To blog του Seliniou δεν είναι αυτό που ήταν

Είπα μετά από πολύ καιρό να μπώ να δώ τί γίνεται σε αυτό το έρμο το ιστολόγιο.
Το είδα λοιπόν εκεί, αφρόντιστο, με λίγες αναρτήσεις μερικές φορές ούτε μία το μήνα.


Έχουν αλλάξει πολλά, νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουμε αλλάξει πολύ μέσα σε αυτή τη χρονιά.


Παίζουν και το ρόλο τους αυτά τα σατανικά σόσιαλ μύδια, που σα το διάολο σου δίνουν την εύκολη λύση. Μία ατάκα εδώ, μία πρόταση εκεί, ένα μικρό νόημα, ένα βιντεάκι και ώωωωπ, ξεχαρμανιάσαμε.


Η ανάρτηση σε ένα ιστολόγιο είναι κάτι δυσκολότερο, επίπονο θέλει θέμα, θέλει χρόνο και φροντίδα, μικρή ή μεγαλύτερη. Και ο καιρός δεν ευνοεί τα δύσκολα, είμαστε κουρασμένοι πολύ.


Εύχομαι αυτή την χρονιά να τα παλέψουμε τα δύσκολα περισσότερο, ο κάθε selinios να βγεί περισσότερο από τη νάρκη του, να κάνει δυσκολότερες και πιο υπεύθυνες επιλογές, πιο "ακριβές" επιλογές.

Τα άλλα τα φτηνά, τα ¨κινέζικα¨νομίζω ότι έχουν δείξει πολλαπλά πως δεν αξίζουν, το έχουμε πια όλοι καταλάβει για τα καλά.-

Το να περπατάς στην Αθήνα δεν είναι πια fun

Τρίτη μεσημέρι, 27 Δεκεμβρίου. Καλή μέρα, ιδανική για μία μικρή βόλτα. Βόλτα που; Γιατί όχι στο κέντρο, να κάνουμε καμμιά δουλίτσα, κανά ψώνιο, να θυμηθούμε και λίγο τα παλιά. 

Λίγο από Αιόλου, λίγο από Ομόνοια, να πάρουμε ίσως κάποιο βιβλίο από την  Πολιτεία, ή την Πρωτοπορία βρε αδερφε, να περάσει η ώρα. 

Όχι, ούτε για καφέ δεν θα σταματήσουμε, δεν είμαστε για τέτοια τώρα, μία απλή βόλτα θα είναι. 

Ναι μία απλή βόλτα, στα κλειστά τα μαγαζιά, με κόσμο να κοιμάται στα πεζοδρόμια, με ναρκομανείς να σου ζητούν ανά δεύτερο στενό χρήματα, που εφόσον δεν τους δίνεις αμέσως μετατρέπεσαι σε κομπλεξικό, μαλάκα, χαραμοφάη, ξεφτυλισμένο ανθρωπάκι. 

Η με τον άλλο να πουλάει δίπλα από τον αστυνομικό τα κλεμένα ipad μαϊμού, ή τον άλλο που ζητιανεύει χωρίς πόδια, κ.ο.κ. Δεν μπορώ να πω ότι ευχαριστήθηκα αυτή τη βόλτα, δεν μπορώ να πω όμως πως δεν ήταν και χρήσιμη. Γιατί αυτή τη βόλτα θα κάνουμε από εδώ και πέρα εφόσον θέλουμε να κάνουμε μία βόλτα στο κέντρο.

Μμμμ, το ξανασκέφτηκα, άσε δεν θα πάρω. Αρκετή ήταν αυτή η φορά, του χρόνου πάλι...

Κυριακάτικη βόλτα

Δεν ξερω για κρίσεις, για φωνές και για παράπονα.



Ξέρω οτι έχω πια κλειστή την τηλεόραση που ανοίγει κυρίως για παιδικά και οτι είτε χρεωκοπήσουμε σε 20 ή σε 100 μέρες μάλλον η διαφορά δεν θα είναι μεγάλη.



Ξέρω επίσης οτι σε μέρες σαν την χθεσινή, δεν υπάρχει πιο χαλαρωτικό πραγμα από μία βολτα με την οικογένειά σου σε ένα μέρος σαν κι αυτο, με εξτρά δωρο ενα ωραίο παγωτό.



Αυτό μου φτανει…

Την ίδια ημέρα στη γη...

One Day on Earth - Motion Picture Trailer from One Day On Earth on Vimeo.

Αυτο το βίντεο γυριστηκε την ίδια μερα σε τόπους σε όλη τη γη, περιλαμβάνοντας κάποιες απο τις ιστορίες μας...

Όμορφο βίντεο, έξυπνο concept...

Time-lapse of a non 24hour day...

The Arctic Light from TSO Photography on Vimeo.

Αν πέρασες μια δύσκολη μέρα, δεν μπορώ να φανταστώ τίποτε ομορφότερο και πιο χαλαρωτικο...

Πανεμορφος βορρας και ένας ήλιος που δεν δυει....

Απόγευμα και αγανάκτηση

Έχτες, για άλλη μια φορά είπα να πάω στο Σύνταγμα. Όμως αυτη τη φορά, είπα να πάω με την καλή μου και τον μικρουλη μας (3 ετών και 3 μηνών τώρα).

Ξεκινήσαμε λοιπόν τη βόλτα μας στο κάτω τμημα της πλατείας, όπου είδαμε και μερικούς ψιλοαναρχικους, κάτι φρικιά καλά παιδιά, καμποσους βαμμενους που έλεγες πως βγήκαν απο τους πειρατές της Καραϊβικής(απιστευτοι τύποι με γαλοτσα καλοκαιριατικα, μάλλον γκέυ), και κάτι υπόλοιπα απο μια συγκέντρωση του ΠΆΜΕ.

Μετα είπαμε να ανέβουμε πιο πάνω να πάρουμε μάτι και τους πιο ενεργητικους με τα κατσαρολικα.
Εκει, και ενώ είχα τον μικρο αγκαλια, ακριβώς απέναντι απο τη βουλή ακολούθησε ο επόμενος διάλογος:

-Μπαμπά, τι είναι αυτο το πολυ ωραίο σπίτι;
-Αυτο το μεγάλο σπίτι λέγεται βουλή...
-Αααααα, είναι πάαααρα πολυ ωραίο. Ποιός μένει εκει;
-Διάφοροι κύριοι...
-Ποιοι κύριοι;
-είναι αυτοί που βλέπουμε στην τηλεόραση...
-τι κάνουν;
-θέλουν να έχουμε λιγότερα λεφτά, για να παίρνουμε λιγότερα παιχνίδια (εδώ μάλλον ασκησα ψυχολογική πίεση)
-Αααα, αυτο είναι πολλυυυ κακό....

Σε αυτη τη στιγμή τα κατσαρολικα παίρνουν φωτιά και αρχίζουν οι μουντζες.
Ο μικρος περιχαρης αρχίζει να μουντζωνει φόρος τη βουλη, μετα απο λίγο έρχεται η ύφεση και πιάνουμε πάλι κουβεντουλα.

-Μπαμπά, θέλω να μπω μέσα σε αυτο το πολυ ωραίο σπίτι...
-Δεν είσαι ο μόνος, όλος αυτός ο κόσμος θέλει να μπει μέσα. (γελώντας)
-Ναι, ναι μπαμπά, να μπούμε μέσα, όλοι!!!
-Κάποια στιγμή ίσως να μπούμε!
-τώρα!
-όχι τώρα...
-γιατί;
-Γιατί δεν μας αφήνουν αυτοί οι κύριοι (δείχνω τα ΜΑΤ, που όμως είναι ιδιαιτέρως χαλαροί)
-να πάμε μαζί!
-κάποια μέρα, ίσως σύντομα, ίσως όχι, να μπούμε μέσα μαζί όλοι. Τότε όμως αυτοί που είναι μέσα, ίσως να μην είναι εκει...

Κάπου εκει τελείωσε αυτη η κουβεντουλα, την οποία θεωρώ εξόχως πολιτική...είχε νόημα, ήταν λακωνικη, είχε στόχο και όραμα...
Και νομίζω ότι ειναι αποδειξη ότι τις καλύτερες συζητήσεις μπορείς να τις κανείς απλά με ένα μικρουλη...

Το σάπιο σουβλάκι

Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν γράφω ιδιαιτερα... Έχω postάρει λίγα βίντεο που μου άρεσαν και έμεινα εκεί. Είμαι πιεσμένος απο χρόνο, αλλά και παλιά ήμουνα.. Έχω επίσης αρχίσει να χρησιμοποιώ το twitter, το instagram, το google reader και αλλα πολλά σκατολοΐδια... Δεν είναι αυτό όμως η σημαντικότερη αιτία

Αυτό όμως που νιώθω ότι έχει αλλάξει είναι ότι είμαι μουδιασμενος. μουδιασμενος απο όλα αυτά που μας σερβίρουν καθημερινά και απο αυτό που συμβαίνει γύρω μας. Απο το γεγονός ότι ο κόσμος είναι πολωμενος, διχασμενος. Μεγάλο κόλπο το δίλλημα. Η μια όψη του είναι άκρως καταστροφική και εσχατολογικη. Η άλλη του όψη φαντάζει συνήθως το ίδιο σκατενια, αλλα έχει και ένα λίγο καλύτερο προσωπείο. Τα σκατα και αν τα αρωματισεις, πάντα σκατα θα είναι. Και το βασικό συστατικό σε όλα αυτά είναι η κοινωνική συνοχή. Γιατί δεν έχουμε όλοι τα ίδια διπλώματα. Υπάρχει σαφής διάφορα φάσης, και αυτή τη διάφορα φάσης τροφοδοτεί το σύστημα. Πρέπει να βρεθεί ένα κοινό σημείο συγχρονισμού, ένα μικρό σοκ, κάτι. Αυτο φαίνεται σε κάποιο βαθμό να ξεκινά στην Ισπανία.(και αυτοί δεν είναι ακόμα χωμενοι στα σκατα όσο εμείς).

Το Σάββατο με δυο φίλους φάγαμε το σάπιο σουβλάκι. Και συγχρονιστηκαμε όλοι. Απο τότε μέχρι τώρα είμαστε συνεχώς στην τουαλέτα. Μιλαγαμε στο τηλέφωνο, μοιραστηκαμε αυτές τις στιγμές. Είχαμε την αίσθηση των κοινών δυσκολιών, την κοινή αντιμετώπιση, την κοινή πορεία σε μια άκρως ενοχλητική κωλοκατασταση που μας βοήθησε και μας ένωσε στον κοινό στόχο καταπολέμησης του προβλήματος.

Αυτο χρειαζόμαστε νομίζω και ως κοινωνία. Ένα σάπιο σουβλάκι για να δημιουργήσει κοινο σημείο έναρξης.

Δωρεά οργάνων: Δωρεά εγκεφάλων χρειάζονται οι πολιτικοί, αλλά δεν γίνεται ακόμα

Ο καταπληκτικός υπουργός Υγείας προτείνει προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο για να ψηφιστεί έως το Πάσχα, σύμφωνα με το οποίο ο καθένας από εμάς είναι δωρητής οργάνων.

Κάτι τέτοια είναι που με κάνουν να μπαίνω στη διαδικασία να αναρωτιέμαι μήπως τελικά η καταστροφολογία του 2012 έχει βάση. Τα ζητήματα που θα δημιουργηθούν αν ισχύσει ένας τέτοιος νόμος παρωδία ούτε μπορώ κάν να τα διανοηθώ.

Το πρώτο και κυριότερο, είναι ότι σε μία μη ευνομούμενη χώρα σαν τη δική μας θα γίνει της τρελής με το εμπόριο οργάνων. Θα πετάνε τα νεφρά και οι συκωταριές από τα παράθυρα στον αέρα... Και τι θα γίνεται όταν σε πολλές περιπτώσεις κάποιος δεν θα έχει αρνηθεί τη δωρεά αλλά οι συγγενείς θα διαφωνούν; Θα γίνει μύλος, με μικρές Κερατέες παντού.

Επίσης τί μονάδες θα χρειάζονται για να κάνουν την απαραίτητη διαλογή και αφαίρεση των κατάλληλων οργάνων; Και πότε θα γίνεται ο έλεγχος ιστοσυμβατότητας; Πριν το θάνατο; Μα τότε, αν υπάρχουν κατάλογοι με όλο τον πληθυσμό, φαντάζομαι ότι το κόστος θα είναι τεράστιο, και οι επιπλοκές μεγάλες (σε απαγωγές και άλλες παρόμοιες καταστάσεις γιατί πεθαίνω και μπορείς να με σώσεις αν σου πάρω το συκωτάκι σου)

Και αν οι έλεγχοι γίνονται μετά το θάνατο ποιός θα πρωτοπρολάβει να κάνει τί, αφού τα όργανα είναι κατάλληλα να μεταμοσχευθούν μόνο για λίγες ώρες ( εδώ δεν μπορούμε να φέρουμε βόλτα τους ζωντανούς και το ΕΣΥ παραπαίει... Πάλι οι ιδιώτες;)

Και αν πούμε ότι πεθαίνουν το χρόνο καμμιά 100.000 άνθρωποι στην Ελλάδα και υπάρχουν περίπου 2000-3000 για μεταμόσχευση τί θα γίνουν τα υπόλοιπα όργανα; Μήπως θα τα στείλουμε για τουρισμό;

Καταλήγω σε αυτό που είναι για εμένα το πιο σημαντικό: Και είναι το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας. Είναι καταφανώς ανήθικο να λες πως για να μην σε τεμαχίσω πρέπει να μου το έχεις δηλώσει από πριν.

Τα κοινωνικοιστορικά δεδομένα του τόπου μας λένε πως όταν πεθάνει κανείς απλά θάβεται. Για να γίνει οτιδήποτε ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΤΟΤΕ πρέπει αυτό να δηλωθεί από πριν (Να αποτεφρωθεί, να γίνει δωρητής κ.ο.κ).

Αυτό κάποιος ευφάνταστος βλάκας προσπαθεί να το αλλάξει βίαια σε μία νύχτα, επειδή έτσι του ήρθε. Και με αυτό τον τρόπο δείχνει τις διαθέσεις του. Ότι δηλαδή θέλει να μας ελέγχει τόσο ολοκληρωτικά, που δεν του φτάνει να μας ταλαιπωρεί στη ζωή μας, αλλά θέλει να ελέγχει και τα απομεινάρια μας μετά το θάνατό μας.

Εγώ αυτό το λέω σατανικό, ανεξάρτητα με την οποιαδήποτε δήθεν καλή πρόθεση. Εξάλλου οπως λέει και η παροιμία τα μεγαλύτερα εγκλήματα έχουν γίνει στο όνομα των καλών προθέσεων...

Πλέουμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...

Αυτό είναι ένα Ιαπωνικό σπίτι που πλέει κάπου στον Ειρηνικό.
Η επαπειλούμενη πυρηνική καταστροφή στην Ιαπωνία, μία χώρα με την πιο εξελιγμένη τεχνολογία αλλά και ευαισθησίες στην προστασία του περιβάλλοντος έχει ισχυρό συμβολικό χαρακτήρα, ειδικά για τη γενιά των Ιαπώνων που ζούν για δεύτερη φορά την καταστροφή μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο. Και σε αυτή την περίπτωση για άλλη μία φορά πλέουμε στο άγνωστο, με βάρκα την ελπίδα...

Μάχη με φωτόσπαθα μέχρι τελικής πτώσεως

Ένα βίντεο που είδα από το site του Τ. Γεωργακόπουλου, που είναι μία επική μάχη ανάμεσα σε δύο τρομερούς και φοβερούς ιππότες με φωτόσπαθα...
Απολαύστε...

Εξήγηση του διπλού παράδοξου του Einstein

A Tale of Two Twins from Yuanjian Luo on Vimeo.

Ένα όμορφο animation που σκοπό έχει να απλοποίησει το διπλό παράδοξο (twin paradox) του Einstein που έχει να κάνει με τη θεωρία της σχετικότητας...
Απολαύστε!...

Ψυχεδέλεια με ή χωρίς τέχνη

Εδώ είναι κάτι τύποι που χύνουνε χρώματα σε ποτήρια από καφέ.
Δεν ξέρω αν αυτό είναι ιδιαίτερα καλλιτεχνικό, είναι όμως σίγουρα όμορφο και ολίγον ψυχεδελικό...

Ένας μαγευτικός χορός...

Whirling Dervish from Loaded Boards on Vimeo.

Ένας ασυνήθιστος χορός, πολύ όμορφος και ιδιαίτερος...

Το βόρειο Σέλας

Aurora Borealis timelapse HD - Tromsø 2010 from Tor Even Mathisen on Vimeo.

Σε μία παγωμένη χώρα, ζεστασιά και ηρεμία...

Ο Selinios επιστρέφει με γοργούς ρυθμούς...

Τα καταφέραμε λοιπόν, περάσαμε και αυτό το καλοκαίρι.

Το πιο σημαντικό νομίζω ήταν η ζέστη.

Αφού επιβιώσαμε από αυτό τον καύσωνα των 2 εβδομάδων τα πράγματα μόνο καλύτερα μπορούν να γίνουν.

Και έρχεται ο χειμώνας, εν μέσω αναταραχών, αλλαγών και προβληματισμών.

Τι να πει ένας selinios για όλα αυτά...

Το πρώτο που είναι και η φυσική του προδιάθεση είναι ότι με κάποιο τρόπο τα πράγματα θα καλυτερεύσουν.

Το δεύτερο, με μία διάθεση δεισιδαιμονίας και προκατάληψης ότι τίποτε δεν έχει σημασία, αφού το σωτήριον έτος 2012 θα τελειώσουν όλα, όπως λέει μεταξύ άλλων σημαντικών προφητών ο μέγας Λιακόπουλος.

Το τρίτο, με μία διάθεση αποφυγής είναι μωρέ δεν πάνα διαλυθούν όλα, o selinios θα την κάνει γι' άλλες πολιτείες αλαργινές.

Το τέταρτο, με μία διάθεση στωική είναι μπορούμε να περνάμε και με λιγότερα.

Το πέμπτο με διάθεση επαναστατική ότι είναι ευκαιρία να διαλυθούν όλα και να αναδομήσουμε τη ζωή μας πολιτική και κοινωνική από την αρχή.

Το έκτο, με διάθεση κυνική είναι ότι ο τράχηλός μας είναι ιδανικά κατασκευασμένος για όλα αυτά τα σημαντικά που συμβαίνουν.


Το έβδομο και πιο σημαντικό είναι η σύνθεση όλων των προηγούμενων απόψεων. Μάλλον θα συμβούν όλα μαζί, ανάλογα με την κρατούσα διάθεση και τις αντίστοιχες συνθήκες.

Καλό φθινόπωρο!

Ο κροταφικός Θεός

Είναι γνωστό σε αυτούς που έχουν ασχοληθεί ακόμα και λίγο με τη Νευρολογία ότι υπάρχουν πολλά είδη επιληψίας. Κάποια προκαλούν βίαιους τονικοκλονικούς σπασμούς, που είναι σαν ο άνθρωπος να ταρακουνιέται βίαια από μία αόρατη δύναμη, είτε σε όλο το σώμα του είτε σε κάποια από τα άκρα του, πλήρη απώλεια της συνείδησης και απώλειες σε ούρα και κόπρανα. Κάποια άλλα τοποθετούν τον ασθενή σε μία παράξενη «αφηρημάδα» και είναι οι κρίσεις αφαίρεσης. Άλλες κρίσεις απλά ρίχνουν τον άνθρωπο κάτω (ατονικές) μετά από αιφνίδια απώλεια του μυϊκού τόνου.


Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος επιληψίας το οποία έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι η επιληψία του κροταφικού λοβού. Σε αυτή, όταν ο ασθενής παθαίνει κρίση μπορεί να επιτελέσει πολύπλοκες κινήσεις και πράξεις για τις οποίες πολλές φορές δεν θυμάται τίποτε εκ των υστέρων.


Σε κάποιους όμως ασθενείς, οι κρίσεις του κροταφικού λοβού μπορεί να έχουν μοναδική σημασία. Αυτό συμβαίνει γιατί κατά τη διάρκειά τους μπορεί να νιώθουν πως έρχονται σε επαφή με τον ίδιο το Θεό. Μπορεί να έχουν οράματα, να βλέπουν εικόνες, να νιώθουν ότι τα πάντα έχουν ιδιαίτερο νόημα και σημασία και πως αυτοί, είναι συνδεδεμένοι με το σύμπαν.


Η επιληψία ήταν γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Οι επιληπτικοί ήταν πολλές φορές άτομα που έχαιραν ιδιαίτερου σεβασμού, αλλά και φόβου από τους συνανθρώπους τους. Φόβου γιατί πολλές φορές κατά τη διάρκεια των κρίσεών τους διακήρυτταν τα οράματά τους τα οποία προέρχονταν από Θεϊκή επιφοίτηση και συχνά περιελάμβαναν καταστροφολογία και είχαν ένα κοσμολογικό ή και προφητικό χαρακτήρα. Γι’ αυτό εξάλλου και την έλεγαν «ιερή νόσο».


Και στην εποχή μας υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν τέτοιες εμπειρίες. Δεν θεωρούνται Ψυχιατρικοί ασθενείς, θυμούνται αυτές τους τις εμπειρίες και πολλές φορές όχι και με τις καλύτερες αναμνήσεις, αλλά με πόνο, αγωνία, έντονη συναισθηματική συμμετοχή αλλά και φόβο για κάτι τόσο συγκλονιστικό που τους συνέβη και που προσπαθούν να εξηγήσουν. Πολλοί από αυτούς νιώθουν κατά τη διάρκεια τέτοιων κρίσεων να γίνονται ένα με το σύμπαν, να έρχονται σε επαφή με το θεό και να νιώθουν ως κομμάτι της φύσης που τους αγκαλιάζει, συγκινούμενοι ακόμα και από τον παραμικρό κόκκο άμμου που τους περιβάλλει.


Κατά τον εξαιρετικό Νευροεπιστήμονα Ραματσάντραν τρεις θα μπορούσαν να είναι οι πιθανές εξηγήσεις ενός τέτοιου φαινομένου:

Η πρώτη είναι πως μέσω μίας τέτοιας διαδικασίας ο άνθρωπος έρχεται κοντά στο Θεό, ο οποίος επικοινωνεί μαζί του και του μεταφέρει μηνύματα. Αυτή είναι όμως μία πιθανότητα την οποία φυσικά και δεν μπορεί να ελέγξει η επιστήμη.

Η δεύτερη πιθανότητα είναι ότι λόγω της βίαιης εκφόρτισης πολλών κυττάρων στον κροταφικό λοβό δημιουργούνται συγκλονιστικές εικόνες και συναισθήματα. Για να δικαιολογήσει το άτομο αυτά τα φαινόμενα τους δίνει μία υπερφυσική εξήγηση.

Η τρίτη πιθανότητα έχει σχέση με τον τρόπο που είναι δομημένος ο κροταφικός λοβός για να αντιμετωπίσει τις συναισθηματικές προκλήσεις του περιβάλλοντος μας. Εκεί βρίσκονται κέντρα, που έχουν σχέση με τη διάκριση των σημαντικών από τα ασήμαντα πράγματα για τον καθένα από εμάς, έτσι ώστε να μπορεί να ιεραρχήσει τις πράξεις του και τη ζωή του.


Είναι οι συνδέσεις των νευρωνικών κυκλωμάτων του κροταφικού λοβού με την αμυγδαλή που αποτελεί την πύλη των κέντρων για τα ανθρώπινα συναισθήματα που επηρεάζουν την αξία των συμβάντων γύρω μας για εμάς. Κατά την επιληπτική κρίση αυτά τα κυκλώματα υπερλειτουργούν, δημιουργώντας μία υπερχείλιση πληροφορίας, υπερχείλιση συναισθημάτων και σημασιών. Ίσως αυτές οι οδοί να αποτελούν το κλειδί σε αυτό τον τύπο επιληψίας που ενίοτε μπορεί να βιωθεί ως μία μυστικιστική, κοσμική και εντέλει πραγματικά(;) θρησκευτική εμπειρία.


Βέβαια εδώ υπάρχει και μία άλλη λεπτομέρεια: Πολλά από αυτά τα άτομα που αναφέρουν τέτοια περιστατικά, δεν είναι καθόλου θρήσκα. Μπορεί λοιπόν να υπάρχουν νευρωνικά κυκλώματα σε όλους μας ανεξαρτήτως πεποιθήσεων που θα συμβάλλουν σε αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα;


Θα μπορούσε αυτό το διαχρονικό και πανανθρώπινο συναίσθημα να είναι άλλο ένα από τα όπλα της φύσης στη δημιουργία και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής;

Στις 22/5/2010 το "Δαφνί" χωρίς Ψυχιάτρους

Δυστυχώς, παρόλη την καλή πίστη που έδειξαν οι γιατροί του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής "Δαφνί" στις δεσμεύσεις των ανώτατων στελεχών του Υπουργείου Υγείας (γενικής διευθύντριας, γενικού γραμματέα αλλά και Υπουργού Υγείας), τα γεγονότα συνεχίζουν να τους αποδεικνύουν ότι το αίσθημα ευθύνης απέναντι στους ασθενείς τους (ο βασικός λόγος της έως τώρα μη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων των ιατρών) στρέφεται πλέον εναντίον των ιδίων, αφού δεν έχουν πληρωθεί δεδουλευμένα πολλών μηνών!

Και εξηγούμαι:

Το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής είναι ο μεγαλύτερος πάροχος Ψυχικής Υγείας στη χώρα μας και ταυτόχρονα ένα από τα λίγα ειδικά Νοσοκομεία. Οι γιατροί ακόμα δεν έχουν πληρωθεί τις εφημερίες του προηγούμενου Αυγούστου (σε λίγο θα κλείσουμε ένα χρόνο!), έχουν υπάρξει περικοπές μίας εφημερίας από Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, γύρω στο 17% από το Δεκέμβριο, 37,5% από τον Ιανουάριο, 28% από το Φεβρουάριο, και φυσικά δεν έχουν πληρωθεί Μάρτιος και Απρίλιος.

Το Υπουργείο, είτε δια στόματος γενικής διευθύντριας, είτε δια στόματος γενικού γραμματέα έχει επανειλημμένα δεσμευθεί ότι αυτές οι οφειλές έπρεπε έως τώρα να έχουν καταβληθεί (πολλές από αυτές ανήκουν στο προηγούμενο οικονομικό έτος και μας είχαν διαβεβαιώσει ότι δεν θα τις χάναμε). Επίσης φέτος, η ίδια η Υπουργός, σε δική της επιστολή βεβαίωσε ότι όλες οι οφειλές του προηγούμενου έτους θα καταβληθούν στα Νοσοκομεία. Σε κατάλογο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το δικό μας Νοσοκομείο εξαιρείται!

Το υπουργείο, όπως και σε τόσα άλλα ζητήματα, για άλλη μία φορά μας εμπαίζει. Προφανώς θεωρεί πως δεν έχουμε ανάγκη αυτά τα χρήματα και πως εφημερεύουμε ως χομπίστες που πάνε στο Νοσοκομείο σε μία επίπονη δουλειά γιατί προφανώς δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν...

Στο "Δαφνί", για να προλάβω κάποια κακεντρεχή σχόλια,η συντριπτική πλειοψηφία των ιατρών δεν κατατάσσονται στην κατηγορία των μεγαλογιατρών και σπάνια θα δει κανείς ακριβά αμάξια, πλην αυτών της διοίκησης (δεν στρέφομαι εναντίον των ατόμων, αλλά ενός συστήματος που σκόπιμα διαχωρίζει τους εργαζόμενους σε αυτούς που πληρώνονται με παχυλούς μισθούς και σε αυτούς που έχουν να λαμβάνουν πολύ λιγότερα, όμως το κράτος επιλέγει να τους χρωστά). Το οικονομικό πλήγμα με τις παρούσες συγκυρίες και τις πλείστες όσες περικοπές είναι ήδη τεράστιο. Η μη καταβολή εφημεριών είναι τελείως παράλογη.

Οι κινητοποιήσεις μας έως τώρα δεν είχαν λάβει ακραίο χαρακτήρα. Κύριος λόγος γι' αυτό είναι οι ασθενείς μας. Ο Ψυχίατρος έχει ιδιαίτερη σχέση με τον ασθενή του και τον προβληματίζει ιδιαίτερα η απουσία του από την κλινική του, από τα ιατρεία του, από την εφημερία.

Όμως τα πράγματα είναι πλέον σε οριακό σημείο. Η κλαδική σύμβαση η οποία είχε υπογραφεί προ έτους έχει καταστρατηγηθεί. Είναι σαφές επίσης, ότι αν δεν κινητοποιηθούμε, το Υπουργείο απλά δεν θα πληρώσει τα δεδουλευμένα μας.

Ενεργοποιούμε λοιπόν την εφαρμογή προγραμμάτων 4 εφημεριών σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία (αθροιστικά παντός τύπου εφημερίες ανά γιατρό ειδικό ή ειδικευόμενο), ώστε να υποχρεωθεί η Κυβέρνηση να σεβαστεί στο ακέραιο την κλαδική συμφωνία. Ταυτόχρονα ενεργοποιούμε και τη διαδικασία της επίσχεσης από την εργασία μας, λόγω των δεδουλευμένων οφειλών, οπότε από μεθαύριο το "Δαφνί" θα μείνει χωρίς γιατρούς.

Αυτό σημαίνει για το Νοσοκομείο μας πως αύριο είναι η τελευταία ημέρα του μήνα όπου θα υπάρχουν ιατροί. Από εκεί και πέρα δεν ξέρουμε τι θα γίνει. Για όλα αυτά φυσικά η διοίκηση είναι ενήμερη, τουλάχιστον από μηνός. Είχε το χρόνο να δράσει και να κινητοποιηθεί. Εδώ και μία εβδομάδα ζητήσαμε να ενημερωθούν και όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς. Βέβαια η διοίκηση ανέφερε τις καλές της προθέσεις ως συνήθως, χωρίς όμως την δικαίωση των αυτονόητων αιτημάτων μας.-

Από μεθαύριο, αν δε γίνει κάτι έγκαιρα, το "Δαφνί" θα πορεύεται μόνο του,έτσι όπως και η υπόλοιπη χώρα, με βάρκα την ελπίδα...

Ο απολογισμός από μία ωραία μέρα στο Σύνταγμα...

Σήμερα αυτό που έγινε ήταν αυτό που όλοι λιγότερο ή περισσότερο περιμέναμε...
Ο απολογισμός της βόλτας ενός απλού Αθηναίου από το Πεδίον του Άρεως έως και το Σύνταγμα, περιλαμβάνει ωραίες παρουσίες, κοινωνικές γνωριμίες, ολίγον από αναχρονιστικά κλισέ συνθήματα, συγκέντρωση και εκτόνωση με πλείστα όσα μπινελίκια έξω από τη βουλή.

Στη βουλή λοιπόν.

Από εκεί ο καθένας περνούσε, έριχνε μερικές μούντζες στους τρισάθλιους πολιτικούς μας, έλεγε τον πόνο του, πετούσε και μερικά πουστριλίκια, και όλα καλά.

Έπειτα, κάποιος νεαρός, ολίγον πλαδαρός και μπλαζέ, έκανε να καθήσει στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτη. Τότε του την πέσανε οι άλλοι, του είπαν σεβασμός στον κύριο που κοιμάται βαθιά τον ύπνο του δικαίου, αυτός μισοαβέβαιος ακόμη είπε να τους ακούσει και να στρίψει ολίγον τί ξυνισμένος.

Κάποια στιγμή λίγο αργότερα, κάποια παιδιά είπαν να πάνε και προς την είσοδο της βουλής, μάλλον για να δούνε τί στο καλό καταλαβαίνουν αυτοί οι 300 που κατοικοϋδρεύουν εκεί μέσα και δεν λένε να ξεκολλήσουν. Ανεβαίνοντας όμως τα σκαλιά, ήρθαν κάτι άλλα παιδιά, που έπαιζαν με την άλλη ομάδα και ο κόουτς τους είχε πει να παίξουν γερή άμυνα.

Και έπαιξαν, και πέταξαν και κάτι λίγα από σπρέυ χώρου για να φτιάξουν ατμόσφαιρα.

Και τα πράγματα δεν ήταν και πολύ τραγικά... Κάτι ψιλοπαράπονα, κάτι ψιλοφωνές, κάτι κλαματάκια, καμιά σφαλιαρίτσα, έτσι για να λέμε ότι κάτι γίνεται.
Και μετά ήρθαν άλλες δύο διμοιρίες ΜΑΤ. Και ήταν σαν κάποιος να πάτησε το διακόπτη, γιατί όλοι μεμιάς ένοιωσαν ένα ηλεκτρισμό στη σπονδυλική τους στήλη.

Εντωμεταξύ ήρθαν σαν απο το πουθενά και κάτι άλλα παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα που καλύπτουν τα πρόσωπά τους, γιατί μάλλον δεν μπορούν να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, και όχι ιδιαίτερα ευγενικά είναι η αλήθεια, άρχισαν να πετάνε καδρόνια, κράνη μοτοσυκλετιστικά, νερά, ένας νόμιζε ότι ήταν ο μπάφαλο μπίλ και μαστίγωνε την αντίπαλη ομάδα με ένα λάστιχο, και εγώ δεν ξέρω τί άλλο. Μόνο σκατά δεν πετάξανε, και αυτό το μεταφέρω με επιφύλαξη.

(Αν και πιστεύω ότι είναι το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να πετάξουν, αν ήταν να πετάξουν οπωσδήποτε κάτι-τα σκατά εννοώ, που δεν μπορούν να σου σπάσουν και το κεφάλι).

Και τα άλλα παιδιά, αυτά με τον κόουτς που συνεχώς φώναζε για γερή άμυνα, είπαν να δώσουν το κάτι παραπάνω. Και λόγω υπερβολικού ζήλου πέταξαν χειροβομβίδα (καλά, κρότου-λάμψης ήταν) και άρχισαν να ψεκάζουν με πολύ πολύ ζήλο...

Τότε, εμείς τα γερόντια είπαμε δεν πάμε πουθενά παραπέρα, που τα πράγματα είναι πιο καταδεκτικά;

Και κάναμε να κατεβαίνουμε στο κάτω τμήμα της πλατείας Συντάγματος, όπου συνέχιζε η πορεία της Σταδίου, φούλ στον κόσμο. Και ξαφνικά, ενώ έβλεπες διάφορα γκομενάκια βαμμένα και σενιαρισμένα, νά σου τα πάλι αυτά τα άλλα, τα κακοβαλμένα με τις μάσκες και τα ψυχολογικά προβλήματα, που αποφάσισαν πως δεν τους άρεσε η πλακόστρωση των πεζοδρομίων. Και είπαν να τα ξηλώσουν και να τα κάνουν δώρο στα άλλα τα παιδιά με το σκληρό τον κόουτς, που τώρα πετούσανε καπνά, για να παίξουν καλύτερα κρυφτό και αρμπάριζα.

Εκείνη τη στιγμή καταλάβαμε πως τίποτε καλό δεν πρόκειται να συμβεί στη συνέχεια, όπως και δεν συνέβει, γιατί αυτές οι δύο ομάδες όταν είναι μαζί σπάει το δικό σου το φιλήσυχο κεφάλι.

Και τελικά και έσπασε, και δυστυχώς κάηκε...

Οι τρείς νεκροί λίγο παρακάτω στην τράπεζα, και πολύς πολύς προβληματισμός είναι αυτό που πρέπει να μας μείνει από σήμερα και όχι οι αηδίες που θα μας σερβίρουν όλα τα κόμματα.

Τα μέτρα και τα λοιπά σκατά, θα τα αντιμετωπίζουμε και θα τα σκεφτόμαστε κάθε μέρα, έχουμε καιρό. Ψυχραιμία, και ώριμη, λογική σκέψη για σήμερα...

Και Λίγο από Τζίμη Πανούση

ΠΑΝΟΥΣΗΣ 040510 from videokanalia on Vimeo.

Πάντα με αγάπη...

Ο κύκλος ολοκληρώνεται

Σήμερα έφτασε εκείνη η ημέρα που όλοι περιμέναμε τον τελευταίο καιρό.

Συνεχώς στο μυαλό μου τριγυρίζει η γνωστή ρήση:

"Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται..."

Από τότε που εκείνος ο πολύ έξυπνος είπε αυτά τα σπουδαία, απ' ότι φαίνεται όλοι οι μαθητές του την πήραν και την αντέγραψαν στα τεφτέρια τους.

Την έκαναν εικόνισμα στα σπίτια τους και τα τελευταία 20 χρόνια πορευόμαστε με αυτόν και μόνο τον τρόπο.

Πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται... Επανίδρυση κράτους, πάταξη διαφθοράς, εξυγίανση δημοσίου, λεφτά υπάρχουν, αυξήσεις στις συντάξεις και τους μισθούς, σκάνδαλα που ουδέποτε έχουν αποκαλυφθεί από Ελληνικά δικαστήρια κ.ο.κ.

Και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται... Swaps, μίζες, δωροδοκίες, νόμοι που εξυπηρετούν λίγους, κ.ο.κ.

Δε νομίζω ότι κανείς έχει πια αυταπάτες. Όταν ο πρωθυπουργός λέει: Δεν θα δανειστούμε, εννοεί το αντίθετο. Όταν λέει δεν θα πάμε στο ΔΝΤ., εννοεί το αντίθετο. ότι κι αν λέει, εννοεί το αντίθετο και είναι συνεπής σε αυτό το μοτίβο.

Δυστυχώς για εμάς σήμερα είπε: "Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι θα τα καταφέρουμε..."

Κοινώς, είναι απόλυτα βέβαιο ότι την έχουμε γαμίσει...