Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Προσευχή ενός σύγχρονου νέου




Καλέ μου Θεούλη,
Εσύ που είσαι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών,

Προστάτεψε με από πάσης φύσεως εξοστρακισμούς, εξορκισμούς και εξοβελισμούς.

Σε παρακαλώ πολύ, όταν θα περνάω από το κέντρο βοήθησέ με να μην βρω κανένα μπάτσο μπροστά μου και επειδή έχω σκουλαρίκι και μακριά μαλλιά με σαπίσει στο ξύλο, μέρες που ‘ναι…( χρονιάρες μέρες σα να λέμε που μπορεί να φάω της χρονιάς μου).

Αύριο το πρωί που θα πάω στη δουλειά, κάνε το μαλακισμένο μου αφεντικό να μην τα ’χει σπάσει πάλι με τη γυναίκα του στο σπίτι, γιατί όποτε συμβαίνει αυτό πολύ με ταλαιπωρεί και είναι συνεχώς ζοχαδιασμένος και με βάζει και δουλεύω και υπερωρία και νομίζω καλέ μου θεέ ότι είναι κομμάτι άδικο, γιατί ούτε ένσημα μου κολλάει, ούτε υπερωρία μου δίνει και παίρνω 800 ευρώ μετά από τέσσερα χρόνια που του δουλεύω εννιά με δέκα ώρες την ημέρα.

Κάνε επίσης να μην ανέβει το πετρέλαιο γιατί οριακά τα πληρώνω τα κοινόχρηστα.

Και καλέ μου θεούλη κάνε να μην γίνονται κάθε δεύτερη μέρα απεργίες γιατί το κέντρο που δουλεύω μπλοκάρει και η συγκοινωνία είναι σκατά και κάνω κάνα δύο ώρες επιπλέον να πάω και να γυρίσω από τη δουλειά.

Δως μου υγεία, γιατί ο φίλος μου ο Αντώνης που αρρώστησε με σκωληκοειδίτιδα δεν είχε να χώσει φακελάκι και τον καθυστερούσανε να μην μπει στο χειρουργείο μέχρι που παραλίγο να μείνει σέκος και τον σώσανε τελευταία στιγμή…

Σε παρακαλώ πολύ πολύ, βοήθησε με αύριο που θα ξημερώσει να βρω καμία γκομενίτσα να γαμήσω, να έχω λίγο χρήμα να πάω το βράδυ στο μπαράκι και να γίνω λιάρδα, γιατί καλά μου το ‘λεγε ο γέρος μου ότι αυτή εδώ είναι κωλοζωή και έτσι όπως παν τα πράγματα καλύτερα να μην είμαι και πολύ νηφάλιος.

Και Θεέ μου, συγχώρεσε την επιμονή μου αλλά αν δε με βοηθήσεις πολύ σκούρα τα βλέπω και χέστα και κατούρα τα…

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Κρίση στην Antigua

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ σκεπτικός όλα αυτά που συμβαίνουν.
Και με αφορμή αυτά, μου έρχονται στο μυαλό και τα άλλα, τα προηγούμενα των τελευταίων ετών και μαζί μ’ αυτά πολλές απορίες.

Παρακολουθώ την τηλεόραση και αντί να βλέπω προσπάθεια της αστυνομίας να επιβάλλει την τάξη (που εν προκειμένω είναι απλά να μην κατακαεί το σύμπαν) βλέπω συμμοριτοπόλεμο. Μπουλούκι οι κουκουλοφόροι; Μπουλούκι και η αστυνομία. Πέτρες οι κουκουλοφόροι; Πέτρες και οι αστυνομικοί! Μα καλά που τα έχουν διδαχθεί αυτά;

Οι κουκουλοφόροι πετούν πέτρες, καίνε, καταστρέφουν. Η αστυνομία οπισθοχωρεί…
Μία 15χρονη κοπελιά κυνηγιέται από τα ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη. Κάθεται ακίνητη. Την φτάνουν δύο αστυνομικοί. Αντί να την συλλάβουν την αρχίζουν στις σφαλιάρες και τις κλοτσιές… Μήπως έχουν μπερδέψει τους ρόλους;

Που φαίνεται η εκπαίδευση τους; Που είναι η αυτοσυγκράτηση; Και καλά κάποιος αστυνομικός κάποια στιγμή ας πούμε ότι ξεφεύγει… Οι άλλοι; Γιατί δεν τον συγκρατούν; Οι αξιωματικοί τι κάνουν; Που είναι η υπευθυνότητά τους;

Τόσα και τόσα έχουν γίνει αυτές τις μέρες είναι περιττό να τα καταγράψω όλα, τα έχουμε δει και τα έχουμε ζήσει όλοι.

Τα αποτελέσματα και στον τομέα της δημόσιας τάξης είναι θλιβερά. Τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης πάλι μηδενικά… Τα ίδια όπως παλιότερα με τις φωτιές, το βα-το-πέδιο, το Ζαχόπουλο, τα ομόλογα, την υγεία, τη λιτότητα, την ανεργία κ.ο.κ

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι συνεχίζουν το βαρετό (πλέον) τους τροπάριο. Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα, για να προωθήσουν (για άλλη μια φορά) τη θεσούλα τους ή να μας ταλαιπωρήσουν με τις χαζοπαρόλες τους…
Λόγια που δεν είναι σύντονα με τις εκφράσεις του προσώπου, ψέματα, ψέματα, και φτηνές ρητορείες με μπόλικα ψευτοσοφιστικά τρικ και λογικές πλάνες. Ο κόσμος φαίνεται πως όλο και περισσότερο μπουχτίζει. Όποιος διαβάζει ιστορία ξέρει τι γίνεται όταν η πίεση συνεχώς αυξάνεται και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η παραμικρή εκτόνωση…

Κρίση στην Antigua



Τις τελευταίες μέρες παρακολουθώ σκεπτικός όλα αυτά που συμβαίνουν.
Και με αφορμή αυτά, μου έρχονται στο μυαλό και τα άλλα, τα προηγούμενα των τελευταίων ετών και μαζί μ’ αυτά πολλές απορίες.

Παρακολουθώ την τηλεόραση και αντί να βλέπω προσπάθεια της αστυνομίας να επιβάλλει την τάξη (που εν προκειμένω είναι απλά να μην κατακαεί το σύμπαν) βλέπω συμμοριτοπόλεμο. Μπουλούκι οι κουκουλοφόροι; Μπουλούκι και η αστυνομία. Πέτρες οι κουκουλοφόροι; Πέτρες και οι αστυνομικοί! Μα καλά που τα έχουν διδαχθεί αυτά;

Οι κουκουλοφόροι πετούν πέτρες, καίνε, καταστρέφουν. Η αστυνομία οπισθοχωρεί…
Μία 15χρονη κοπελιά κυνηγιέται από τα ΜΑΤ στη Θεσσαλονίκη. Κάθεται ακίνητη. Την φτάνουν δύο αστυνομικοί. Αντί να την συλλάβουν την αρχίζουν στις σφαλιάρες και τις κλοτσιές… Μήπως έχουν μπερδέψει τους ρόλους;

Που φαίνεται η εκπαίδευση τους; Που είναι η αυτοσυγκράτηση; Και καλά κάποιος αστυνομικός κάποια στιγμή ας πούμε ότι ξεφεύγει… Οι άλλοι; Γιατί δεν τον συγκρατούν; Οι αξιωματικοί τι κάνουν; Που είναι η υπευθυνότητά τους;

Τόσα και τόσα έχουν γίνει αυτές τις μέρες είναι περιττό να τα καταγράψω όλα, τα έχουμε δει και τα έχουμε ζήσει όλοι.

Τα αποτελέσματα και στον τομέα της δημόσιας τάξης είναι θλιβερά. Τα αντανακλαστικά της κυβέρνησης πάλι μηδενικά… Τα ίδια όπως παλιότερα με τις φωτιές, το βα-το-πέδιο, το Ζαχόπουλο, τα ομόλογα, την υγεία, τη λιτότητα, την ανεργία κ.ο.κ

Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι συνεχίζουν το βαρετό (πλέον) τους τροπάριο. Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τα γεγονότα, για να προωθήσουν (για άλλη μια φορά) τη θεσούλα τους ή να μας ταλαιπωρήσουν με τις χαζοπαρόλες τους…
Λόγια που δεν είναι σύντονα με τις εκφράσεις του προσώπου, ψέματα, ψέματα, και φτηνές ρητορείες με μπόλικα ψευτοσοφιστικά τρικ και λογικές πλάνες. Ο κόσμος φαίνεται πως όλο και περισσότερο μπουχτίζει. Όποιος διαβάζει ιστορία ξέρει τι γίνεται όταν η πίεση συνεχώς αυξάνεται και δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η παραμικρή εκτόνωση…

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

BMW vs Harley Davidson vs Suzuki Boulevard







Είναι πραγματικά πανέμορφες...
Ποια απ' όλες η πιο ελκυστική;
Θέλω βοήθεια...
Θέλω γνώμες...

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

TV spot




Σήμερα είχα την τύχη να παρακολουθήσω την φανταστική νέα διαφήμιση του υπουργείου οικονομικών, οπού μία κυρία, δήθεν νοικοκυρά(;) λέει διάφορα ότι και καλά έχουμε γίνει πολιτισμένο κράτος επειδή δεν πετάμε ότι σκουπίδι βρούμε στις θάλασσες και τις ακτές, αλλά μόνο τα μισά και είμαστε πολύ καλοί και κάτι άλλα κουραφέξαλα και μετά σκέφτηκα που το πάει, που το πάει και τελικά το πήγε λέγοντας με άλλα λόγια:
Σας παρακαλώ πολύ μη φοροδιαφεύγετε γιατί χαλάτε την κοινωνική συνοχή και στρέφεστε κατά του πλησίον σας και άλλα τέτοια χριστιανικά, τώρα που είναι και της μόδας το Βατοπέδι για να μην ξεχνιόμαστε.

Βρίσκω τη διαφήμιση αυτή πολύ ευχάριστη και ιδιαιτέρως χιουμοριστική. Δεν ξέρω όμως ποιος είναι ο στόχος της. Να μας μείνει στο μυαλό; Ίσως το πετύχει.
Να μας χτυπήσει στο φιλότιμο;;;

Δηλαδή αν εγώ φοροδιαφεύγω, για να έχω τις ανέσεις μου, τα σέα μου και τα μέα μου, θα δω το μήνυμα και θα πω: Όχι ρε γαμώτο, δεν το είχα σκεφτεί ότι κάνω κακό με αυτό τον τρόπο στο γείτονά μου! (τον ίδιο γείτονα που έβρισα εχτές γιατί μου πήρε τη θέση στο παρκάρισμα, που με ενοχλεί η μουσική του όλη μέρα και που δεν λέω ούτε καλημέρα γιατί δεν σηκώνει το κατεβασμένο του κεφάλι ούτε να με κοιτάξει)

Ή επίσης αν φοροδιαφεύγω γιατί με αυτή την ακρίβεια δεν μπορώ να ζήσω την οικογένειά μου θα πώ: Α! τους έχω χεσμένους τους δικούς μου, θα πάψω να βγάζω μαύρα και ας τα φέρνω βόλτα τσίμα τσίμα για να μην προκαλέσω ρήγμα στην κοινωνική συνοχή!

Ή τέλος αν ανήκω στους έχοντες γερό χρήμα, (που πιθανότατα έχω πατήσει επί πτωμάτων για να μαζέψω), ξαφνικά θα ερεθιστεί κάποια ευαίσθητη χορδή και θα αρχίσω να πληρώνω τίμια τους φόρους που μου αναλογούν.

Είναι τόσο μα τόσο κρίμα να σου υποτιμούν τη νοημοσύνη σε τόσο προκλητικό βαθμό.

Αυτή η διαφήμιση μου θύμισε κάτι άλλο ανάλογο, πριν λίγους μήνες όπου σημαίνον στέλεχος της κυβέρνησης έκανε έκκληση από τηλεοράσεως στον Παλαιοκώστα να συνειδητοποιήσει τα εγκλήματά του και να παραδώσει εαυτόν στην δικαιοσύνη!(την οποία αυτός εξ ορισμού χλευάζει!)

Προφανώς πιστεύουν ότι οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνονται είναι τουλάχιστον καθυστερημένοι!

Καλά τα παιδιά του δημοτικού έχουν περισσότερο μυαλό από όλους αυτούς με τις τρομερές εμπνεύσεις τους!

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2008

Η γάτες του Χίτλερ








Οι περισσότεροι από εμάς χωρίζονται σε δύο κατηγορίες...

Η πρώτη περιλαμβάνει αυτούς που τους αρέσουν οι σκύλοι και η δεύτερη αυτούς που συμπαθούν περισσότερο τις γάτες.

Η δεύτερη κατηγορία, περιλαμβάνει και μία υποκατηγορία: Αυτών που τους αρέσουν οι γάτες με μεγάλη ομοιότητα με τον γνωστό Αδόλφο...

Λέγονται kitlers, (ώ, πόσο sic) και μπορείτε να βρείτε περισσότερες
στο www.catsthatlooklikehitler.com..

Ποκοπίκο IV


(Συνέχεια από το προηγούμενο Ποκοπίκο ΙΙΙ)

«Λοιπόν, οργανώστε τις λεπτομέρειες και εγώ θα πάω για λίγο σε μία δουλίτσα που έχω και θα γυρίσω έως ότου πείτε φτου σκουληκομυρμηγκότρυπα!»
Αυτό που ακολούθησε στην τουαλέτα του γραφείου του δημάρχου δεν περιγράφεται με λέξεις, γιατί αποτέλεσε ιστορική πρώτη για τα δεδομένα! Ουδείς μπορούσε να πιστέψει ότι όλοι αυτοί οι ήχοι προέρχονταν από τον ποκοπίκο και μόνο και όχι ίσως από κάποια συμφωνική ορχήστρα…

«Σε λίγο ο ποκοπίκο επέστρεφε στο συμβούλιο ήρεμος πια, σίγουρος για τον εαυτό του και με σαφές αίσθημα εσωτερικής γαλήνης. Μπορούσε πλέον να ασχοληθεί με όλα τα σοβαρά ζητήματα που απασχολούσαν την πόλη.

«Λοιπόν, αγαπητοί» ξεκίνησε, ένα δεύτερο ζήτημα που με απασχολεί ιδιαίτερα είναι το ζήτημα της ηχορρύπανσης (δείχνοντας να αγνοεί την τρομερή ηχορρύπανση που ο ίδιος είχε μόλις προκαλέσει). Η βασική της αιτία είναι η κυκλοφορία στους δρόμους, μεγάλων οχημάτων. Γι’ αυτό από αύριο, αποφασίζω ότι καταργείται η μετακίνηση όλων των μεγάλων οχημάτων ιδιωτικής χρήσης εντός του κέντρου. Όποιος συλλαμβάνεται να παραβιάζει αυτό το μέτρο τιμωρείται με δενδροφύτευση της ταράτσας του κτιρίου όπου διαμένει με δεκαπέντε φυτά που ευδοκιμούν σε εύκρατο κλίμα και υποχρέωση φροντίδας τους. Αν υποτροπιάσει δε, το πρόστιμο θα επαναλαμβάνεται και αν παρανομήσει ξανά και ξανά το ίδιο, και θα φυτεύσει και το διπλανό κτίριο και το παραδιπλανό, κ.ο.κ Και για κάθε παράβαση οφείλει να φέρνει στοιχεία ότι πραγματοποιεί αυτή τη δεντροφύτευση εντός τριών ημερών.»
Στο άκουσμα αυτής της απόφασης όλοι έμειναν στήλες άλατος. Ο νέος δήμαρχος ήταν θεότρελος! Ήταν πλέον σαφές!

Μη νομίζετε όμως ότι ο ποκοπίκο ήταν κανάς χοντρομαλάκας. Ήξερε τι έλεγε και τι έκανε…

Είχε πήξει πια από τους συμπολίτες του που είχαν σημαντικές θέσεις και ποτέ δεν έκαναν τίποτε για να βελτιώσουν τη ζωή στην τενεκεδούπολη. Αυτός λοιπόν για τη μία εβδομάδα που θα ήταν υπεύθυνος θα έκανε κάτι, θα δημιουργούσε τη διαφορά και το παράδειγμά του ίσως το ακολουθούσαν και άλλοι…
Μετά από αυτές τις δυο συγκλονιστικές αποφάσεις και όντας σίγουρος πως είχε κάνει μία πολύ καλή πρώτη εμφάνιση στη δημαρχία, αποφάσισε να λήξει την πρώτη του συνάντηση για να μπορέσει να ξεκουραστεί και λίγο, εν όψει των απογευματινών του υποχρεώσεων…

Ενώ λοιπόν ετοιμαζόταν να αποχωρίσει από το δωμάτιο είδε με φρίκη μπροστά του να του κλείνει για άλλη μία φορά το δρόμο ο αντιπαθητικός αντιδήμαρχος. Βεβαιότατα, αυτός ο άνθρωπος από την πρώτη στιγμή του είχε κάτσει στο λαιμό (κατά τον ίδιο τρόπο όπως ο διαχειριστής της πολυκατοικίας).

«Δήμαρχε!» του είπε με το γλοιώδες του ύφος. «Πάμε στο γραφείο σου να κανονίσουμε τι έπιπλα θα παραγγείλουμε!»
« Βεβαίως», απάντησε ο καλός μας ποκοπίκο, με ένα από τα πιο αθώα του χαμόγελα.
«Να σου προσφέρω όμως πρώτα μία καραμελίτσα αντιδήμαρχε;» και του έτεινε το χέρι με μία καραμελίτσα γάλακτος κοκός που ήταν από τις αγαπημένες του μάρκες.
«Ευχαριστώ», είπε ο αντιδήμαρχος διστακτικά και πήγε να βάλει την καραμέλα στην τσέπη του.
« Έλα τώρα αντιδήμαρχε, μη με προσβάλλεις… Σε κέρασα, πρέπει να την φας τώρα. Να, θα φάω και εγώ μία» είπε, βγάζοντας άλλη μία από την πίσω τσέπη του παντελονιού του αυτή τη φορά και καταβροχθίζοντάς τη με χαρά.

Αναγκασμένος λοιπόν από τις καταστάσεις ο αντιδήμαρχος έφαγε την καραμελίτσα, και συνέχισε να περπατά μαζί με τον ποκοπίκο προς το γραφείο του όπου θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν τη σοβαρή εργασία της επιλογής επίπλων και ακόμα σημαντικότερα, επιλογής των ατόμων που θα μιζάρονταν από αυτή τη διαδικασία.

Κάθισαν λοιπόν στο γραφείο, αλλά μετά από είκοσι λεπτά, το χρώμα του δημάρχου άρχισε να αλλάζει. Από ζωηρό κόκκινο, άρχισε να μετατρέπεται σε λευκό του μουχλιασμένου τυριού, ενώ ταυτόχρονα, χοντρές σταγόνες ιδρώτα άρχισαν να διατρέχουν το πρόσωπό του το οποίο ανέδιδε μία έκφραση αυξανόμενου πόνου. Σε λίγο μην αντέχοντας πια, έφυγε τρέχοντας για την κοντινότερη τουαλέτα, όπως πολύ καλά ήξερε ο διαβολικός εν προκειμένω ποκοπίκο.

Η δουλίτσα που είχε φτιάξει ο ποκοπίκο στον αντιδήμαρχο ήταν απλή. Πάντα κουβαλούσε μαζί του μερικές καθαρτικές καραμελίτσες, ίδιες εμφανισιακά με τις αγαπημένες του κοκός γάλακτος. Απλά έβγαζε το περιτύλιγμα, έβαζε αυτό μίας χρησιμοποιημένης κοκός που επίσης πάντα κουβαλούσε μαζί του και τιμωρούσε με αυτές όποιον τύπο του την έσπαγε, ή του κολλούσε και ήθελε να τον ξεφορτωθεί.
Ήταν βέβαιο από τις προηγούμενες φορές που είχε χρησιμοποιήσει το προχωρημένο αυτό κολπάκι, ότι ο αντιδήμαρχος θα ήταν απασχολημένος στην τουαλέτα τουλάχιστον μέχρι αργά το απόγευμα.
Πήγε λοιπόν αργά αργά προς τον οδηγό του και τον ρώτησε ποια ήταν η επόμενη υποχρέωση που έπρεπε να φέρει εις πέρας.
«Μα ο δευτεριάτικος αγώνας της ομάδας ποδοσφαίρου μας!» είπε με φυσικότητα ο οδηγός. Και ξεκίνησαν για το γήπεδο…

Αφού έφτασαν εκεί, με χαρά ο ποκοπίκο ανακάλυψε ότι θα καθόταν στη σουίτα των επισήμων σε ένα δωμάτιο με εξαιρετική θέα στον αγωνιστικό χώρο, πολύ μαλακές πολυθρόνες και μπόλικα αναψυκτικά μαζί με ποικιλία μπινελικίων, από τα οποία ο ποκοπίκο ξεχώρισε τις μεγάλες συσκευασίες των θεϊκών φοφίκο.
Στο δωμάτιο αυτό όμως δεν ήταν μόνοι. Ήταν και άλλα σημαντικότατα πρόσωπα της πολιτικής, κοινωνικής και επιχειρηματικής ζωής του τόπου, σημαντικότερο των οποίων ήταν ο νομάρχης της συμπρωτεύουσας της τενεκεδούπολης.

Ο ποκοπίκο ενθουσιάστηκε βλέποντας τον, γιατί η αλήθεια είναι πως πάντα ψοφούσε να τον γνωρίσει. Βλέπετε ο νομάρχης ήταν ένας άνθρωπος με εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ, ατελείωτες ιστορίες και τα καλύτερα ανέκδοτα. Άσε που μπορούσε να τραγουδήσει στο τσακιρ κέφι και κάνα λαϊκό έτσι, ν’ ανάψουνε τα αίματα.
Ο ποκοπίκο ενθουσιασμένος, είπε να τον πλησιάσει για να του μιλήσει. Εξάλλου τώρα ήταν και αυτός δημόσιο πρόσωπο, θα μπορούσε να του μιλήσει ως ίσος προς ίσο.

«Γεια σας κύριε Νομάρχα,» του είπε αμήχανα.
«Δεν σας ξέρω κύριε» είπε ο νομάρχης με το γνωστό υποτιμητικό ύφος του.
«Είμαι ο δήμαρχος της τενεκεδούπολης», συμπλήρωσε ο ποκοπίκο.
«Και εγώ είμαι αστροναύτης,» απάντησε μνησίκακα ο νομάρχης.
«Δεν ξέρω αν έχετε αποφασίσει να ντυθείτε και αστροναύτης, τότε όμως που ήσασταν ντυμένος Ζορό ήσασταν μούρλια» ανταπάντησε φορώντας το πιο αθώο του ύφος ο ποκοπίκο.
«Δεν μου αρέσει ο τρόπος σου κύριε…» είπε ο νομάρχης βγάζοντας σπίθες από τα μάτια και γέρνοντας προς τα εμπρός, έτσι ώστε να διαχέεται καλύτερα ο τραμπουκισμός του στο χώρο.
« Κοιτάξτε να δείτε, εγώ σας συμπαθώ και σας θαυμάζω πάρα πολύ και ως άνθρωπο και ως πολιτικό», είπε ο ποκοπίκο και μετά από μία μικρή παύση συμπλήρωσε:
« Μάλιστα την επόμενη φορά που θα αποφασίζατε να ντυθείτε κάτι θα μπορούσα ίσως να συμμετέχω κι εγώ… Τι θα λέγατε να ντυθούμε Ντιούκς; Σας αρέσουν οι Ντιούκς; Α, εγώ μεγάλωσα με Ντιούκς, μπορώ να πω μάλιστα ότι μου αρέσουν καλύτερα από το Ζορό…Είναι πιο ελεύθεροι, έχουν και γκομενάκια, ενώ ο Ζορό είναι κάπως ξενέρωτος…»

Ο ποκοπίκο πλέον είχε ξεφύγει, σχεδόν παραληρούσε, ενώ ο νομάρχης δάγκωνε τόσο πολύ τα χείλια του από τον εκνευρισμό του που κόντευε να τα κόψει. Για μία στιγμή σκέφτηκε να βάλει τους δύο γορίλες που τον συνόδευαν να φιλοδωρήσουν τον αγενή αυτό σκύλο με μερικές ξεγυρισμένες φάπες, αλλά μετά το ξανασκέφτηκε, γιατί αν ήταν όντως αυτός ο τύπος δήμαρχος της τενεκεδούπολης θα δημιουργούταν ψιλοσκάνδαλο και μετά θα τον κατηγορούσαν για τσαμπουκά. Αυτό δεν τον στενοχωρούσε κιόλας, αλλά ίσως του έριχνε τη δημοτικότητα αν αποφάσιζαν οι ψηφοφόροι του τον επόμενο μήνα που είχε εκλογές ότι ο νομάρχης δεν ήταν εντέλει τόσο συναισθηματικός όσο νόμιζαν αλλά μάλλον ήταν περισσότερο υπέρ των βάρβαρων λύσεων, που ταίριαζαν εδώ που τα λέμε σύντονες με την προβληματική προσωπικότητά του. Οπότε ο νομάρχης αποφασίζοντας να κάνει μία εξαίρεση αντί να βάλει να τον λυντσάρουν του είπε:

«Ποια είναι η γνώμη σου για τα αλογάκια;» (παίρνοντας ένα ειρωνικό ύφος)
«Α! Εγώ νομίζω ξεκαθάρισα τη θέση μου, προτιμώ τα αυτοκίνητα! Αφού είπαμε να κάνουμε τους Ντιούκς και όχι το Ζορό, έτσι δεν είναι;» του είπε ο ποκοπίκο και όντας σίγουρος ότι έλεγε κάτι πανέξυπνο έκλεισε λίγο το δεξί του μάτι.
«Όχι εννοώ τον ιππόδρομο…» συνέχισε δεικτικά ο τραμπούκος (εε, εννοώ ο νομάρχης)
«Α, κύριε νομάρχα μου όλα κι όλα! Σε παρακαλώ πολύ, με προσβάλλεις!»
«Ε, καλά… Εννοούσα… ότι» μουρμούρισε ο νομάρχης στραβοκαταπίνοντας.
«Να μου πεις μια ρουλετίτσα το καταλαβαίνω, αλλά αλογάκια, ποτέ των ποτών!»

Και τότε έγινε το απίστευτο! Ο νομάρχης για πρώτη φορά στη ζωή του νιώθοντας τρομερή παραζάλη από την πληθώρα των κακών λέξεων που του ήρθαν στο μυαλό και ήθελε να ξεστομίσει με το χυδαιότερο δυνατό τρόπο, μπλόκαρε! Και δεν μπόρεσε να αρθρώσει κιχ! Και κοκκίνισε και του ‘ρθε κόλπος και αναγκάστηκε και ήρθε ασθενοφόρο να τον πάρει και στη συνέχεια ο ποκοπίκο απόλαυσε τον αγώνα μόνος του χωρίς περιττές ενοχλήσεις από κομπλεξικά άτομα…

Συνεχίζεται…

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Επάγγελμα Πρωθυπουργός


Μπορεί μερικοί να νομίζουν ότι το να είσαι πρωθυπουργός είναι παλιοδουλειά…
Μπορεί ο μέσος πολίτης να σκέφτεται, εγώ έχω τα προβλήματά μου, αλλά τουλάχιστον δεν διευθύνω και ολόκληρη χώρα.

Μπορεί πολλοί να λένε πω πω! Εγώ τουλάχιστον πάω σπίτι και έχω το κεφάλι μου ήσυχο! Φαντάσου να είχα και καμία υπεύθυνη θέση! Δεν θα έβρισκα ησυχία καθόλου μες το 24ωρο.

Σε όλα αυτά έρχεται να μας δώσει το λαμπρό του παράδειγμα ο πρωθυπουργός μας.
Όπως επισημαίνεται στο πρόσφατο φύλλο της lifo, το πρόγραμμα του πρωθυπουργού μπορεί να το βρει κανείς στο www.primeminister.gr

Και αν έχει την περιέργεια να ανατρέξει στα αρχεία των προηγούμενων μηνών, θα διαπιστώσει πως ο πρωθυπουργός εργάζεται (βάσει τουλάχιστον του ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟΥ προγράμματος του) λιγότερο και από έναν εργαζόμενο μερικής απασχόλησης με πρόγραμμα που πολλές φορές αφήνει ελεύθερη ακόμα και την Παρασκευή (Δηλαδή πλήρες ΠΣΚ!). Τώρα, αν θεωρήσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων, ειδικά στο δημόσιο, λουφάρει όπως και όποτε μπορεί και δουλεύει κατά κανόνα λιγότερο από το υποχρεωτικό πρόγραμμα, τότε(θα μπορούσε να ισχύει το ίδιο και για τον πρωθυπουργό) θα έλεγα πως μάλλον οι ώρες της δουλειάς του τείνουν στο μηδέν (όπως και το μέλλον μας, αν συνεχίσουμε έτσι).

Τώρα αν κάθεται σπίτι για να φυλάει τα παιδιά επειδή δουλεύει η γυναίκα ή έχει φάει κόλλημα με το playstation, αυτό δεν το ξέρω. Ξέρω όμως, ότι παρότι δεν έχει καμία οικονομική ανάγκη, μάλλον κάποιος τον υποχρέωσε να κάνει αυτή την ανυπόφορη γι’ αυτόν δουλειά… Γιατί άραγε;

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

Κακή εκπαίδευση


Το θέμα της εκπαίδευσης είναι για εμένα ένα μείζον ζήτημα για την κοινωνία μας.
Πιστεύω ότι η εκπαίδευση εδώ, όπως και αλλού (εμένα όμως με ενδιαφέρει το εδώ) είναι μπάχαλο, όπως και οι περισσότεροι τομείς της ζωής μας.
Πιστεύω ακράδαντα ότι μερικοί άνθρωποι με κοινή λογική και λίγη καλή διάθεση μπορούν να δομήσουν ένα καλό σύστημα εκπαίδευσης. Πιστεύω επίσης ότι αυτοί που ρυθμίζουν τα πράγματα δεν θέλουν ούτε καν ένα μέτριο σύστημα εκπαίδευσης.

Η εκπαίδευση αντικατοπτρίζει την εικόνα της κοινωνίας και τούμπαλιν. Η εκπαίδευση λοιπόν στην καλή μας μπανανία, είναι επιπόλαιη (αφού οι πολιτικές αλλάζουν κάθε τρεις και λίγο). Είναι επίσης εξόχως αυταρχική, με στόχο την τυποποίηση. Προάγει την παπαγαλία και σκοπό έχει να δημιουργήσει καθοδηγούμενα πρόβατα, όχι σκεπτόμενους ανθρώπους. Το σχολείο δεν σέβεται κατά το ελάχιστο την παιδική ηλικία. Το σχολείο δεν αποδέχεται την παιδική φύση. Αντιμετωπίζει τα παιδιά με τους όρους που θα αντιμετώπιζε κανείς τους μεγάλους. Στο σχολείο μαθαίνει κανείς την αυτοκρατορία των «πρέπει», μαθαίνει την τιμωρία, μαθαίνει τον ανταγωνισμό και μαθαίνει ατελείωτα κατεβατά από ένα κάρο μαλακίες που αργότερα στη ζωή του θα συνειδητοποιήσει ότι ισχύουν στο περίπου.

Το σχολείο εμποτίζει το παιδί με χαρακτηριστικά που η παιδία θα έπρεπε να αποφεύγει μετά βδελυγμίας. Του μαθαίνει να είναι ανταγωνιστικό, να μισεί, να βγάζει τα απωθημένα του σε μικρότερα παιδιά, να χτυπά και να χτυπιέται. Καταπιέζει την φαντασία και την ενεργητικότητά του. Το παιδί στο σχολείο μαθαίνει να στοιχίζεται (περνώντας πρόσφατα από ένα σχολείο είδα παιδιά δημοτικού να ακολουθούν παραγγέλματα επί πεντάλεπτο τύπου ανάπαυση-προσοχή και φρίκαρα), να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες, να ρουφιανεύει στο δάσκαλο, να παπαγαλίζει κείμενα. Υποχρεώνεται να μαθαίνει γνώσεις «αξιωματικά», επειδή «έτσι είναι» και δεν του επιτρέπεται να κάνει αυτό το οποίο είναι η βάση της ψυχικής ανάπτυξης, δηλαδή το παιχνίδι. Μαθαίνει να ζει με το φόβο της τιμωρίας που δημιουργεί καταπίεση και εχθρότητα. Μαθαίνει επίσης να υποτάσσεται σε ένα αυταρχικό περιβάλλον πλούσιο σε καταναγκασμούς που αποτελούν ξένο σώμα προς το ελεύθερο πνεύμα του παιδιού και μοιάζουν κομμένοι και ραμμένοι για τα μέτρα των ενηλίκων.

Το σημερινό σύστημα παιδείας είναι προσανατολισμένο στη γνώση και μόνο σε αυτή, αποσκοπώντας στην ανάπτυξη των διανοητικών ικανοτήτων. Στο σύστημα αυτό είναι πλήρως παραγκωνισμένη η συναισθηματική εξέλιξη του ατόμου, η ανάπτυξη της φαντασίας, η δημιουργικότητα και η σύνθεση των περιβαλλοντικών ερεθισμάτων, η ανεξαρτησία, η κριτική σκέψη. Το παιδί στο σύγχρονο σχολείο μαθαίνει να νιώθει όπως και ο ενήλικας, δηλαδή εγκλωβισμένο, με στερημένη-ελλειμματική ελευθερία για να συνηθίζει την κατάσταση αυτή που θα είναι πολύ πιο έντονη αργότερα στη ζωή. Τιμωρείται όταν αμφισβητεί την αυθεντία-καθηγητή και μαθαίνει να κομπλεξάρεται μπροστά στην εξουσία-καθηγητή, κάτι που θα αποτελέσει εφαλτήριο για ένα πλήθος κόμπλεξ στη μετέπειτα ενήλικη ζωή.

Οι μαθητές στο πρωτοποριακό παιδαγωγικά σχολείο του Summerfield, δεν ήταν υποχρεωμένοι να παρακολουθούν κανένα μάθημα. Πήγαιναν εκεί που ήθελαν, όποτε ήθελαν. Όταν έρχονταν με μεταγραφή από άλλα σχολεία, υπήρχε μία περίοδος προσαρμογής, όπου συνήθως τα παιδιά το μόνο που έκαναν ήταν να παίζουν. Αυτή η περίοδος ήταν ευθέως ανάλογη με την αυστηρότητα του σχολείου απ’ όπου προέρχονταν και με το «μίσος» με το οποίο τα φόρτωνε ο προηγούμενος σχολικός χώρος. Συνήθως για τις περισσότερες των περιπτώσεων ήταν τρεις μήνες. Σε μία περίπτωση ένα κορίτσι τεμπέλιαζε επί τρία ολόκληρα χρόνια. Αυτή είχε έρθει από ένα σχολείο για καλόγριες!

Σύμφωνα με την ψυχαναλυτική θεωρία, όσο πιο ήρεμη, στοργική και μη τιμωρητική είναι η συμπεριφορά των γονέων αλλά και των άλλων σημαντικών ενηλίκων (π.χ. δασκάλων) τόσο το «υπερεγώ» του ατόμου που εκφράζει τις ηθικές αξίες και επιταγές είναι εύκαμπτο και υγιές, επιτρέποντας στο άτομο να προσπαθήσει να επιτύχει με άνεση και επιτυχία τις επιδιώξεις και τους στόχους του. Όσο πιο τιμωρητική και προσανατολισμένη στη δημιουργία αισθημάτων ενοχής και ντροπής είναι η συμπεριφορά τους, τόσο το υπερεγώ του παιδιού θα γίνει τιμωρητικό και δύσκαμπτο, θα δημιουργεί αισθήματα ενοχής, άγχους και ντροπής στο άτομο περιορίζοντας και στενεύοντας τους ορίζοντες της προσωπικής του ανάπτυξης.

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2008

Τα φάρμακα του λαού


Στην τριτοκοσμική μπανανία που ζούμε, για άλλη μία φορά ένα πολύ σημαντικό θέμα θα ταλαιπωρήσει μία μεγάλη μερίδα πληθυσμού τον επόμενο καιρό. Από τις 17/11/2008 οι φαρμακοποιοί θα καταγγείλουν την σύμβαση με τον ΟΠΑΔ (Οργανισμός Περίθαλψης Ασφαλιζομένων Δημοσίου). Όπερ, τέρμα οι συνταγές για τους ασφαλισμένους αυτού του φορέα. Αυτό που ισχύει, είναι ότι το Δημόσιο οφείλει να πληρώνει τους φαρμακοποιούς εντός 45 ημερών από την κατάθεση των σχετικών παραστατικών. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι πληρώνει 4-5 μήνες μετά και αν… Το τελικό συμπέρασμα; Ο Αλογοσκούφης και ο Αβραμόπουλος για άλλη μία φορά τα έχουν κάνει σαλάτα και αν δεν λυθεί άμεσα το πρόβλημα, αναμένεται τρελή ανακατωσούρα…

I love death



Μια αρκετά πεσιμιστική άποψη για τη ζωή...

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Η στολή εργασίας του καθωσπρεπισμού


Σχόλιο: - Οι διάλογοι είναι πέρα για πέρα ακριβείς-

Το λοιπόν, εγώ είμαι πάνω στο σκούτερ μου, και φτάνω στον προορισμό μου, που είναι βιβλιοπωλείο σε μικρό δρομάκι. Παρκάρω αφήνοντας ένα κενό από το παρκαρισμένο αμάξι μπροστά μου περίπου 30 εκατοστά (στο εν λόγω δρομάκι επιτρέπεται η στάθμευση). Έχω δει ότι από πίσω, το αμάξι έχει χώρο τουλάχιστον ένα μέτρο. Είμαι έτοιμος να κατέβω και βλέπω στο εν λόγο αμάξι, στη θέση του συνοδηγού ένα κύριο 60-70 ετών κουστουμαρισμένο και με όψη τύπου Ζάχου Χατζηφωτίου, δηλαδή αρκετά κομπλεξικού και δυσκοίλιου ατόμου, να μου κάνει σινιάλο με το χέρι, υποδεικνύοντάς μου να φύγω. Με τη σειρά μου και με νοήματα του δείχνω ότι αν θέλει να μου πεί κάτι πρέπει να βγει από το αμάξι. Και αυτός βγαίνει…
« Τι θέλετε;» του λέω.
«Να φύγετε,» μου ανταπαντά.
«Και που να πάω;»
«Να παρκάρετε στο πεζοδρόμιο,» μου ξαναλέει
«Μα γιατί;»
« Μα νεαρέ δεν χωράμε να βγούμε…»
«Μα φυσικά και χωράτε,» του λέω « έχω αφήσει μπόλικο χώρο» Βγαίνει και ελέγχει. Βλέπει ότι όντως υπάρχει πολύς χώρος. Κοντοστέκεται. Σκέφτεται λίγο και εκνευρισμένος μου λέει πάλι:
« Να παρκάρετε στο πεζοδρόμιο,» σας λέω.
«Αποκλείεται,» του ανταπαντώ.
«Γιατί;» με ρωτά.
«Γιατί θα είμαι παράνομος,» του εξηγώ.
«Μα και εδώ που έχετε παρκάρει, παράνομος είστε»
Έχω αρχίσει και εκνευρίζομαι πολύ. Μένω όμως στον πληθυντικό…
«Εάν είμαι εγώ παράνομος τότε είστε και εσείς,» του αντιγυρίζω.
Το σκέφτεται στιγμιαία, και εκνευρίζεται ακόμα πιο πολύ.
«Ναι είμαι κι εγώ παράνομος, εσύ όμως να φύγεις! Να παρκάρεις στο πεζοδρόμιο…»
Τώρα πια μου την έχει δώσει!
« Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια,» του λέω. « Εξάλλου δεν μπορώ να καταλάβω γιατί καίγεστε τόσο, αφού δεν είστε καν οδηγός. Αφήστε αυτόν να λύσει το πρόβλημα!»
Και εκεί ο αντιπαθέστατος γέρος εξερράγη.
« Είστε αλήτης! Είστε ηλίθιος!(Μου μίλαγε πάντα στον πληθυντικό…) Είστε βλάκας!» κ.ο.κ
Σε αυτό το σημείο, και επειδή έπαψα να το διασκεδάζω έφυγα, ενώ αυτός συνέχισε να με βρίζει.
Σημεία προς περισυλλογή: Τι θα γινόταν αν ήμουν έστω και λίγο οξύθυμος; Αξίζει ένας τέτοιος απίθανος τύπος τη χειροδικία; Πρέπει να κυκλοφορεί έξω ελεύθερος; Τι θα έκανε άραγε στα νιάτα του; Τι κρυβόταν πίσω από το καλοραμμένο του κουστούμι, αυτή την έξοχη στολή εργασίας του καθωσπρεπισμού;

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Λεπτομέρεια και γενικότητες


Ένας φύλακας σε ένα μουσείο φυσικής ιστορίας ερωτήθηκε την ηλικία ενός σκελετού δεινοσαύρου.
«Τριών εκατομμυρίων ετών και τριών χρόνων,» απάντησε
Όταν ερωτήθηκε πως γίνεται ο σκελετός να είναι τριών εκατομμυρίων ετών και τριών χρόνων απάντησε,
« όταν με προσέλαβαν, μου είπαν πως ήταν τριών εκατομμυρίων ετών και αυτό έγινε πριν τρία χρόνια,»

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Το κοινό συμφέρον



Υπάρχει ακρίβεια…
Υπάρχει ανεργία…
Υπάρχει πληθωρισμός…
Υπάρχουν προβλήματα…
Υπάρχει ανέχεια…
Υπάρχει ανάγκη να κάνουμε όλοι υπομονή για να βελτιώσουμε το αύριο της χώρας μας.
Υπάρχουν διαθέσιμα 28 ΔΙΣ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΑΜΕΣΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ !!!!!
Πω πω πω!
Ντρέπομαι μόνο που το σκέφτομαι!
Ντρέπομαι που σκέφτομαι ότι οι πολιτικοί ζητούν από το μέσο πολίτη όλες αυτές τις θυσίες και τις παραχωρήσεις, όλη αυτή την υπομονή και τη λιτότητα τα τελευταία χρόνια…
Ντρέπομαι γιατί όλες οι ΔΕΚΟ αυξάνουν τα τιμολόγιά τους, γιατί οι συντάξεις είναι στα κατώτατα όρια, γιατί το ΕΣΥ είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, γιατί κάθε τόσο επανεξετάζονται τα επαγγέλματα τα οποία παίρνουν επίδομα ως βαρέα και ανθυγιεινά και μειώνεται συνεχώς ο αριθμός τους, γιατί γιατί γιατί… Η λίστα είναι πρακτικά ατελείωτη.


Παλιότερα πίστευα ότι οι πολιτικοί είναι άνθρωποι ανίκανοι, που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο μπάχαλο της πραγματικότητας και της καθημερινότητας. Τώρα πια αυτή μου η άποψη σιγά σιγά τροποποιείται. Μου έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι οι πολιτικοί σε τούτο τον τόπο έχουν μία και μόνη διάθεση, μία και μόνη πολιτική φιλοδοξία. Σκοπός τους είναι να εξοντώσουν το μέσο άνθρωπο. Αυτή την προσπάθεια εγώ διαβλέπω, αυτό το σχέδιο δράσης. Έχουν τοποθετήσει εαυτούς όχι δίπλα ή έστω παράλληλα με τους συνανθρώπους τους, αλλά απέναντι από την κοινωνία, την οποία αντιμάχονται. Το γιατί δεν το έχω κατανοήσει ακόμα. Έχω όμως κατανοήσει κάτι άλλο. Ότι η ανθρώπινη κακία, βλακεία και επιθετικότητα είναι μεγέθη που δεν βρίσκουν όρια.

Η στιγμή της αλήθειας


Την άλλη φορά, Πέμπτη ήτανε, χαζοκοιτούσα τηλεόραση, κάνοντας γρήγορο ζάπινγκ. Πέφτω λοιπόν πάνω στο τηλεπαιχνίδι η στιγμή της αλήθειας. Εκεί όπου ο παίχτης πριν την εκπομπή έχει περάσει από πολυγράφο και έχει εκτιμηθεί το κατά πόσο οι απαντήσεις του σε πολύ προσωπικές ερωτήσεις είναι αληθινές ή όχι.

Σχόλια:
1ον Ο πολυγράφος είναι μία τεχνική που έχει υψηλό ποσοστό λάθους
2ον Τα αποτελέσματα είναι υποκειμενικά γιατί σημαντικό ρόλο στην εκτίμηση έχει ο χειριστής. Συχνά δύο χειριστές με διαφορετική εμπειρία μπορεί να έχουν διαφορετική γνώμη για την ίδια απάντηση.
3ον Η χρήση του και η αξιοπιστία του έχει συχνά αμφισβητηθεί.
4ον Μπορεί κάποιος να τον κοροϊδέψει.

Φυσικά, είναι βέβαιο ότι το παιχνίδι θα έχει τρελή επιτυχία, ανεξάρτητα από το αν οι απαντήσεις είναι αληθινές ή όχι. Ικανοποιεί ένα από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα βίτσια, γιατί επιτρέπει «την ματιά μέσα από την κλειδαρότρυπα». Έχει την αίσθηση ο τηλεθεατής ότι μαθαίνει τα πιο βαθιά μυστικά του συνανθρώπου του, ότι γίνεται κοινωνός των πιο απόκρυφων ζητημάτων που τον απασχολούν και φυσικά έχει τη δυνατότητα να τον απολαμβάνει να ξεκατινιάζεται μέσω της τιβι έναντι καλής χρηματικής υπόσχεσης ακροβατώντας όμως ανάμεσα σε σεβαστά ποσά και στο τίποτε, αφού ο πολυγράφος πολλές φορές καταγράφει αποτελέσματα που παραξενεύουν ακόμα και τον ίδιο τον παίχτη.

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2008

Η (Πανεπιστημιακή) Παιδεία κάνει κακό στην υγεία...




Στη σύγχρονη κοινωνία υπάρχει η περιρρέουσα αντίληψη ότι η παιδεία με τη μορφή σπουδών είναι απαραίτητη και υποχρεωτική. Όπως ανατροφοδοτούνται και αντίστοιχες αντιλήψεις που λένε ότι πριν παντρευτεί η γυναίκα πρέπει να κάνει χτένισμα για γάμο, που στοιχίζει το μισό μου μηνιάτικο (είμαι στη γενιά των 700-900 ευρώ, οι απόψεις για το ακριβές ποσό διίστανται).

Πρέπει λοιπόν για να επανέλθω στο προκείμενο ο άνθρωπος να έχει (πλέον) υποχρεωτικά πανεπιστημιακή μόρφωση σύμφωνα με το (μικροαστικό) κατεστημένο. Η άποψη μου είναι ρητώς: This is bullshit, η κοινώς παπαρίτσες…

Πιστεύω ότι τελικά μετά από ατελείωτα χρόνια σπουδών ο καθένας έχει φάει στη μάπα ατελείωτα κατεβατά σκουπιδοσημειώσεων από την γκλάβα του κάθε βαρεμένου καθηγητή (φυσικά με ορισμένες εξαιρέσεις πάντα) έχει ξοδέψει άπειρο χρόνο, χρήμα και εγκεφαλική ισχύ για πράγματα που δεν θα χρειαστεί πραγματικά ποτέ στη ζωή του (εκτός ίσως αν συμμετέχει σε τηλεπαιχνίδια), έχει διαβάσει μαθήματα τα οποία σιχαίνεται, έχει ταλαιπωρηθεί από ξενύχτια διαβάσματος και έχει υποστεί υψηλό στρες (το οποίο παρεπιπτόντως δρα αθροιστικά στη ζωή του ανθρώπου).

Ξυπνάς και συνειδητοποιείς λοιπόν ένα ωραίο πρωινό ότι είσαι ένας κουρασμένος, μερικές φορές άνεργος ή υποαπασχολούμενος μεσήλικας. Συνειδητοποιείς επίσης ότι απασχολείσαι σε κάποιο τελείως διαφορετικό αντικείμενο από αυτό που σπούδασες και αναρωτιέσαι γιατί ο διπλανός συνομήλικος υδραυλικός (με όλο το σεβασμό) που δεν έχει σπουδάσει, χρεώνει το χρόνο του στο δεκαπλάσιο τίμημα από εσένα (και μετράει και ήδη πέντε με δέκα χρόνια προϋπηρεσίας), αναρωτιέσαι επίσης γιατί ο κόσμος μας παρόλο το ότι έχει πλέον τόσους σπουδασμένους φαίνεται να πηγαίνει κατά διαόλου και γιατί όλοι αυτοί που έχουν πάει πανεπιστήμιο δεν έχουν απαραίτητα καλύτερα εφόδια για να αντιμετωπίσουν την καθημερινότητα.

Η απάντηση εδώ είναι (σχετικά) απλή. Το πανεπιστήμιο πλέον είναι σαν τον παιδικό σταθμό. Είναι ένα μέρος όπου το παιδί σου το στέλνεις για να κοινωνικοποιηθεί, είναι όμως και μια μάντρα να το παρκάρεις κάποιες ώρες της ημέρας…

Το σημερινό πανεπιστήμιο είναι ένα μέρος που μαθαίνεις να παπαγαλίζεις, μαθαίνεις να περνάς μαθήματα με απίστευτα μεγάλη ύλη με μερικές μόνο μέρες διάβασμα και είναι επίσης το μέρος που καθρεφτίζει την κοινωνία μας, μεταφέροντας ως επί το πλείστον ξεπερασμένες και ενίοτε μη ακριβείς γνώσεις (πείτε μου πόσο καινούργια ήταν τα βιβλία από κάθε μάθημα; Κάθε πότε οι καθηγητές αναθεωρούν το υλικό των διαλέξεών τους;)
Επίσης φροντίζει να περιορίζει τους φοιτητές (που οι περισσότεροι πολλές φορές έχουν βρεθεί στο συγκεκριμένο τμήμα είτε κατά τύχη, είτε γιατί οι γονείς τους τους πίεσαν ή διότι θέλανε δικαιολογία να φύγουν μακριά από το σπίτι.) και να τους μεταδίδει απλά κάποιες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις ενώ επιτυγχάνει με αξιομνημόνευτη ακρίβεια να δημιουργεί απογοήτευση για την εργασιακή αποκατάσταση, ματαίωση των ονείρων και των επιδιώξεων και σεβασμό στην πανεπιστημιακή ιεραρχία (και όχι μόνο)

Δυστυχώς θεωρώ ότι αποτυγχάνει να μεταδώσει θεμελιώδεις αρχές της παιδείας απαραίτητες για την περαιτέρω αξιοποίηση του προσωπικού τους δυναμικού:
-Δηλαδή πρωτίστως σεβασμό προς το συνάνθρωπο και το περιβάλλον.
-Ευέλικτο τρόπο σκέψης και ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ που είναι εξαιρετικός παράγοντας εξέλιξης
-Μεθοδολογία των επιστημών
-Χρήσιμους καθημερινούς αλγόριθμους εργασίας πάνω στο κάθε αντικείμενο (και όχι ιστορικές πληροφορίες για τον μπατζανάκη του θείου της γιαγιάς αυτού που έχει κάνει την κάθε ανακάλυψη)
-Προσομοίωση καθημερινών προβλημάτων και αντιμετώπισή τους από έμπειρους καθηγητές (καλά τι λέω τώρα)
-Πρόσβαση σε βάσεις δεδομένων και μεθοδολογία αξιοποίησης της παρεχόμενης γνώσης.

Το ζήτημα είναι πως ο καθένας είναι προικισμένος με ένα μυαλό που αποδεικνύεται λιγότερο ή περισσότερο δυνατό σε διαφορετικούς τομείς. Για να το εκμεταλλευτεί στο έπακρο πρέπει να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα, να έχει προσωπικές και όχι μόνο δανεικές εμπειρίες (νομίζω ότι αυτές δεν είναι ποτέ αρκετές), πρέπει να μην φοβάται να δοκιμάζει το καινούργιο, να αμφισβητεί και να είναι έτοιμος κάθε στιγμή για την ολοκληρωτική ανατροπή.

Πολλοί από τους πιο επιτυχημένους και αναγνωρίσιμους ανθρώπους του πλανήτη δεν τα πήγαιναν τόσο καλά με το ακαδημαϊκό σύστημα (ο Steve Jobs της Apple δεν φοίτησε κάπου, Ο Einstein ίδρωσε για να τελειώσει το Λύκειο), ενώ πολλοί άλλοι είτε εκμεταλλευόντουσαν ελαστικά εκπαιδευτικά συστήματα (εξαιρούμενοι ή αυτοεξαιρούμενοι από βαρετά μαθήματα) για να αφιερώσουν χρόνο σε αυτό που τους άρεσε. (βρίσκω διασκεδαστικό όταν οι γονείς συμβουλεύουν τα παιδιά τους: ναι, μωρέ κάνε αυτό που θες, αλλά πρώτα πάρε το πτυχίο. Άτιμη αναβλητικότητα!!! Και αυτό στην καλύτερη των περιπτώσεων όπου δεν υποχρεώνουν το βλαστό τους να ακολουθήσει το αντικείμενο που εκείνοι επιθυμούν).

Σε απλά καθημερινά, πρακτικά Ελληνικά: Γαμάτε γιατί χανόμαστε!!!!

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2008

Ολυμπιακοί φαφλατάδες


Έχει πολύ πλάκα να βλέπεις τις συνεντεύξεις μετά από κάποιο αθλητικό γεγονός και δη Ολυμπιακό αγώνισμα. Εκεί απολαμβάνεις την επιτομή του κλισέ, όπου συνήθως ο αθλητής που μιλά επιβεβαιώνει μέσω των λόγων και των εκφράσεών του την καταπίεση που έχει φάει κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του. Κατά κανόνα μιλάει διαλέγοντας τις εκφράσεις του από ένα λεξιλόγιο 50 λέξεων, μιλάει γρήγορα, αγχωμένα και στην καλύτερη περίπτωση χρησιμοποιεί και ολίγη από την ειδική ορολογία που αφορά στο αγώνισμά του.

Όταν δεν πάρει την καλύτερη ή την αναμενόμενη θέση μας διαβεβαιώνει ότι όλα αυτά συνέβησαν διότι τον χτύπησε αλύπητα η τρομερή μοίρα, που στάθηκε άδικη μόνο σε αυτόν, αφού παρόλα τα φυλαχτά, μαγείες, βασκανίες, προσευχές και παρόλο που στον αγώνα φόρεσε και το βρακάκι του ανάποδα για να μην τον πιάσει το κακό το μάτι, το μάτι τελικά του την έκανε τη ζημιά. Η άλλη περίπτωση είναι πως εκείνος ο τρομερός τραυματισμός που τον ταλαιπωρούσε πριν από κάτι χρόνια, τον θυμήθηκε καταμεσής του αγώνος και ω! του στέρησε την πολυπόθητη διάκριση.

Σπάνια βέβαια, συναντούμε και κάποιους αθλητές άλλης ποιότητας, αυτής που προσωπικά μου αρέσει. Αυτούς που όταν οι πάντα αδιάκριτοι δημοσιογράφοι τους χώνουν ένα μικρόφωνο στο στόμα αυτοί με υπομονή εξηγούν ότι ανεξαρτήτως αποτελέσματος είχαν τη χαρά να συμμετέχουν σε μία καλή αναμέτρηση, όπου αυτή τη φορά επικράτησαν και περιμένουν με αγωνία την επόμενη φορά για να αγωνιστούν και πάλι. ΑΝ δεν τα πήγαν καλά, αυτό δεν συνέβη για συμπαντικούς λόγους, αλλά είτε γιατί οι άλλοι ήταν πολύ καλοί, ή γιατί οι ίδιοι απλά και σταράτα δεν απέδωσαν. Χωρίς διακαιολογίες, χωρίς τζιριτζάντζουλες και σκουληκιές…

Αυτοί είναι οι αθλητές που μου αρέσουν. Αυτοί είναι και οι άνθρωποι που μου αρέσουν…

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2008

Περί γιατρών, εφημεριών, μισθών και αναμονών ιατρικών ειδικοτήτων



Οι αναμονές για μία θέση ειδικότητας είναι φλέγον ζήτημα για τους ιατρούς.
Οι λίστες αναμονής είναι τεράστιες, τα χρόνια που περιμένει κάποιος πλέον μπορεί να είναι στην καλύτερη περίπτωση από δύο-τρία χρόνια έως και πέντε με έξι. Σε αυτό το χρονικό διάστημα δεν μπορεί να εργαστεί αξιοπρεπώς, αφού ως ανειδίκευτος δεν μπορεί πρακτικά να ανοίξει ιατρείο (ποιος θα πάει σε ανειδίκευτο ιατρό;), ενώ για ειδικότητες που απαιτούν παραπάνω από ένα τμήματα (και είναι οι περισσότερες), καλείται να περιμένει κάθε φορά σε μία νέα λίστα!!!!!

Γιατί οι προσλήψεις ειδικευομένων ιατρών για όλα τα νοσοκομεία της χώρας πάγωσαν για ενάμιση μήνα (πέρα από τον ενάμιση μήνα που χρειάζεται για την πρόσληψη και παρόλο που είναι γνωστός στο υπουργείο ο ακριβής χρόνος πρόσληψης και συμπλήρωσης του απαιτούμενου χρόνου ειδικότητας ) επιβαρύνοντας μία ήδη πολύ βεβαρημένη κατάσταση;

Το πιθανότερο είναι για να εξοικονομήσει το υπουργείο χρήμα για να μπορέσει να πληρώσει μισθούς (να πληρώσει εφημερίες; Να πληρώσει τους μισθούς αυτών που παίρνουν βάσει καινούργιου νόμου παράταση έως την έλευση του επόμενου ειδικευόμενου; Κάτι απ’ όλα αυτά ή και όλα μαζί)

Α, και κάτι το οποίο συζητείται τελευταία. Ακούγεται ότι θα αυξηθεί η φορολογία στις εφημερίες. Ωραία, γιατί οι γιατροί παίρνουν πολύ χρήμα! Μία καθημερινή εφημερία κοστολογείται περί τα εβδομήντα ευρώ από το μεσημέρι, έως το επόμενο πρωί (οι γιατροί δεν δικαιούνται ρεπό γι’ αυτό πρέπει να δουλεύουν συνεχώς για 32 ώρες όταν έχουν εφημερία από το πρωί έως το επόμενο μεσημέρι… Πολλές φορές οι εφημερίες μένουν απλήρωτες για μήνες, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις κάποιοι έχουν «χάσει» χρήματα εφημεριών είτε γιατί τελείωσαν ειδικότητα και άλλαξαν νοσοκομείο ή γιατί αναγκάστηκαν να κάνουν πολλές εφημερίες λόγω έλλειψης προσωπικού και έμειναν απλήρωτοι) Παρακαλώ κάντε τα μαθηματικά και δείτε πόσο κοστολογείται η ώρα. Έπειτα συγκρίνετε αυτό που θα βρείτε με ΟΛΑ τα άλλα επαγγέλματα και σφυρίξτε μου κλέφτικα

Παρατηρούνται και άλλα πολύ παράδοξα… Όρεξη να’ χει κανείς να τα καταγράφει… Ο μισθός ενός ειδικευομένου είναι μικρότερος από τον μισθό ενός αγροτικού ιατρού. Δηλαδή εδώ ανεβαίνοντας βαθμίδα χάνεις χρήματα!!! (σημείωση: ο μισθός ενός ειδικευόμενου πρέπει να είναι περίπου 1000 ευρώ)

Έχω γνωρίσει αρκετούς ιατρούς. Πολλοί από αυτούς έχουν διάθεση να βοηθήσουν. Και όσον αφορά στους άλλους όμως, τους όχι τόσο «καλούς» δεν μπορώ πλέον να είμαι τόσο σκληρός όσον αφορά τα φακελάκια και τις αμοιβές. Άνθρωποι είναι και πρέπει να ζήσουν με κάποιο τρόπο. Οι καλοπληρωμένοι είναι πολύ λίγοι. Οι υπόλοιποι;

Κυριακή, 3 Αυγούστου 2008

Με το spam σπαμ' πλάκα....



Το spam είναι γενικά ένα μήνυμα που στέλνεται από κάποιον σε μία λίστα ανθρώπων με τους οποίους δεν έχει σχέση. Είναι μαζική αλληλογραφία και στερείται ενδιαφέροντος για τον παραλήπτη. Μερικές φορές μάλιστα μπορεί να περιέχει και επιβλαβές για την υγεία του υπολογιστή περιεχόμενο (ιούς, σκουλήκια κ.ο.κ)

Στην αρχή το spam ήταν ένας τρόπος ορισμένοι καλοί άνθρωποι να μπουκώνουν τους διαδικτυακούς διακομιστές… Να δημιουργούν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας το δικό του μικροχάος… Έτσι κατέρρεαν συνήθως διακομιστές μικρών ή μεγαλύτερων εταιριών και δημιουργούνταν αναταραχές στο διαδίκτυο που αυτοί εκμεταλλεύονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Με τον καιρό όμως, το ανακάλυψε και μία μερίδα ανθρώπων πολύ πολύ επικίνδυνη για την ανθρωπότητα…

Οι ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΈΣ!!! Και από τότε μας ξεκώλιασαν στο σκουπίδι. Κάθε εβδομάδα μου έρχονται ένα κάρο μαλακίες και εγώ δεν ξέρω από πού, παρόλα τα φίλτρα, τα αντιικά, γιατρικά και μαγγανείες που χρησιμοποιώ για να τη σκαπουλάρω. Και το spam έχει επεκταθεί παντού!

Ξυπνάω το πρωί και βλέπω κάτω από την πόρτα ξανά και ξανά φυλλάδια της πιτσαρίας από τον απέναντι δρόμο (Έχω ορκιστεί να μην πάρω ποτέ πίτσα από εκεί!), κατεβαίνω στο αυτοκίνητο και οι καθαριστήρες είναι γεμάτοι από χαρτιά, χαρτάκια και άλλα σκατουλάκια, δέχομαι συνεχώς μηνύματα από την εταιρία κινητής τηλεφωνίας για να μου πει χρόνια πολλά, το ωροσκόπιο μου, την ώρα, το αποτέλεσμα του αγώνα ποδοσφαίρου και το μαύρο μου το χάλι, με παίρνουν τηλέφωνο από ινστιτούτα αδυνατίσματος, τράπεζες, με σταματούν στο δρόμο επιμένοντας να πάρω το φυλλάδιο για το φροντιστήριο με τα ταχύρυθμα τμήματα λυκείου (δεν μοιάζω για λυκειόπαιδο ούτε για πατέρας λυκειόπαιδου) και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς! Με έχουν στην πίεση!

Άσε που συνήθως όλοι αυτοί επιλέγουν τις πιο ακατάλληλες ώρες και το κάνουν επίτηδες λες και θέλουν να με εκνευρίσουν! (με έχουν πάρει τηλέφωνο ακόμα και 11:30 το βράδυ, και επίσης αγαπημένη ενόχληση είναι και το Σάββατο το πρωί… (το παιδί που μοιράζει τα φυλλάδια της πιτσαρίας)…
Και θέλουν ακόμα και να μου δημιουργήσουν ενοχές! ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Πρόσφατο περιστατικό: Κοπέλα στο δρόμο με εκπτωτικά κουπόνια για θερινά σινεμά:
-Hello, how are you today?
-Ναι, ξέρετε είμαι από εδώ…
-Μα φυσικά, έτσι το είπα για να κάνω επαφή…
(συνεχίζω να περπατώ χαλαρά και περπατούμε παράλληλα)
Σινεμά πάς;
-(εγώ) Μπάαα…
-Γιατί;
-Δεν προλαβαίνω…
-Γιατί, υπάρχουν πολλές ταινίες…
-Είμαι βέβαιος, εγώ όμως δεν προλαβαίνω, ευχαριστώ…
-Μα είναι ευκαιρία, μιλάμε για μεγάλη έκπτωση.
-(εγώ παραμένω χαμογελαστός και σε χαλαρό ύφος) Δεν ενδιαφέρομαι, ευχαριστώ…
-(φανερά εκνευρισμένη, σχεδόν φωνάζοντας.) Το ξέρεις ότι εξαιτίας σου κλείνουν τα θερινά σινεμά;!!;;
( Άρα λοιπόν έμαθα ότι είμαι υπεύθυνος και για την κακή πορεία των σινεμά… Να δώ τι άλλο θα ακούσω… (πάντως μαλάκα δεν με είπε… τουλάχιστον δυνατά))

Άλλο περιστατικό με προσφορά Visa από το τηλέφωνο.
- Γειά σας, μπλα μπλά μπλά visa (μαγική λέξη).
- Ναι, ξέρετε, ευχαριστώ πολύ, δεν χρησιμοποιώ κάρτες…
- Μα είναι ευκαιρία…
- Ναι, ευχαριστώ πολύ, δεν έχω χρήματα…
- Μα γι’ αυτό χρειάζεστε την κάρτα…
- Ναι, για να καταλάβετε, είμαι πολύ φτωχός!!!
- Ά, δεν πειράζει, βγάλτε εσείς την κάρτα…
- Μα δεν θα έχω λεφτά να την πληρώνω!!!!!!!
- Μα δεν χρειάζονται λεφτά!!!!!
Εκεί της το έκλεισα στη μούρη γιατί η επικοινωνία μας ήταν πλέον τελείως μονόδρομη…

Και παλιά έλεγες …θα πάρω τα βουνά… Τώρα που τα έχουν κάψει όλα ΠΟΥ να πάς;

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Πήγα σε μάγισσες και χαρτορίχτρες...λέει το λαϊκόν άσμα


Στην καλή μας χώρα υπάρχει (μάλλον όπως και αλλού) σημαντικό πρόβλημα ανεργίας… Υπάρχει επίσης αρκετή ημιμάθεια, αλλά και μπόλικη αμάθεια(όπως και αλλού)…
Και υπάρχουν και οι μηχανισμοί που για κάποιο λόγο (άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο προφανή) την συντηρούν. Είναι εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοπτικές εκπομπές. Σε καιρούς λοιπόν ανεργίας και δυσκολιών, είναι μία καλή ευκαιρία, αλλά και ιδέα να ασχοληθεί κανείς (και ως εργασιακή αποκατάσταση) με το υπερφυσικό.

Ψάχνεις τρόπο να βρεις δουλίτσα; Να μερικά επαγγέλματα (όχι τόσο συνηθισμένα) που εγγυώνται ότι θα περνάς καλά και μάλιστα με εξαιρετικές απολαβές… Μάγος, μέντιουμ, χαρτορίχτρα (κυρίως για γυναίκες), αστρολόγος, ομοιοπαθητικός, μάντης, ραβδοσκόπος, τηλεπαθητικός, τηλεκινητικός, μυστικιστής, θεραπευτής, κοκκαλοσκόπος, μελλοντολόγος για να αναφέρω μερικά που μου έρχονται αμέσως στο μυαλό. Αν είσαι πραγματικά ταλαντούχο άτομο που του αρέσει να διευρύνει τους ορίζοντές του και να ταράζει και τα κοινωνικά δεδομένα, μπορείς κάλλιστα να εμπλουτίσεις την ήδη υπάρχουσα γκάμα προσθέτοντας μία ακόμα ειδικότητα. Το γεγονός είναι ένα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι γύρω και πολλά προβλήματα να λυθούν. Άρα, υπάρχουν και πολλοί πιθανοί «πελάτες», γιατί επάγγελμα χωρίς πελατολόγιο είναι σαν πίτσα χωρίς τυρί ( για να γίνω και ολίγον πιο αγοραίος).

Και φυσικά υπάρχει και η αντίστοιχη προβολή από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, που τους αρέσει να ερεθίζουν την προδιάθεση του κοινού στο υπερφυσικό- ελπιδοφόρο άγνωστο- που μπορεί να μεταφραστεί σε υψηλά νούμερα θεαματικότητας- βλέπε Δρούζα, Χαρδαβέλλα κτλ. Αποτέλεσμα είναι ένα ενδιαφέρον τηλεοπτικό προϊόν, που ανάλογα και με το ταλέντο του παρουσιαστή είναι και ολίγον από πανηγυράκι, έχει και τίποτε γραφικούς τύπους, κανά φασαριόζο τσαμπουκά να κάνει τον τσακωμούλη του, κανά ημίτρελο να πετάξει μερικές σκόρπιες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, και η θεαματικότητα εγγυάται το παντεσπάνι της ομάδος παραγωγής.

Καλά όλα αυτά έως εδώ και αρκετά γνωστά στους περισσότερους. Που είναι όμως το ενδιαφέρον; Που είναι το αντίπαλο δέος σε όλη αυτό το υπερφυσικό «σερβίρισμα»;(διότι νομίζω ότι είναι καλό να κρατούμε και τις ισορροπίες).

Υπάρχουν λοιπόν και αρκετοί σκεπτικιστές, που είναι έτοιμοι να απορρίψουν την εκ προοιμίου αποδοχή όλων αυτών. Υπάρχει ένας ενδιαφέρων τύπος ο οποίος λέγεται ο «καταπληκτικός Ράντι» (Amazing Randi-αγγλιστί). Αυτό είναι ο τίτλος της δουλειάς, γιατί το προηγούμενο επάγγελμά του ήταν ταχυδακτυλουργός (τώρα είναι συνταξιούχος). Επειδή όμως όπως και εδώ έτσι και για το εξωτερικό η πραγματική ζωή ξεκινά μετά την σύνταξη, (δεν περίμενα ότι ένας ταχυδακτυλουργός θα ένοιωθε την ανάγκη και για δεύτερη καριέρα!) ο καλός αυτός παππούλης έχει βάλει σκοπό της ζωής του να ξεσκεπάζει όλους τους θαυματοποιούς-απατεώνες που υποστηρίζουν ότι έχουν «ιδιαίτερες» δυνάμεις και κοροϊδεύουν τον κοσμάκη. Και τους ξεσκεπάζει με πολύ αξιοπρεπή τρόπο και μάλιστα έχει θεσπίσει και έπαθλο. Όποιος επιδείξει γνήσιες υπερφυσικές δυνάμεις παίρνει πακτωλό χρημάτων! Και μη φανταστείτε τίποτε φραγκοδίφραγκα. Παίρνει το πολύ σεβαστό ποσό του 1.000.000 US $.

Το έπαθλο πρέπει να μετράει ήδη περίπου είκοσι χρόνια ζωής και έως τώρα δεν το έχει πάρει κανείς! (το έχουν όμως ζαχαρώσει πολλοί! Το βασικό προαπαιτούμενο; Ελεγχόμενες συνθήκες εκτέλεσης και κάποια διαδικασία ελέγχου ανάλογα με την περίπτωση κάθε φορά. (Βοηθάει και το γεγονός πως ο Ράντι ήταν ταχυδακτυλουργός οπότε ξέρει που να στρέψει την προσοχή του κάθε φορά ανάλογα με την κομπίνα. Έχει μάλιστα και ιστοσελίδα για να εκπαιδεύει και να προστατεύει όπως υποστηρίζει τον κοσμάκη από τα αρπακτικά ,το www.randi.org. Το you tube έχει πολλά βιντεάκια με αυτόν που εξηγεί πολλά κόλπα και ξεσκεπάζει απατεώνες οπότε όποιος ενδιαφέρεται παραπάνω μπορεί να το ψάξει.

Το 1.000.000 US $ είναι μεγάλη πρόκληση, δεν μπορείτε να πείτε…

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2008

Η πυραμιδα του maslow για τις ανάγκες του ανθρώπου


Αυτές τις ημέρες, μου ήρθε στο μυαλό μία πυραμίδα που είχαμε διδαχθεί στο σχολείο, αν δεν κάνω λάθος στο τέλος του γυμνασίου, ίσως και στις αρχές του Λυκείου. Ψάχνοντας την βρήκα πλέον στην ύλη του Δημοτικού (ά, ρε πως αλλάζουν οι καιροί!)
Είναι η πυραμίδα των αναγκών του Maslow ενός Ψυχολόγου που γεννήθηκε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και ήταν ένας από τους εκφραστές της ανθρωπιστικής Ψυχολογίας.
Εν συντομία, αυτή η πυραμίδα υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος θέλει συνεχώς να βελτιώνεται. Για να το κάνει αυτό ξεκινά από τη βάση της πυραμίδας και καλύπτοντας ένα επίπεδο αναγκών μπορεί να προχωρήσει στο επόμενο. Η βάση της πυραμίδας είναι οι φυσικές ανάγκες δηλαδή οι βιολογικές ανάγκες που έχει ο άνθρωπος ως οργανισμός (φαγητό, νερό, ύπνος, αέρας κλπ.)
Στην επόμενη βαθμίδα περιλαμβάνεται μία ομάδα αναγκών που μπαίνουν κάτω από την ομπρέλα της ασφάλειας: Εκφράζουν την ανάγκη του ανθρώπου για στέγη, προστασία από τα στοιχεία της φύσης, υγεία και αίσθημα μη κινδύνου η απειλής της ζωής του από το περιβάλλον στο οποίο κινείται.
Αν ή όταν καλυφθούν αυτές οι ανάγκες, αρχίζουν πλέον οι κοινωνικές ανησυχίες του ατόμου. Εδώ περιλαμβάνονται η ανάγκη για φιλία, επικοινωνία, σχέσεις και φυσικά οικογένεια.
Στην περίπτωση που και αυτή η βαθμίδα της πυραμίδας καλυφθεί, τότε το άτομο αρχίζει να ενασχολείται με την αυτοεκτίμηση, την αποδοχή του εαυτού από το ίδιο το άτομο αλλά και από άλλους, μέσω επιτευγμάτων αυτοεκτίμησης και επιτυχιών, προσωπικών και κοινωνικών.
Το τελευταίο σκαλί της πυραμίδας και αυτό το οποίο λίγοι επιτυγχάνουν να «πατήσουν» είναι αυτό της αυτοπραγμάτωσης, όπου ένας άνθρωπος μπορεί να ξεδιπλώσει πλέον όλες τις δυνατότητές του ως ώριμο αποτελεσματικό και δημιουργικό ανθρώπινο ον.
Βέβαια, υπάρχει και η κριτική αυτής της άποψης, που υποστηρίζει πως η δομή της εκπλήρωσης τέτοιων αναγκών δεν είναι αυτή της πυραμίδας, πως ορισμένα επίπεδα αλληλοεπικαλύπτονται, κτλ, κτλ. Έτσι ή αλλιώς όμως, νομίζω πως αυτή η πυραμίδα αποτελεί τουλάχιστον ένα καλό μπούσουλα για περαιτέρω προβληματισμό.

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2008

Το μέλλον της χώρας...

Ο ένας ανησυχεί για το μέλλον της χώρας, ο άλλος ανησυχεί για το μέλλον της χώρας… Γενικώς υπάρχει μεγάλη περιρρέουσα ανησυχία…
Γι’ αυτό στις έρευνες που γίνονται οι Έλληνες παρουσιάζονται πολύ στρεσαρισμένοι… Πέφτει πολύ ανησυχία… Υπάρχει στην Ψυχολογία μία καμπύλη… Η καμπύλη του στρες. Έως ένα συγκεκριμένο σημείο το στρες βοηθά τη δημιουργικότητα και τις επιδόσεις… Από ένα σημείο και μετά όμως σε καταβάλλει και από εκεί και πέρα είσαι για να παίρνεις χάπια…
Μάλλον λοιπόν η πλειοψηφία των ανθρώπων του δημόσιου βίου πάσχουν από ανησυχία για όλους εμάς τους υπόλοιπους... και δεν μπορούν να λειτουργήσουν…

Γι΄ αυτό όλα καταπώς φαίνεται πάνε κατά διαόλου μεριά… Είναι σαφές πως τα άτομα είναι μπλοκαρισμένα… Και υποθέτω πως ο κύριος λόγος είναι η καλή τους προαίρεση και το βαρύ αίσθημα ευθύνης που φέρουν στις κακόμοιρες πλατούλες (;) τους, προσπαθώντας να εργαστούν για το κοινό (;) καλό. Γι’ αυτό και κάνω μία τολμηρή πρόταση!
Ας τους απαλλάξουμε από το βαρύ φορτίο της εξουσίας. Πως; Τραβάς ένα δημοψήφισμα.
Καταργείς όλους τους πολιτικούς… και προχωράς στο επόμενο πολίτευμα: την τυχαιοκρατία. Κάθε φορά οι άνθρωποι που κυβερνούν επιλέγονται τυχαία με κλήρωση σαν το λόττο. Κυβερνούν για λίγο, για να μην προλάβουν να μάθουν τα κόλπα και να γίνουν γρανάζι της μηχανής. (ας πούμε ένα μήνα) και μετά κληρώνεις άλλους… Πάντως χειρότερα από την τωρινή κατάσταση αποκλείεται να είναι. Άσε που μπορεί ώρες ώρες να έχει και λίγη πλάκα…

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Οι περιπέτειες του ποκοπίκο ΙΙΙ

Ο ποκοπίκο άνοιξε αργά και καχύποπτα το αριστερό του μάτι (όπως είναι φανερό κοιμόταν από την αγαπημένη του δεξιά πλευρά). Κοίταξε το ηλεκτρονικό του ρολόι και ήταν μόλις 7:52 το πρωί. Έκλεισε το μάτι του και περίμενε υπομονετικά…
Το ξαναάνοιξε… Τώρα είχε πάει 7:57. Έπρεπε να κάνει υπομονή άλλα τρία λεπτά για να σηκωθεί από το κρεβάτι!.
Όπως είναι φανερό, σήμερα αδημονούσε να ξεκινήσει η μέρα του και ήταν έτοιμος να προσπεράσει το σύνηθες τελετουργικό των γουργουρισμάτων, τεντωμάτων, του υποχρεωτικού ξυσίματος των αρχιδιών του και των λοιπών όχι τόσο καθώς πρέπει συνηθειών του που σκιαγραφούσαν τη γλυκιά και αξιαγάπητη προσωπικότητά του.
Σήμερα λοιπόν ήταν μία ιδιαίτερη ημέρα. Και αυτό διότι ο ποκοπίκο θα έπαιρνε το χρίσμα! Δηλαδή, για να γίνω σαφέστερος, δεν θα βαφτιζόταν, θα έπαιρνε όμως το χρίσμα του δημάρχου της τενεκεδούπολης και αυτό θα ίσχυε για διάστημα μίας γεμάτης εβδομάδας! Δηλαδή και των 6 ημερών! (γιατί για τον ποκοπίκο η 7η ήταν πάντα η ιερή ημέρα της ξεκούρασης. Όποιος τολμούσε να τον ρωτήσει ή να αμφισβητήσει το δικαίωμά του στην ξεκούραση της έβδομης ημέρας λάμβανε την ίδια στερεότυπη απάντηση. Εδώ ο ίδιος ο Θεός ξεκουράστηκε την έβδομη ημέρα γιατί να μην κάνει το ίδιο και ο ποκοπίκο; Και με αυτή την αποσβολωτική απάντηση πάντα ένοιωθε μέσα του πως έκλεβε από τον απέναντι ακόμα και την παραμικρή πιθανότητα ανταπάντησης…
Ας γυρίσουμε όμως στην ιστορία με τη δημαρχία. Οι κάτοικοι της τενεκεδούπολης μπαϊλντισμένοι και αηδιασμένοι από την ανικανότητα των εκπροσώπων τους στο δήμο απαίτησαν δημοψήφισμα για να αποδείξουν ότι οι επαγγελματίες πολιτικοί είναι πιο ανίκανοι από τον οποιοδήποτε για την διακυβέρνηση της τενεκεδούπολης αποφάσισαν λοιπόν τα δυο εξής ενδιαφέροντα: Το πρώτο, ότι ο δήμαρχος της πόλης για δοκιμαστικό διάστημα ενός χρόνου θα άλλαζε κάθε μία εβδομάδα. Το δεύτερο, ότι θα επιλέγεται τελείως τυχαία μεταξύ όλων των πολιτών της τενεκεδούπολης. Η λογική τους ήταν πως ακόμα και με βάση αυτούς του δύο εξωφρενικούς φαινομενικά κανόνες, μετά από ένα χρόνο τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα από τα χάλια που ζούσαν όλοι καθημερινά. Αν όντως ήταν έτσι θα καταργούσαν δια παντός τους αιρετούς άρχοντες, θα καταργούσαν τη δημοκρατία και θα δημιουργούσαν το επόμενο πολίτευμα! Την τυχαιοκρατία!!! Η τύχη λοιπόν, σε μία κρίση της συμπαντικής της σοφίας και μεγαλοδυναμίας αποφάσισε πως το πρώτο ιστορικό πρόσωπο αυτής της τεράστιας αλλαγής- δοκιμής θα έβρισκε τον τέλειο εκφραστή στο πρόσωπο του αγαπημένου μας ποκοπίκο! Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες μετά την επιλογή του την Κυριακή το βράδυ θα ξεκινούσε στα καινούργια του καθήκοντα ευθύς αμέσως από τη Δευτέρα το πρωί στις 8:00 ακριβώς και για διάστημα μίας εβδομάδας!
Αυτή είναι η καταγραφή των έργων και των ημερών του ποκοπίκο: πρώτου τυχαίου δημάρχου τενεκεδουπόλεως για μία εβδομάδα…
Ημέρα πρώτη:
Αφού λοιπόν εδέησε το ιστορικό ρολόι του ποκοπίκο να δείξει 8:00 (γιατί ό,τι ήταν στην κατοχή του ήταν πλέον ιστορικό-συλλεκτικό ακόμα και οι βρωμερές αθλητικές του λευκές καλτσούλες) ο ποκοπίκο έδωσε ένα πεταχτό αλλά ζουμερό φιλί στο μάγουλο της αγαπημένης του αφροξυλάνθης που κοιμόταν αμέριμνη δίπλα του και ξεκίνησε με τρομερά δημιουργική διάθεση την ημέρα του… Παρέλειψε όλο εκείνο το αγαπημένο του πρωινό τελετουργικό των πίου στην τουαλέτα και σε χρόνο ρεκόρ δέκα λεπτών έκλεινε την εξώπορτα του σπιτιού του πίσω του και ξεκινούσε να αλλάξει τα δεδομένα της τενεκεδούπολης… για πάντα.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες από το διαμέρισμά του του πρώτου ορόφου, συνάντησε στο ισόγειο τον διαχειριστή της πολυκατοικίας του, ο οποίος αντιμετώπιζε τον ποκοπίκο με ένα πολύ διδακτικό ύφος (ήταν παλιά δάσκαλος) και πάντα του άρεσε να του λέει κάτι που να τονίζει τη σοφία του. Σήμερα βρήκε να του πεί: Για σου δήμαρχε! Έχω κάτι ιδέες για το πώς μπορεί να βελτιώσουμε την αποχέτευση στην πολυκατοικία! Με τη βοήθεια του δήμου θα μπορέσουμε να κάνουμε θαύματα (και να βγάλουμε και εμείς το κατιτί μας για τον κόπο μας! (αυτό το τελευταίο του το ψιθύρισε πονηρά στο αυτί)).
Ο ποκοπίκο δεν τον συμπαθούσε και ιδιαίτερα, γιατί είχε πονηρό μάτι, έδινε πολλές συμβουλές και το κυριότερο- όταν πότιζε τα φυτά του ξεχείλιζε τα πιατάκια από τις γλάστρες-σαφές δείγμα ανθρώπου με έλλειψη της αίσθησης του μέτρου. Του χάρισε λοιπόν ένα από τα συνηθισμένα του μισοχαμόγελα (με το αριστερό τμήμα μόνο του στόματος) και χωρίς να πει κάτι άλλο συνέχισε για να ξεκινήσει το καινούργιο του έργο.
Βγαίνοντας από την εξώπορτα, όπως είναι φυσικό σε τόσο σημαντικά γεγονότα, είχε να αντιμετωπίσει πολλούς ρεπόρτερ που είχαν έρθει για να τον ρωτήσουν σημαντικά και πρωτότυπα πράγματα που ρωτούν οι ρεπόρτερ της τενεκεδούπολης, όπως το πώς αισθάνεται που είναι ο νέος δήμαρχος, το τι προτίθεται να κάνει τη βδομάδα που έρχεται, αν ξέρει πόσο κάνει το γάλα σε σουπερμάρκετ και πόσο σε φούρνο και το αν θα κάνει κάποιο πάρτι για να μπορέσουν όλοι να ξεσκάσουν λιγάκι προς το βράδυ.
Ο ποκοπίκο κοντοστάθηκε, καθάρισε το λαιμό του και με αίσθημα ευθύνης έκανε την πρώτη του δήλωση: που ήταν ότι εκτιμά πολύ τη δουλειά των ρεπόρτερ, όφειλε όμως να παραδεχτεί ότι μάλλον δε θα έκανε πάρτι γιατί σκόπευε να εργαστεί σκληρά για το καλό της πόλης. (με αυτή την απάντηση ένοιωσε πολύ περήφανος, αφενός γιατί ήταν η πρώτη του δήλωση στον τύπο και αφετέρου γιατί ένοιωθε πως έτσι απέφευγε τεχνηέντως το σκόπελο της ερώτησης παγίδας για την τιμή που έχει το γάλα.) Αποκάλυψε όμως πως το βράδυ θα περνούσε για κανά δύο μπύρες από το φίλο του τον μπάμπη το «ρωχάμη» γιατί ήθελε να δώσει και λίγη τροφή στα κουτσομπολίστικα, για να γίνεται το σχετικό σούσουρο. (εδώ να τονίσω ότι ο μπάμπης είχε το παρατσούκλι ρωχάμης γιατί το έσκαγε συνεχώς από το σπίτι του και την καλή του σύντροφο για να διασκεδάσει με τίποτε ξανθιές καλλονές από αυτές που έχουν κατακλίσει το πανελλήνιο.)
Προχωρώντας λοιπόν ο ποκοπίκο προς το μηχανάκι του, είδε ένα τύπο με μεγάλα και εντυπωσιακά γυαλιά ηλίου να τον πλησιάζει και φοβούμενος πως θα ήταν κάποιος τσαντάκιας ή τέλωσπάντων εγκληματίας οπισθοχώρησε φοβισμένος.
«Γειά σου δήμαρχε!» Τον άκουσε να του λέει!
« Είμαι ο αντιδήμαρχος! Ήρθα να σε παραλάβω σήμερα μαζί με τον οδηγό για να σε ενημερώσω! Έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε! Έχουμε πολλές υποχρεώσεις! Πρέπει να βιαστούμε! Πρέπει να περάσουμε από τη δημαρχία να σε ξεναγήσω στο κτήριο, πρέπει να κανονίσουμε το βραδινό πάρτι προς τιμήν σου, πρέπει να πάμε στον αγώνα ποδοσφαίρου της ομάδας της τενεκεδούπολης το απόγευμα, πρέπει να αποφασίσουμε για τα καινούργια έπιπλα της δημαρχίας για αυτή την εβδομάδα, πρέπει να υπογράψεις για τις συμβάσεις όλων αυτών που θα διορίσουμε για την εβδομάδα που έρχεται και δεν σου έχω πει ούτε τις μισές υποχρεώσεις της μέρας!»
Το μυαλό του ποκοπίκο όμως ήταν ήδη αλλού… Σκεφτόταν που θα μπορούσε να βρει ένα κατάλληλο πεζούλι να καθαρίσει την σκυλίσια σκατούλα που μόλις είχε πατήσει βγαίνοντας από την εξώπορτα, αφού ως γνωστόν στην τενεκεδούπολη τα πεζοδρόμια είναι κατειλημμένα είτε από μηχανάκια είτε από σκυλίσιες σκατούλες. Μετά και αφού ο αντιδήμαρχος του εξήγησε ότι θα πάνε μαζί στο δημαρχείο με το δημόσιο αυτοκίνητο, σκέφτηκε ότι δεν πειράζει η σκατούλα ίσως να έφερνε καλοτυχία και ότι εντέλει θα σκούπιζε το παπούτσι του στο πατάκι της λιμουζίνας!

«γκούχου γκούχου», ξερόβηξε για να δείξει ότι ετοιμαζόταν να μιλήσει και να πει κάτι εξεχόντος σημαντικό και να τραβήξει τα βλέμματα βεβαίως βεβαίως….
«ως νέος δήμαρχος της τενεκεδούπολης θα σας ανακοινώσω την πρώτη μου επίσημη απόφαση», είπε ο ποκοπίκο με επίσημο ύφος και με το δεξί του χέρι που το είχε στην τσέπη του παντελονιού του όπως είθισται να το έχουν όλοι οι πολιτικοί που σέβονται τον εαυτό τους, έξυσε τα’ αχαμνά του, έτσι για γούρι…
«Έλεγα λοιπόν, ότι η πρώτη μου απόφαση είναι ότι σε όλα τα πάρκα και τις πλατείες της τενεκεδούπολης, από αύριο θα βρίσκονται ανακλινόμενες πολυθρόνες γιατί αφενώς είναι πολύ του γούστου μου και αφετέρου βρίσκω πως τα γνωστά σε όλους παγκάκια πρώτον είναι αναχρονιστικά και δεύτερον πολύ πολύ άβολα…»
Αμέσως δημιουργήθηκε πολύ μεγάλο σούσουρο στους παρευρισκόμενους στο δημοτικό συμβούλιο…
«Μα αυτό δε γίνεται…είναι εξωφρενικό!», είπε κάποιος που το όνομα του δεν έμεινε στην ιστορία…
« Δεν προλαβαίνουμε μέχρι αύριο, πως θα προμηθευτούμε τόσες ανακλινόμενες,»είπε ένας δεύτερος που επίσης το όνομά του δεν προσγειώθηκε σε κανένα χαρτί για να καταγραφεί, αλλά το πήρε μακριά ο άνεμος της στιγμής…
« Νομίζω πως πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά την πρόταση του δημάρχου και πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά, αρκεί να υπολογίσουμε την προμήθεια» συμπλήρωσε ένας τρίτος του οποίου το όνομα καταγράφηκε, αλλά δεν το αναπαράγουμε σε αυτό το κείμενο λόγο της αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων και πιθανών επιπλοκών που ίσως να προέκυπταν…
«Λοιπόν κύριοι» είπε ο ποκοπίκο με όσο μεγαλύτερο κύρος μπορούσε. « Κοιτάξτε να δείτε… ή είμαι δήμαρχος ή δεν είμαι! Αυτό είναι έργο άμεσης προτεραιότητας και θα δουλέψουμε όλοι να το φέρουμε εις πέρας! Ακόμα και αν χρειαστεί να δουλέψει και ο τελευταίος πολίτης γι’ αυτό! Λεπτομέρειες δεν μπορώ να σας εξηγώ αλλά είναι τρομερά σημαντικό!» Μέσα στο στήθος του η καρδιά του τώρα κόντευε να σπάσει! Χτυπούσε όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο δυνατά και ένοιωθε ότι θα λιποθυμήσει από την ένταση της στιγμής! Βλέπετε η γλυκιά του συμβία του είχε φτιάξει την προηγούμενη το αγαπημένο του φαγητό, φασολάδα με μπόλικη πιπεριά και λόγω της πρωινής του βιασύνης είχε αμελήσει το πολύ σημαντικό τελετουργικό των πρωινών πίου, με αποτέλεσμα το έντερό του να τον ζορίζει αφόρητα!

(απόσπασμα από την επερχόμενη δουλειά μου ο ποκοπίκο δήμαρχος.) συνεχίζεται κάπου κάπως κάποτε…

Τρίτη, 8 Ιουλίου 2008

Πολιτικά συστήματα σε κρίση!

Έχουμε βαλθεί να τρελάνουμε όλα τα δεδομένα των πολιτικών συστημάτων!
Η αντιπολίτευση δεν ασκεί αντιπολίτευση, διότι είναι πολύ απησχολημένη με το να κοιτάζεται στον καθρέφτη για να τον ρωτά πόσο όμορφη είναι…
Η κυβέρνηση θυμίζει διαρρήκτη που έχει μπει παράνομα στη χώρα και περπατάει στα νύχια μπας και την ακούσουν…
Λίγη κριτική στο έργο της γίνεται αυστηρά και μόνο από τα ίδια της τα στελέχη…
Οι δημοσιογράφοι και ο τύπος, έχοντας βαρεθεί από το ότι δεν κουνιέται φύλλο και βλέποντας πως η ανεργία τους χτυπά την πόρτα, αποφάσισαν δυναμικά και συλλογικά, να ασκήσουν αυτοί αντιπολίτευση στηλιτεύοντας τα κακώς κείμενα… (βέβαια πάντα αυτά που τους συμφέρουν γι’ αυτό ξεχνάνε κάτι σημαντικούλια από εδώ και από εκεί, ασχολούνται όμως καθημερινά και αναλυτικότατα παρακαλώ με την τιμή της ντομάτας, πατάτας και των υπολοίπων ζαρζαβατικών, αν ανέβηκαν κατά 2 λεπτά ή φτήνυναν κατά 1 (γιατί πάντα ανεβαίνουν και μετά πέφτουν, όχι περισσότερο από 20% από την τιμή που προηγούμενα έχουν ανέβει, γιατί ρε παιδιά πώς να το κάμομε, έχομε και μπίζνα να τρέχει και οτιδήποτε άλλο θα μας έριχνε την ανταγωνιστικότητα και την υπόληψη βεβαίως βεβαίως…
Επίσης τώρα τελευταία έχω καιρό να δώ κάπου το Μητσοτάκη και μου έχει λείψει… Αν και έχω δει τη Ντόρα και τώρα πια δεν διακρίνω μεταξύ τους καμία διαφορά…Βλέπω όμως αρκετά συχνά το Λιάπη και προτείνω να τον βάλουμε στη λίστα των 5 καλύτερων κωμικών όλων των εποχών…
Εννοείται πως σε αυτή τη λίστα ανήκει και ο πολυαγαπημένος μου/μας και αρκετά αδικημένος από την εποχή του Κίμωνας Κουλούρης…

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2008

Το τυχαίο περιβάλλον ως κυρίαρχο στοιχείο της Ελληνικής πραγματικότητας


Η τύχη παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Η προσπάθεια του ανθρώπου να ζήσει, να επιβιώσει και να βελτιωθεί είναι σε μεγάλο βαθμό η αντίσταση σε αυτή την κακή τύχη που θα του σταθεί εμπόδιο στη συνέχιση της ζωής του. Γι’ αυτό οι άνθρωποι ζουν σε κοινωνίες, γι’ αυτό οργανώνονται, γι’ αυτό θεσπίζουν νόμους. Για τον περιορισμό του τυχαίου, για την αντιμετώπιση σε οργανωμένο πλαίσιο όλων των δεινών του κόσμου τούτου.

Έτσι παλιά ζούσες στο δάσος. Τύχαινε να περνά από εκεί ένα λιοντάρι, τύχαινε να έχει γεμάτο στομαχάκι, τη σκαπούλαρες για λίγο καιρό ακόμα. Τύχαινε να πεινάει λίγο παραπάνω και στο 98% των περιπτώσεων χαιρέτα τον τον Παναή… Μετά τύχαινε να αρρωστήσεις, γιατί ήπιες βρώμικο νερό. Επιβίωνες από την τσιρλιοκατάσταση, είχε καλώς. Δεν επιβίωνες, επέστρεφες σε τούτο το χώμα που είναι δικό σου και δικό μας.
Στην πορεία οι εμπειρίες αυτών που τα φέρνανε βόλτα οργανώνονταν και έτσι δημιουργήθηκε η ιατρική και αντίστοιχα οι υπόλοιπες επιστήμες και οι οργανωμένες δομές στη ζωή.

Δεν μου αρέσουν οι χοντρές απλοποιήσεις, μερικές φορές όμως είναι λειτουργικές και χρήσιμες. Όπως σε αυτή την περίπτωση. Χονδροειδώς λοιπόν και σε πολύ απλές γραμμές, μειώνοντας τον τυχαίο παράγοντα στη ζωή σου (τον αρνητικό εννοείται) ή έστω περιορίζοντάς τον, τα έφερνες βόλτα καλύτερα από τον διπλανό σου που δεν τα κατάφερνε το ίδιο καλά.

Σήμερα, νομίζω ότι στην Ελλάδα βιώνουμε ένα ιδιότυπο πισωγύρισμα. Η Ελλάδα είναι χώρα πολλαπλών ταχυτήτων (όπως πολλές άλλες) και χώρα όπου το τυχαίο κάνει δυναμικά την επιστροφή του στην καθημερινότητά μας. Θέλεις ένα χαρτί από μία δημόσια υπηρεσία. Δεν είσαι σίγουρος αν θα το πάρεις. (Περιμένω την έγκριση ενός επιδόματος. Για τα απαραίτητα δικαιολογητικά έχω πάει 6 φορές στους αρμόδιους φορείς 3 φορές στον ΙΚΑ και άλλες 3 στον ΟΑΕΔ. Δεν βγάζω άκρη, ειδικά όταν εμπλέκεται και ο τρίτος πόλος, που είναι ο εργοδότης, γιατί μεταξύ τους δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιος κάνει το λάθος για να το διορθώσει και να πάρω το επίδομα, του οποίου η προθεσμία παρεμπιπτόντως έχει λήξει εδώ και ένα μήνα). Τουλάχιστον αυτό τον καιρό για λίγο δεν εργάζομαι και μπορώ να πηγαινοέρχομαι.. Αν όμως εργαζόμουν; Θα μπορούσα να λείπω κάθε τόσο; Αντίστοιχα περιστατικά φυσικά έχουν οι περισσότεροι να παρουσιάσουν από το δημόσιο.

Είναι καλοκαίρι. Κάνει ζέστη. Και η ΔΕΗ αποφασίζει ότι σε εμένα το συνδρομητή της, που πληρώνω τους λογαριασμούς που ακριβαίνουν συνεχώς, θα μου κόψει όποτε γουστάρει το ρεύμα. Αν είχα πρόβλημα υγείας; Αν είχα κάποιο μηχάνημα που με κρατούσε στη ζωή; Και δε μου κόβανε το ρεύμα; Όλα καλά. Αν μου το κόβανε;…Να κι εδώ το τυχαίο.
Ένας φίλος αρρώστησε. Είχε πολύ καλό περιβάλλον. Ήταν ασφαλισμένος. Όσο κράτησε η αρρώστια του είχε τρεις τέσσερις ανθρώπους να τρέχουν γι’ αυτόν, για να αντιμετωπίσουν τη φοβερή γραφειοκρατία πίσω από το πρόβλημά του. Μιλάμε για τέλεια ψυχική εξόντωση. Αν δεν τους είχε; Απλά τα πράγματα θα είχαν τελειώσει πολύ πιο γρήγορα γι’ αυτόν…

Είσαι σε μία ουρά. Και περιμένεις υπομονετικά τη σειρά σου να εξυπηρετηθείς. Δίπλα σου περνά ένας κουστουμαρισμένος κύριος, όλο περηφάνια και «αέρα» (εντάξει ρε φίλε, δεν έχεις μόνο εσύ κουστουμάκι) πάει κατευθείαν στην αρχή της ουράς και απαιτεί να εξυπηρετηθεί άμεσα με δικαιολογία το ότι δεν είναι κανένας τυχαίος! Γιατί απλούστατα ο τυχαίος δεν δικαιολογείται να εξυπηρετηθεί! Και το καταπληκτικότερο όλων! Πολλές φορές εξυπηρετείται)

Η οικογένειά μου, εμένα και των επτά αδελφών μου, έχασε τον πατέρα μας πριν από λίγο καιρό. Ο πατέρας μας δεν άφησε διαθήκη. Άρα, από το μικρό μας οικόπεδο των 400 τμ, που είναι χτισμένο το ετοιμόρροπο πατρικό μας, δικαιούται ο καθένας το12,5%. Άρα σύμφωνα με το κτηματολόγιο οφείλουμε γι’ αυτό το οικόπεδο να πληρώσουμε γύρω στα 300 ευρώ, ενώ ο κύριος που του ανήκει ένα χτήμα 1000 στρέμματα στη Ρόδο θα τη σκαπουλάρει με 35 ευρώ;…;;;;;;;

Η κοινωνία μας είναι βαρυφορτωμένη με νόμους. Η επιβολή τους; Καθαρά τυχαία. Περνάω με κόκκινο. Θα φάω την κλήση; ΑΝ με πετύχει ο αστυνομικός ναι, αλλιώς, και την επόμενη φορά με κόκκινο θα περάσω (μπορεί βέβαια να με πετύχει εκείνο το μεγάλο φορτηγό, οπότε τα πράγματα θα γίνουν λίιιγο πιο πολύπλοκα.) και αν ακόμα με πετύχει ο αστυνομικός και τύχει να ξέρω το αφεντικό, τότε η κλήση θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας.

Προχτές έβλεπα λίγο από Όλα στην Τι Βι. Ήταν η μέρα που ο Θέμος είχε απολογηθεί νομίζω στον ανακριτή. Η αντίδρασή του με προβλημάτισε πολύ. Δεν φαινόταν για άνθρωπος που αντιμετωπίζει το βάρος της πιθανότητας της καταδίκης για κάτι. Δεν ξέρω αν έχει Ψυχοπαθολογία και αδυνατεί να αγχωθεί για οτιδήποτε, μάλλον μου μοιάζει όμως να πάσχει περισσότερο από την αρρώστια της ατιμωρησίας (από την οποία πάσχουν πάρα πολλοί τελευταία…)

Μία άποψη λοιπόν φαίνεται να είναι ότι για να πας καλά πρέπει να προσπαθήσεις να περιορίσεις όσο πιο πολύ μπορείς το τυχαίο. Να ξεπεράσεις τους νόμους της μικροαστικής νοοτροπίας και ζωής, που λένε: δούλευε- παρήγαγε- παίρνε λίγο μισθό- και φέρτα βόλτα με τους όρους που είπαμε πιο πριν-δηλαδή ΑΝ γουστάρω θα σου βγάλω το χαρτί για το επίδομα που δικαιούσαι- ΑΝ γουστάρω θα σε τιμωρήσω για την παρανομία σου- αν ή όταν αρρωστήσεις Αν γουστάρω θα σε κάνω καλά κι ας το δικαιούσαι απόλυτα, α και να μην ξεχάσω, θα τρέξω και όλους τους γνωστούς και φίλους έτσι για να σας ταλαιπωρήσω. Δεν σκοπεύω να συνεχίσω με κάποια από τα ατελείωτα σενάρια ταλαιπωρίας που πολλοί από εμάς έχουμε ζήσει. ΑΝ τύχει και ανήκεις σε όχι μικροαστική-εργατική τάξη, τότε οι πιθανότητες μοιάζουν να είναι καλύτερες απλά γιατί το τυχαίο σε αφορά λιγότερο από το διπλανό σου.

Σε κάποιο παλιότερο κείμενο μου είχα πει ότι πιστεύω ότι η ελληνική κοινωνία είναι μετά- αναρχική. Γενικεύοντας και συμπληρώνοντας, νομίζω ότι είναι και τυχαιοκρατούμενη, σε σημαντικό βαθμό (εντάξει λιγότερο από τις υπόλοιπες χώρες του τρίτου κόσμου, ή μια χώρα υπό καθεστώς εμφυλίου πολέμου, αυτό οφείλω να το παραδεχθώ…) Ίσως λοιπόν πρέπει για να καταπολεμήσουμε αυτό το σημαντικό άγχος της επόμενης μέρας και του τι μπορεί να «λουστούμε» ως αποδέκτες του τυχαίου θα μπορούσαμε να το κοροϊδέψουμε ενσωματώνοντας το στην καθημερινότητα μας. Πως;

Ένα πιθανό σενάριο θα ήταν το εξής: Παίρνουμε ένα ζάρι. Του δίνουμε έξι πιθανότητες που καθορίζουν την επόμενη μέρα μας. Και αφήνουμε τα υπόλοιπα στην τύχη την οποία έτσι κατά κάποιο τρόπο έχουμε χαλιναγωγήσει-χλευάσει εμείς και όχι το σύστημα το οποίο θα αποφασίσει για εμάς. Τι αποτελέσματα μπορεί να έχει αυτό και πως μπορεί να λειτουργήσει; Μερικές πιθανές απαντήσεις ίσως να βρεθούν στον άνθρωπο-ζάρι (παλιά εκδόσεις έσοπτρον- τώρα εξαντλημένο) του luke Rhinehart, κατά κόσμον George Cockcroft.

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008

Ας πυροβολήσει κάποιος το κτήνος απέναντί μου!

Και ερωτώ: Τί κάνει κανείς όταν περιστοιχίζεται από ζώα-κτήνη που δεν σέβονται τους γείτονές τους; όταν το βράδυ δύο και τρεις τα ξημερώματα οι γύρω θεωρούν ότι είναι η καλύτερη ώρα να βγαίνουν στα μπαλκόνια και να φωνάζουν , το πρωί από τις επτά και μισή αρχίζει το κοπάνημα στο διπλανό γιαπί, ο αποπάνω σέρνει συνεχώς έπιπλα πέρα δώθε, και ο απέναντι θεωρεί ότι έχει ηθική υποχρέωση να με ενημερώσει με όλη τη γκάμα των σκυλέόλε ασμάτων- νταχτιριτράγουδων που κυκλόφορούν αυτή την εποχή;
Την χρειάζεσαι μετά την μπιστόλα ή όχι; Σας παρακαλώ πείτε μου!!!

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Το σημαντικότατο φυλογενετικό ζήτημα της ατροφίας της ουράς στον Homo Sapiens


Ας σκεφτούμε για λίγο τους συμπαθέστατους συγγενείς μας, τα πρωτεύοντα.
Τι κοινό έχουν όλοι μα όλοι; Μα φυσικά την ύπαρξη μίας κομψότατης, ωραιότατης, μακριάς και πολύ πολύ χρήσιμης ουράς.

Προσωπικά το θεωρώ μεγάλη ατυχία μας και μειονέκτημα την έλλειψη ουράς. Ίσως να είναι και μερική ένδειξη του ότι τελικώς ίσως και ο Λιακόπουλος τον οποίο τόσοι κατηγορούν να είναι σωστός. Ίσως να μην είμαστε από τούτο τον πλανήτη. Γιατί, ερωτώ, γιατί η φυσική επιλογή κατήργησε την ουρά; Μήπως δεν έχει χρησιμότητα ακόμα και στις μέρες μας περισσότερο από ποτέ;
Περιμένω απάντηση σοβαρή και επιστημονικά τεκμηριωμένη. Εγώ θα παραθέσω τα επιχειρήματά μου ένα προς ένα για να αποδείξω πέραν πάσης αμφιβολίας πόσο ταιριαστή θα ήταν μία μακριά και επιδέξια ουρά στο σύγχρονο γίγνεσθαι…

Φανταστείτε την ακόλουθη εικόνα: περπατάτε στο δρόμο, και ξαφνικά προβάλλει μπροστά σας μία αισθησιακή παρουσία κουνάμενη σεινάμενη. Στην όλη της εικόνα φανταστείτε τώρα μία λικνιστή και με μεγάλη χάρη ουρά, ίσως στην άκρη θα μπορούσε να έχει και ένα κρεμαστό κουδουνάκι, έτσι για λίγο επιπλέον εφέ. Εσείς;
Ακόμα και αν δεν είστε ο ομιλητικός τύπος, την πλησιάζετε… Δεν μπορείτε να αντισταθείτε… Όσο και να το παίζετε σοβαροί, η ουρά σας, έχει κάνει όλη τη δουλειά της προσέγγισης, αφού κουνιέται πέρα δώθε σαν τρελή! (και μετά παραπονιούνται οι γυναίκες ότι στη σύγχρονη κοινωνία οι άντρες δεν τις φλερτάρουν αρκετά!)

Το ίδιο εξυπηρετική θα μπορούσε να αποδειχθεί και σε άλλες κοινωνικές περιστάσεις: Θα μπορούσατε εύκολα να διαβάσετε στους άλλους την αυστηρότητα, (ουρά τεντωμένη και ακίνητη), το φόβο στους ψευτοπαλληκαράδες (ουρά στα σκέλια) την επιθετικότητα (ουρά καμπυλωμένη προς τα μπρος).
Αλλά θα υπήρχαν και άπειρα πλεονεκτήματα στην καθημερινή μας ζωή. Ασφαλής οδήγηση στο μηχανάκι με δύο χέρια και κράτημα του κινητού με την ουρά, ασφάλεια μέσω του επιπλέον κρατήματος στα τρόλεϋ με τους υπέροχους οδηγούς, μεγαλύτερη άνεση στην καθημερινή εργασία των εναεριτών της ΔΕΗ, νανούρισμα του μωρού στα χέρια και ταυτόχρονες δουλειές στο σπίτι για τις μαμάδες, πληκτρολόγηση στον υπολογιστή με ταυτόχρονο κράτημα του καφέ, για να αναφέρω λίγα μόνο και ενδεικτικά παραδείγματα.

Ο κατάλογος των πιθανών καθημερινών εφαρμογών μοιάζει ατελείωτος και σίγουρα είναι πολύ πολύ ενδιαφέρων αποκτά δε επιπλέον σημασία όταν φτάνουμε σε επαγγέλματα που αφορούν στις τέχνες και τα θεάματα. Και επειδή δεν μου αρέσουν οι πολλές χρονοτριβές φτάνω στο ζουμί της υπόθεσης: Ποιος και γιατί υποστήριξε ότι η ουρά είναι άχρηστη και γι’ αυτό ατρόφησε και άφησε μόνο εκείνο το έρμο κοκαλάκι να μας τη θυμίζει (κόκκυγας); Ειλικρινά δεν βρίσκω κανένα μα κανένα λόγο γιατί ένας άνθρωπος χωρίς ουρά υπερέχει ενός ανθρώπου με ουρά. Και εδώ θέλοντας και μη θυμάμαι αυτούς που αναπτύσσουν θεωρίες που προσπαθούν απορρίψουν όλα αυτά που οι ίδιοι αδυνατούν να κατανοήσουν… όπως π.χ. (για να συνεχίσω με παραδείγματα στο ίδιο μήκος κύματος) αυτούς που παλαιότερα υποστήριζαν ότι η σκωληκοειδής απόφυση είναι άχρηστη, το ίδιο και οι αμυγδαλές, το ίδιο και ο σπλήνας κ.ο.κ.

Δεν μου ξεκολλάει από το μυαλό ότι κάτι πολύ ύποπτο συμβαίνει εδώ, και καλώ την επιστημονική κοινότητα να δώσει την πρέπουσα προσοχή και μία καινούρια ώθηση στη σοβαρή έρευνα για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα σαν κι’ αυτό. Και ας μην έχουμε ενοχές… Μερικές φορές δεν είναι τόσο κακό να μαϊμουδίζεις…

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

Η αλήθεια για το πετρέλαιο-Ελευθεροτυπία 16/3/2008

Δεν ξέρω αν αυτή η πληροφορία είναι αληθινή- Θέλω όμως να την μεταφέρω έτσι, για να υπάρχει



Η αλήθεια για το πετρέλαιο-Ελευθεροτυπία 16/3/2008


Η καθημερινή υπόμνηση από εφημερίδες, τηλεοράσεις και
ραδιόφωνα, ότι το πετρέλαιο έπιασε τα 110$ το βαρέλι ή
τα 150$, σημαίνει απλά για τον πολίτη, ότι μπορεί να
περιμένει φυσιολογικά να πάει στα 400 ευρώ το λίτρο η
βενζίνη ή στα 200 ευρώ το κιλό τα λάχανα. Αμ, δε.

Οι τιμές του πετρελαίου που διατυμπανίζονται, είναι
αυτές που αγοράζει η αμερικάνικη αγορά. Η Ευρώπη
αγοράζει σε τιμές μπρεντ, που

α. είναι φθηνότερο κατά 5-6$

β. έχει την ίδια τιμή για τους Ευρωπαίους μ' αυτήν που
είχε πριν 6 μήνες!

Πώς γίνεται αυτό; Απλό: κάθε φορά που αυξάνεται η τιμή
του πετρελαίου σε δολάρια, η Ευρώπη αυξάνει την τιμή
του ευρώ έναντι του δολαρίου. Αποτέλεσμα; Η Ευρώπη δεν
πληρώνει αυξημένη τιμή στο πετρέλαιο. Τι σημαίνει
αυτό;

Οτι κανένας δεν μπορεί να αυξήσει την τιμή της
βενζίνης, του αερίου, της ντομάτας, του τραμ, της
θειάς μου της Κοντίλως, με το πρόσχημα ότι ακρίβυνε το
πετρέλαιο. Μπορεί όμως να την αυξήσει με το πρόσχημα
ότι οι πολίτες, βομβαρδισμένοι από τη μπουρδολογία ότι
αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου, είναι έτοιμοι να
χάψουν και να πληρώσουν κάθε ανατίμηση αγόγγυστα.

Αυτή είναι η προσφορά των ΜΜΕ στην καθημερινή ζωή του
τόπου, όταν ο εντυπωσιασμός υπερισχύει της αλήθειας.
Δηλαδή, όταν η βλακεία είναι σημαντικότερη της
σοβαρότητας.

Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης tetradis@enet.gr

Ξεγελώντας τις αισθήσεις Ι

Είναι ένα πραγματικά απλό αλλά και πολύ ενδιαφέρον πείραμα.
Μπορείτε να το δοκιμάσετε σε μία παρέα και να ψαρώσετε για τα καλά τους φίλους σας. Δυστυχώς δεν έχει 100% επιτυχία, αλλά τουλάχιστον το 50% θα το πετύχετε, αρκεί να έχετε λίγο υπομονή και ακρίβεια.
Για το πείραμα αυτό απαιτούνται 3 άτομα.
Οι δύο κάθονται αντικριστά ο ένας με τον άλλο, και ο τρίτος πλάγια. Από τους δύο που είναι ο ένας απέναντι στον άλλο σε απόσταση ενός χεριού, ας τους ονομάσουμε Α και Β για ευκολία, ο Β απλά προσφέρει τη μύτη του. Ο Α κλείνει τα μάτια και απλώνει το χέρι (και συγκεκριμένα το δείκτη) προς τη μύτη του Β. Και εδώ πιάνει δουλειά ο Γ. Ο Γ, με το ένα χέρι κρατά το χέρι του Α και καθορίζει τη συχνότητα με την οποία ο δείκτης του Α, ακουμπά την μύτη του Β. Φροντίζει ώστε ο συχνότητα να είναι ένα με δύο ακουμπήματα ανά δευτερόλεπτο και όσο πιο σταθερή γίνεται, ενώ ταυτόχρονα με το δικό του δείκτη ακουμπά την άκρη της μύτης του Α, την ίδια χρονική στιγμή που ο Α ακουμπά τη μύτη του Β. Αν ο συγχρονισμός είναι καλός, τότε το πολύ σε ένα περίπου λεπτό ο Α νιώθει τη μύτη του να μεγαλώνει και να βρίσκεται απέναντι του, εκεί που βρίσκεται η μύτη του Β!!!! Δηλαδή μιλάμε για μύτη Πινόκιο μετά από ψεύδος!!!! Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε! Θα επανέλθω και με άλλο κολπάκι αργότερα!!

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Πανόπτικον


Κάποτε, εκεί γύρω στα 1750 κάποιος κύριος που ήτανε αραχτός και δεν είχε με τι να ασχοληθεί (τότε τους λέγανε φιλοσόφους και σήμερα τους λένε επίσης έτσι) καθότι μάλλον δεν είχε ιδιαίτερες βιοποριστικές αγωνίες, καθότανε και σκεφτότανε πως θα μπορέσει να ταλαιπωρήσει τους αγαπητούς συνανθρώπους του.

Κάθισε λοιπόν ο μπαγασάκος και σκαρφίστηκε μία ωραία μόντα. Μία φυλακή, όπου κάποιος θα μπορούσε να παρατηρείται και ο ίδιος να μην το παίρνει πρέφα. Και καθότι και ολίγον ελληνομαθής, πιθανότατα και γιατί τα ελληνικά έδιναν και ένα κάποιο τόνο επιστημονικότητος ούτως ειπείν, το ονόμασε πανόπτικον. Οι αρχές αυτής της κατασκευής λίγες και απλές, όπως κάθε πανούργο μέσο που έχει φτιάξει ο άνθρωπος.

Ένας κεντρικός πύργος, κυλινδρικού σχήματος, όπου βρίσκεται ο δεσμοφύλακας (αν υπάρχει κάποιος) και γύρω γύρω από αυτόν τον κεντρικό πύργο στην περιφέρεια τα κελιά των κρατούμενων να περιβάλλουν τον κεντρικό κύλινδρο σε ένα δεύτερο ομόκεντρο κύκλο 360 μοιρών. Το σημαντικό στοιχείο εδώ ήταν πως στον κεντρικό πύργο δεν θα φαινόταν ποτέ κάποιος δεσμοφύλακας. Έτσι δυνητικά ο κάθε κρατούμενος δεν θα είχε την παραμικρή ιδέα για το πότε θα παρακολουθείται, ή για το αν παρακολουθείται. Ή επίσης θα μπορούσε να παρακολουθείται επί εικοσιτετραώρου βάσεως! Τι μπορούσε να επιτευχθεί έτσι; Αφενός η λειτουργία της φυλακής με ελάχιστο αριθμό δεσμοφυλάκων, άρα σημαντική οικονομία για το κράτος και αφετέρου να τεθούν τα θεμέλια για μία οικονομική αυτοκρατορία εκατομμυρίων δολαρίων, αυτή την endemol, που είναι η εταιρία παράγωγής του big brother και άλλων αντίστοιχων παιγνίων.

Και σήμερα με τις κάμερες και τα σύγχρονα μέσα παρακολούθησης μπορεί αυτή η ιδέα να μην ξενίζει αφού προσπαθούν να μας συνηθίσουν στην ιδέα της παρακολούθησης με όλες αυτές τις κάμερες για τις οποίες ακούγονται όλο και λιγότερες φωνές διαμαρτυρίας, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι όλα αυτά στηρίζονται στην ιδέα του πανόπτικον, της ιδέα της τροποποίησης της συμπεριφοράς μέσω της δυνητικής παρακολούθησης και της δυνητικής καταγραφής στην οποία στηρίζονται και σήμερα πολλά συστήματα παρακολούθησης, αφού είναι σαφές πως δεν υπάρχει περίπτωση να αντιστοιχεί ένας εργαζόμενος ανά μόνιτορ παρακολούθησης κλπ, κλπ.

Παμπόνηρον λοιπόν το πανόπτικον, και το υπόλοιπο ψάξιμο δικό σας.

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2008

Ο τελευταίος ας τραβήξει το καζανάκι, παρακαλώ πολύ!!

Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι οι δημοσιογράφοι έχουν σεληνιαστεί (δηλαδή τους έχω επηρεάσει εγώ, ο σελήνιος!) Έχουν όλοι ξαφνικά ανακαλύψει το μποϋκοτάζ, και έχουν καταχαρεί που το γάλα φτήνυνε κατά 10 λεπτά. Επίσης άκουσα με ενθουσιασμό ότι το ψωμί θα φτηνύνει και αυτό, και θα πωλείται πλέον 60-80 λεπτά! Δηλαδή, θα πληρώνουμε το ψωμί όσο πριν μισό-ένα χρόνο (θεωρώ ήδη την τιμή υπερβολική για το μισόκιλο-250 πραγματικά γραμμάρια-αφρολέξ ψωμί που πουλούν οι περισσότεροι φούρνοι.)

Επίσης οι ταξιτζήδες λέει έχουν πρόβλημα γιατί με την άνοδο των καυσίμων πλήττονται! Σωπάτε ρε μάγκες! Είσαστε οι μόνοι και πολύ στενοχωρέθηκα! Αλήθεια το λέω… Το ότι όλοι στην Ελλάδα παίρνουν τα χαμηλότερα μισθά στην Ευρώπη και δουλεύουν τρελές ωρίτσες είναι βέβαια λεπτομέρεια! Όχι, ας είμαστε δίκαιοι! τα παιδιά πλήττονται και οι φορτηγατζήδες το ίδιο. Να βοηθήσουμε λοιπόν.

Καλό θα είναι επίσης να υπογραφεί και εκείνη η καινούρια σύμβαση για το εργασιακό δίκαιο. Ναι μωρέ, αυτή που επαναφέρει το μεσαίωνα στα εργατικά. Ναι, ριζική τομή… Με αυτή θα πετύχουμε δύο στόχους. Ο πρώτος είναι θα χτυπήσουμε στα ίσα επιτέλους τον κινέζο! (α, ρε κινέζε, θα παιχτεί καλό ματσάκι!!! Γιατί είναι απολύτως λογικό και θεμιτό, όταν πας να χτυπήσεις έναν αντίπαλο, να τον χτυπάς με τα δικά του όπλα μιμούμενος τον και αντιγράφοντας την πολιτική του. Δηλαδή θα χτυπήσεις τη φτηνή πολύωρη εργασία με φτηνή πολύωρη εργασία! Το βρίκω υπέροχη τακτική για σίγουρη ήττα! Πας τώρα να κάνεις στον κινέζο μαϊμουδιές! Μα καλά είσαι πόντιος; Νικάει ποτέ κανείς κάποιον αντιγράφοντας απλώς τη στρατηγική του άλλου; Απλά ανεβάζεις την ποιότητα και στρέφεις τον κόσμο εκεί! Αυτό είναι η λύση σου!) Εκτός αν τη δουλειά την έχεις σκεφτεί αλλιώς και πιο πονηρά!

Επίσης μου κάνει εντύπωση που έχει κάποιο κανάλι καιρό να κάνει κανά τηλεμαραθώνιο. Εγώ λέω να γίνει ένας τηλεμαραθώνιος και τα λεφτά να δοθούν σε καμία ΕΥΔΑΠ και ΔΕΗ μπας και τα τιμολόγια αξιωθούν και μείνουν σταθερά κανά μήνα, γιατί τα βλέπω σκούρα τα πραγματάκια. Έρε, ζούμε ιστορικές στιγμές που αγγίζουν την τελειότητα!

Βάζω στοίχημα δε, ότι οι συντριπτική πλειοψηφία από τους πολιτικούς με την ελάχιστη νοημοσύνη θα πρέπει να έχουν έτοιμη εκείνη την βαλίτσα, ξέρετε, την καλή! Εκείνη τη μεγάλη, που χωράει τα πολλά ρούχα, με το εισιτήριο που είναι χωρίς επιστροφή για να κάνουν αυτό το πολύ γουστόζικο που κάνουν, καλέ να δείτε πως το λένε!... Α, ναι, αυτοεξορία σε κανα ξενοδοχειάκι πέντε αστέρων στο εξωτερικό, για να αγωνιστούν από εκεί για το καλό του έθνους, γιατί εδώ τα πράγματα είναι μάλλον σκουροδύσκολα.

Απλά εγώ εδώ έχω ένα αίτημα: Παρακαλώ τον τελευταίο κύριο που θα φεύγει να έχει την κομψότητα να τραβήξει το καζανάκι γιατί αυτό είναι κάτι που δεν πράττει κανείς εδώ τελευταία και πώς να το κάνουμε βρε παιδιά μου, υπάρχει και εκείνο το savoir vivre που το έχουμε αμελήσει και κάπως στενοχωριέμαι καταλαβαίνετε και εσείς…

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Το κρασάκι του Τσου

Ένα αγαπημένο τραγούδι, ένα εξαίρετο βίντεοκλιπ...

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2008

Εκπαιδευτική τηλεόραση


Θυμάμαι σαν να’ ταν χτες, την εκπαιδευτική τηλεόραση με χαρά και νοσταλγία.

Και είμαι χαρούμενος που η εκπαιδευτική τηλεόραση έχει επανέλθει στις μέρες μας πιο επίκαιρη από ποτέ. Τα προγράμματα; Ποικίλα. O Θέμος, ο λαζόπουλος, η ελληνοφρένεια και ακολουθούν φανατικά διάφοροι περισσότερο-λιγότερο αντιγραφείς.

Απολαμβάνω όπως και οι περισσότεροι τα κλιπ-περιλήψεις από άλλες εκπομπές. Αποτελούν το συντομότερο τρόπο ενημέρωσης για την καθημερινότητα.

Από εκεί συνειδητοποιώ (για άλλη μία φορά) πράγματα, ενίοτε αστεία, ενίοτε θλιβερά και άλλοτε ψιλοτρομακτικά.

Όπως το ότι στη βουλή δεν ξέρουν να αγορεύουν, ότι κεκεδίζουν και στερούνται στοιχειωδών τεχνικών επικοινωνίας. Ξέρω πωλητές στις χαμηλότερες θέσεις πολυεθνικών εταιριών που τα καταφέρνουν απείρως καλύτερα.

Επίσης εκεί συνειδητοποιώ ότι οι πολιτικοί, για να κάνουν μία απλή δήλωση χρησιμοποιούν σκονάκια και ταλαιπωρούν τους ρεπόρτερ μέχρι να πετύχουν το σωστό το πλάνο! Δηλαδή επιστροφή στο γυμνάσιο!

Ότι τα ΜΜΕ (μέσα μαζικής εξημέρωσης) ανακυκλώνουν τα ίδια νέα και τα ίδια πρόσωπα τα οποία τα έχω σκυλοβαρεθεί. Μου θυμίζουν το βαρετό συνεργάτη στη δουλειά που βλέπω το αδιάφορο πρόσωπο του και ακούω τις χαζοπαρόλες του σε καθημερινή βάση!

Δεν παύω να εκπλήσσομαι από το ποσό των σκουπιδοεκπομπών που υπάρχουν εκεί έξω. Επίσης από το ποσοστό των εισαγομένων εκπομπών-σειρών-παιχνιδιών- γενικότερα consept που αντιγράφουμε από το εξωτερικό (καμία πρωτότυπη ιδέα ρε παιδιά;)

Και διασκεδάζω με την αγωνιώδη προσπάθεια να προβληθούν αδιάφορα happenings ως εθνικές επιτυχίες. Βλέπε Eurovision κτλ. Προτείνω σε όλους τη χρήση της τηλεόρασης ως εργαλείου. Υποχρεωτικό ζάπινγκ με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, και μετέπειτα ανασκόπηση σε μορφή εσωτερικού μονολόγου με βασικά ερωτήματα (ρητορικά):

1ον Τι; (όπως τι είδα τώρα-και συμπληρωματικά τι δεν είδα- δηλ. τι μπορεί να μου κρύβουν)

2ον Γιατί; (όπως γιατί συμβαίνει αυτό, ή εναλλακτικά γιατί μπήκαν στον κόπο γι’ αυτή την αηδία)

3ον Ποιος και πόσο; (όπως ποιος θα ωφεληθεί από αυτό και τι θα μασουλήσει)

4ον Πως; (Πως θα μπορούσα να το κάνω εγώ καλύτερα;)(λέμε τώρα)

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Περί ΚΟΚ ( ή αλλιώς κυκλοφορίας στο κλεινόν άστυ)

Σήμερα, ξημέρωσε μία όμορφη Κυριακή. Με ολίγον από εύκρατο κλίμα, καλή λιακάδα, και καλή διάθεση. Ξυπνάω λοιπόν, και αρχίζω με νωχελικούς ρυθμούς να κάνω τις μικροδουλίτσες μου στο σπίτι. Κάποια στιγμούλα, αποφασίζω να βγώ στο μπαλκόνι να δω τα φυτάκια μου. Όλα καλά έως εδώ. Έτσι όπως λοιπόν είναι χαλαρός, ρίχνω και μία ματιά στο δρόμο. Και όπως συμβαίνει συνήθως ο δρόμος είναι γεμάτος από αμάξια… Κάτι όμως δεν πάει καλά… Του τέστιν, παραείναι γεμάτος. Του τέστιν, εκεί που θυμόμουνα ότι είχα παρκάρει το μηχανάκι μου τώρα ήταν παρκαρισμένο ένα ωραιότατο καροτσοφόρο όχημα (αυτά που μου αρέσει να τα λέω ΟΓΑ). Στην αρχή αμφιβάλλω. Λέω μπα δε θα θυμάσαι καλά που πάρκαρες. Κοιτάω δεξιά στην πάνω πλευρά του δρόμου, τίποτα. Κοιτάω αριστερά, τα ίδια. Λέω, μα τί γίνεται; Μήπως δεν βρήκα; Και μετά σκέφτομαι: Μα είναι μηχανάκι, αποκλείεται να μη βρήκα να παρκάρω κοντά τουλάχιστον μέσα στο οπτικό πεδίο από το μπαλκόνι… Και λογικότατα συμπεραίνω: Κάποιος το μούφαρε! Παίρνω μία χαρούμενη τραγουδιστή φωνή (μάλλον επειδή δεν είχα καλοξυπνήσει κι όλας και λέω στη σύζυγο: Καλή μου, δεν θα το πιστέψεις, κάποιος μου έκπλεψε το μηχανάκι!! (κάτι που ξέρω ότι θα την χαροποιήσει ιδιαίτερα, αφού ξέρω πως δεν τα πολυσυμπαθεί)

Μετά δεν ξέρω γιατί, ίσως από ένστικτο, ίσως για κάποιο άλλο λόγο, ίσως και γιατί είδα ότι όλοι οι πεζοί ακριβώς κάτω από την πολυκατοικία μου δεν περνούσαν από το πεζοδρόμιο αλλά έβγαιναν στο δρόμο (που όμως είναι συνήθης τακτική επειδή τα πεζοδρόμια είναι καταχεσμένα από τα συμπαθή κατά τα άλλα τετράποδα) κρεμιέμαι από το μπαλκόνι (όχι για να αυτοκτονήσω- για ένα μηχανάκι θα ήταν υπερβολικό) και βλέπω το καλό μου μηχανάκι αφημένο ωραία και καλά στην είσοδο της πολυκατοικίας μου, να κλείνει και την είσοδο της πολυκατοικίας και όλο το πεζοδρόμιο.

Και εδώ οφείλω να κάνω κάποια σχόλια:

1ον Το τιμόνι ήταν κλειδωμένο, είχε συναγερμό και το μηχανάκι μου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ παπάκι. Ζυγίζει 165 κιλά και το βρήκα και με αντίθετη φορά από αυτή που το είχα παρκάρει, ζορίστηκα μάλιστα λόγω της ιδιαίτερης κατανομής του χώρου να το ξαναβγάλω στο δρόμο, αφού όλοι είχαν παρκάρει πολύ κοντά ο ένας στον άλλο.(μά πως το μετέφεραν εκεί;)

2ον Δεν είμαι από αυτούς που παρκάρουν όπου βρουν, πιάνοντας 1-2 θέσεις αυτοκινήτων για οποιοδήποτε λόγο. Σέβομαι το πρόβλημα παρκαρίσματος της Αθήνας. Άρα συμπεραίνω πως έφυγαν πολλά αμάξια, και ο ΟΓΑς μεταφέροντας το μπορούσε να παρκάρει.

3ον Για άλλη μία φορά αποδείχθηκε πόσο ζώα είμαστε, αφού σε κανένα επίπεδο δεν σεβόμαστε την περιουσία του άλλου.

Περιστατικό νούμερο δύο:

Είμαι με το αυτοκίνητο, στην ΚΥΨΕΛΗ, περιοχή πηγμένη όσο δεν πάει. Πρέπει να περιμένω την σύζυγο να κάνει κάποια δουλειά της και αυτό πράττω, σε ένα πάρα πάρα πολύ απόμερο και μικρό στενό. Έτσι όπως περιμένω με τα αλάρμ μου, βλέπω κάποιον από τον καθρέφτη να βγάζει κάτι από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου του και να το κοιτά αποσβολωμένος. Έπειτα κοιτώ και το από πίσω σε εμένα αμάξι. Βλέπω χαρτάκι στο παρμπρίζ. Δεν αντιστέκομαι. Βγαίνω έξω και κοιτάω… Κλήση από τη δημοτική αστυνομία… Σε αυτόν, και σε ολόκληρη τη σειρά των αυτοκινήτων πίσω του. Γιατί; Γιατί λέει είχαν παρκάρει σε μέρος όπου επιτρεπόταν η στάθμευση τους ζυγούς μήνες, και ο μήνας ήταν μονός!!! Υπενθυμήσεις!

1ή Μιλάμε για την Κυψέλη όχι για την Εκάλη!

2ον Το στενό αποτελεί χώρο διέλευσης με ελάχιστη κίνηση, και δεν περνά από εκεί κανένα όχημα του δήμου (απορριμματοφόρο, όχημα καθαρισμού ή μέσο μαζικής μεταφοράς που να εμποδίζεται από το παρκάρισμα)

3ον Αφού γράψανε αυτούς τους κακόμοιρους βιοπαλαιστές, γιατί δεν γράφουνε και τα υπόλοιπα 200-500.000 αμάξια που είναι παρκαρισμένα σε αντίστοιχες θέσεις;

4ον Ποιός είναι επιτέλους υπεύθυνος για όλες αυτές τις ηλίθιες σημάνσεις που ξεμένουν και εγώ από πότε και πολύ συχνά αυτοακυρώνονται;

5ον Ζήτω η άγρια δύση γιατί εκεί ζούμε!

6ον Γιατί ο δήμος αντί να προσλαμβάνει δημοτικούς αστυνόμους δεν φροντίζει να αγοράσει κάνα ακινητάκι σε κάθε γειτονιά και να φτιάξει ένα αξιοπρεπές παρκινγκ με λογικές τιμές, αντιμετωπίζοντας έτσι το νούμερο ένα πρόβλημα της πόλης;

7ον Στου κουφού την πόρτα, πάρε την πόρτα και φύγε (εγώ αυτό το άκουσα από το Ζουγανέλη για πρώτη φορά)