομές. Αλλά αυτό είναι υπερβολικό για τον πολιτικό, γιατί αν μπορούσε να προτείνει και βιώσιμους τρόπους λύσης των προβλημάτων, αυτό αφενώς θα απαιτούσε την από μέρους του ύπαρξης εγκεφάλου και αφετέρου δεν θα ήταν ο εαυτός του (δηλ. πολιτικός), αλλά στέλεχος σε μεγάλη εταιρία. Δηλαδή θα αυτοαναιρούσε την ύπαρξη τους, πράγμα ασύμβατο με την καθημερινή πραγματικότητα. Εγώ όμως κι ας μην είμαι στέλεχος, έχω πρόταση καλή και φίνα και μιά χαρά. Όμως έχει μόνο ένα μειονέκτημα. χρειάζεται λίγο περισσότερη συμμετοχικότητα. Και εξηγούμαι: Ποιά είναι η κατάσταση; Οι λίγοι εκμεταλλεύονται τους πολλούς. Υπάρχει κράτος που δεν σέβεται τον πολίτη, υπάρχει διαπλοκή, μίζα και οικογενειοκρατία. Κοινώς όποιος έχει συγγενή και τον βολέψει, έχει καλώς. Ιστορίες καλές όλοι ξέρομε από το φιλικό μας περιβάλλον, για να μην πολυλογώ. Υπάρχουν νόμοι που δεν εφαρμόζονται, που χρησιμοποιούνται κατ' ανάγκη και περίπτωση και που έχουν άπειρα παράθυρα για να αερίζονται. Και προσπαθούν να μας πείσουν ότι σε αυτό τον περιβάλλοντα χώρο πρέπει να είμαστε φοβικοί και αμυντικοί, προσπαθώντας να φυλάμε τα νώτα μας. Όταν όμως δεν έχεις τοίχο να στηριχτείς, πάρτο απόφαση, τα νώτα σου δεν τα φυλάς. Οπότε εγώ προτείνω: Επίθεση! Αυτό που κάνουν οι λίγοι ας το κάνουμε όλοι. Αφού αυτοί οι 5-10 ζουν εις βάρος των άλλων 90, ας ξυπνήσουν και οι υπόλοιποι 90 και να κάνουν κάθε μέρα όλη μέρα ότι κάνουν οι 10. Το know how το ψιλοαντιλαμβανόμαστε τώρα πια. Όλοι μαζί να πάμε φυλακή δεν γίνεται. Οπότε ας πορευτούμε έτσι και όλα θα πάνε καλά... Και που ξέρεις... Μπορεί αυτοί οι 5-10 να πανικοβληθούν και να αρχίσουν αυτοί να δουλεύουν για εμάς έτσι για αλλαγή.

Αποκάλυψη της τεράστιας σκευωρίας κατά του Ελληνικού έθνους.

Αποκάλυψη της τεράστιας σκευωρίας κατά του Ελληνικού έθνους.

Σήμερα, είναι η μέρα της κηδείας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Και είμαι και πάλι σκεπτικός…

Πρέπει να ομολογήσω ότι με ιδιαίτερη προσοχή απέφυγα όσο μπορούσα το κουμπί :on της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου και των άλλων μέσων μαζικής εξημέρωσης κατά τις προηγούμενες ημέρες. Ωστόσο, δυστυχώς δεν είχα τη δυνατότητα να πάρω τα βουνά και κλειστώ σε μια καλύβα σαν τον μπαρμπαθωμά. Ζώντας λοιπόν στην Αφήνα, είχα την ατυχία να γίνω μάρτυρας για άλλη μία φορά της ακατάσχετης κολακείας και του φαμφαρονισμού του γενικότερου περιβάλλοντος για το πόσο μεγάλος ανηρ ήτο ο αποθανών. Κατ’ αρχάς μου κάνει εντύπωση ότι ξαφνικά οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν τον ιερατικό-«ξύλινο» λόγο, τον βρήκαν πολύ του γούστου τους και πολλές φορές τον υιοθέτησαν οι ίδιοι για στοιχειοθέτηση και χρησιμοποίηση. Και να τα αφιερώματα, και να οι επικήδειοι, και να τα ανέκδοτα, και τα ντοκουμέντα και η σκιαγράφηση μίας εικόνας τουλάχιστον αγίου, για τον άνθρωπο που ακόμα αναρωτιέμαι πως ήταν αρχηγός μίας εκκλησίας, τη στιγμή που ήταν πασιφανές ακόμα και σε κάποιο τουρίστα ότι ήταν τόσο μα τόσο μακριά από τη θρησκεία (την πνευματική εννοώ φυσικά, γιατί και το χρήμα θρησκεία είναι για ορισμένους). Και για τον άνθρωπο που ήταν το περισσότερο αυτάρεσκο άτομο (και καταλάμβανε αυτή που έπρεπε να είναι η λιγότερο αυτάρεσκη θέση) και ακόμα και την ύστατη ώρα ζήτησε απ’ ότι άκουσα τουλάχιστον να κηδευτεί από τον πατριάρχη! (λες και έχει σημασία ποιος θα σε διαβάσει)-Α, ρε Χρυσόδουλε, τελικά μάλλον αυτό που σε χαρακτήριζε πάντα και για το οποίο θα μείνεις αιώνια γνωστός είναι ότι ήσουν ένας αμετανόητος πλακατζής!

Και για άλλη μία φορά, οι ίδιοι και οι ίδιοι άνθρωποι «ειδικοί» αλλά έτοιμοι να πάρουν θέση επί παντός επιστητού (σχήμα τελείως οξύμωρο-δηλαδή για μωρούς- δηλαδή εμάς) και τλ και τλ κτλ. Και έχω αντιληφθεί καλά πλέον πως έτσι είναι μοιραίο να παίζεται το παιχνίδι- που λέει πως εμείς κυβερνιόμαστε από εξαίρετους-ηθικούς- και καταπληκτικούς ανθρώπους- το Χρυσόδουλο, τον Μητσο-τάκη, τον Καραμανλή, το Ση μύτη, τον καταπληκτικό Παπανδρέου… Όλους αυτούς που ήταν παραδείγματα και υποδείγματα σε όλους τους τομείς. Αφού λοιπόν αυτοί όλοι ήταν τόσο μα τόσο καταπληκτικοί σίγουρα κάτι τρέχει με εμάς όλους τους προβληματικούς και κομπλεξικούς, που αισθανόμαστε την ανησυχία, την ακυβερνησία, την ταλαιπωρία, τη συνεχή επιβάρυνση σε όλους τους τομείς, και την ανικανότητα να μας χτυπούν πονηρά την πόρτα. Και δεν ξέρω για πόσο καιρό θα μπορεί αυτή η κερκόπορτα να παραμένει κλειστή, προστατεύοντάς μας από τον οχετό της πραγματικότητας που απειλεί να μας πνίξει…